เมื่อสิ่งที่เรารักหายไป ชีวิตกำลังบอกอะไรกับเรา
 อาจจะครั้งหรือหลายครั้งในชีวิตที่เราได้อะไรมาแล้วเรารู้สึกรักและผูกพันกับมันมาก มันอาจจะเป็นรองเท้าสักคู่ จักรยานสักคัน หมาน้อยสักตัว หรืออาจเป็นใครสักคน วันที่สิ่งนั้นยังอยู่ เรามีความสุข แต่ในวันที่สิ่งนั้นจากไป ความสุขถูกแทนที่ด้วยความเสียใจ เรารู้สึกว่ามีบางอย่างถูกดึงออกจากอก ความรู้สึกเว้งว้างว่างเปล่าที่เราอยากหลบหนีแต่บางทีชีวิตก็บังคับให้เราอยู่กับมัน... ชีวิตใจร้าย หรือว่าชีวิตกำลังอยากจะสอนอะไรบางอย่างกับเรา

ผมเคยมีจักรยานคันหนึ่งที่พ่อซื้อให้ตอนอยู่ ป.5 เป็นจักรยานเสือหมอบราคาแพงที่ปกติแล้วเด็ก ป.5 ไม่มีกัน พ่อให้เป็นของขวัญวันเกิด (เนื่องจากเทอมนั้นทำเกรดได้ดี) บอกให้ผมรักษามันดีๆ มันจะได้อยู่กับผมไปนานๆ ผมรักจักรยานคันนั้นมาก ชอบขับแล้วก้มหมอบต่ำคางแทบติดแฮนด์ จินตนาการว่าตัวเองกำลังอยู่ในสนามแข่งตูร์ เดอ ฟรองซ์ พอปั่นเล่นกับเพื่อนตอนเย็นเสร็จจะต้องเข็นมันเข้ามาจอดในโรงรถอย่างดี ตื่นเช้ามาก็เช็ดน้ำค้างออกจากเบาะแล้วเอาไปโฉบเล่นในหมู่บ้าน เวลาจอดเรียงกับจักรยานแม่บ้านกับจักรยานสีฉูดฉาดของเพื่อนๆ แล้วรู้สึกเลยว่าของเรานี่เท่จริงๆ

วันหนึ่งผมขี่มันไปเล่นเกม Ragnarok ในร้านเกมหน้าปากซอย เล่นอยู่สองชั่วโมงพอเดินออกมาจักรยานก็หายไปแล้ว

แค่นั้นเอง จอดไว้ เล่นเกม แล้วหายไป

ราวกับมีองค์กรลับอะไรสักอย่างทำงานอยู่เบื้องหลังปริศนาครั้งนี้

ผมกลัวพ่อดุมากเพราะพ่อย้ำหนักย้ำหนาให้ผมคอยรักษาของ แต่สุดท้ายก็รักษาไว้ไม่ได้ แต่ผิดคาด พ่อกลับไม่ว่าอะไรเลยสักคำ บอกแค่ว่าคราวหน้าถ้ามีของราคาแพงอีกก็ให้ดูแลดีๆ ให้คิดดูว่าของแพงแบบนี้เอาไปจอดในชุมชมที่โจรขโมยเยอะมันก็ต้องหายเป็นธรรมดา พอพ่อพูดแบบนั้นผมค่อยร้องไห้แงออกมา ความเสียใจเพิ่งโผล่ตัวออกมาหลังจากโล่งใจว่าไม่โดนพ่อไม่ด่าแล้ว

ผมได้จักรยานคันที่สองอีกทีตอน ม.5 เป็นจักรยานที่รุ่นพี่ที่เป็นนักปั่นตัวยงคนหนึ่งขนมาเซอไพรส์ถึงบ้าน สาเหตุที่ได้จักรยานคันนี้เพราะผมเคยเปรยกับรุ่นพี่เขาว่าชอบปั่นจักรยานมากแต่ตั้งแต่จักรยานหายไปตอนเด็กก็ไม่ได้ขี่จักรยานดีๆ อีกเลย พอวันเกิดผมพี่แกเลยขี่จักรยานแบบ custom ออกแบบเองมาหน้าบ้าน ผมเห็นแล้วแทบกรี๊ด ตัวจักรยานสีดำขลับ ผสมกันกึ่งๆ ความคลาสสิกกับทันสมัย พี่แกถามว่าชอบมั้ย ผมพยักหน้าหงึกๆ “เนี่ยพี่เอามาให้ ของขวัญวันเกิด”

ผมได้อยู่กับจักรยานคันนั้นจนเข้ามหา’ลัยปี 2 ปั่นมันไปทั่วกรุงเทพฯก่อนที่ยุคจักรยานฟิกซ์เกียร์จะฮิตในหมู่วัยรุ่น พอปีสองผมเอาให้เพื่อนยืมปั่นกลับหอตอนดึก ตื่นเช้ามาเพื่อนโทรมาบอกว่าจักรยานหายไปแล้ว

(น่าจะเป็นองค์กรลับองค์กรเดิมที่เล่นงานผมซ้ำสอง)

ดูเหมือนว่าบทเรียนครั้งก่อนเมื่อตอน ป.5 ไม่ได้เป็นภูมิคุ้มกันให้ชีวิตผมเลยแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ผมคนเดียวที่เคยทำอะไรหาย พอเอาเรื่องนี้ไปคุยกับเพื่อน ต่างคนต่างก็เล่าประสบการณ์ของตัวเองออกมา

“หมาเราตายเมื่อเดือนก่อน เราเพิ่งกลับมาบ้าน เจอมันนอนอ้วกอยู่ พอส่งโรงพยาบาลก็ไม่ทันแล้ว”

“แฟนกูซื้อกีต้าร์ให้ตอนอยู่ม.6 กูเอาวางไว้หน้าห้องน้ำ เข้าไปฉี่แบบเดียวออกมาแม่งหายไปเลย”

“กูเอาไอโฟนวางไว้บนเบาะรถแท็กซี่ พอลงรถเพิ่งนึกได้ว่าลืมหยิบมาด้วย – ตอนนี้พี่แท็กซี่คนนั้นมีไอโฟนใช้ไปแล้ว”

ผมถามต่อไปว่าแล้วหลังจากนั้นทำไงกัน

เพื่อนที่หมาตายบอกว่าไม่อยากเลี้ยงหมาอีกแล้ว

เพื่อนที่กีต้าร์หายบอกว่าทุกวันนี้กูฉี่ไปสะพายกีต้าร์ไป

เพื่อนที่ไอโฟนหายบอกว่าก่อนลงแท็กซี่ทุกครั้งมันจะหันกลับไปเช็คของก่อนตลอด

เมื่อสิ่งหนึ่งหายไปอาจทำให้เราเสียใจจนร้องไห้ แต่ชีวิตไม่เคยริบสิ่งใดจากเราไปโดยไม่ให้บทเรียนอะไรกลับมา เราเลือกได้ว่าจะจมอยู่กับความเสียใจหรือระมัดระวังให้มากขึ้นในครั้งหน้า

แต่น่าแปลก มีอยู่บางอย่างที่หายไปแต่เรากลับไม่รู้สึกสะทกสะท้านอะไรเลย  จำได้ว่าตอนเด็กๆ ยางลบกับลิควิดหายเป็นว่าเล่น ชนิดที่ว่าตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยใช้ยางลบหมดก้อนได้สักครั้ง แต่ทำไมกลับไม่รู้สึกเสียใจอะไรเลย หรือเพราะเราทำใจไว้แต่แรกแล้วว่ามันต้องหายไปแน่ๆ – ก็อาจจะมีส่วน – หรือเพราะว่าเราไม่ได้ให้ค่าอะไรกับยางลบมาก

ก็แค่ยางลบ ซื้อใหม่เมื่อไหร่ก็ได้

ต่างจากของมีราคาหรือของสำคัญ โดยเฉพาะสิ่งที่มีค่าทางใจที่ในชีวิตนี้อาจไม่มีอะไรมาทดแทนได้ พอสิ่งนั้นหายไป ก็เหมือนมีใครมากระชากบางอย่างออกไปจากหัวใจดวงน้อยๆ นี้ เกิดรูเว้าที่เราคิดว่าคงไม่มีทางเติมให้เต็มได้ไปอีกนาน

หรือจริงๆ แล้วที่เราเสียใจมากก็เพราะเรารักมันมาก

หรือชีวิตกำลังสอนเราว่า ถ้ารักหรือผูกพันกับสิ่งไหนมากเกินไป ให้เตรียมทำใจไว้ได้เลย วันไหนที่มันต้องหายไป เราต้องได้เสียใจอย่างแน่นอน เร็วหรือช้าเท่านั้นเอง

SHARE
Written in this book
ถึงใครที่เศร้าใจอยู่
เรื่องราวเยียวยาหัวใจ

Comments

nat_busters
4 years ago
ผมชอบประโยค
"โดยเฉพาะสิ่งที่มีค่าทางใจที่ในชีวิตนี้อาจไม่มีอะไรมาทดแทนได้"
Reply
nightwalker
4 years ago
ชีวิตไม่เคยริบสิ่งใดจากเราไป โดยไม่ให้บทเรียนอะไรกลับมา 👏🏻👏🏻👏🏻
Reply
HaruKaew
3 years ago
คิดได้ เห็นภาพ เข้าใจ ขอบคุณมาก ต่อไป ทำงานแล้วหา ยางลบ ลิควิคไม่เจอจะไม่หงุดหงิดแล้ว 555+++
Reply
Skittylise
2 years ago
ละมุนมากค่ะ :)
Reply
Before_we_go
10 days ago
อ่านแล้วใจหายครับ... ^_^
Reply