โลกที่ใช้แค่สายตา
ใครคนหนึ่งแตะไหล่ผมจากด้านหลัง ผมหันกลับไปก่อนจะพบเพื่อนของผมที่มาตามให้ไปเข้าชั้นเรียน

"ดาว" เป็นชื่อที่เธอแนะนำตัวตอนที่มาถึงมี่นี่เมื่อเดือนก่อน แน่นอนว่าเป็นเรื่องธรรมดาที่คนแบบดาวจะแนะนำตัวด้วยภาษาของเธอเอง... ผมหมายถึงคนที่ไม่ได้เข้าโรงเรียนมาตั้งแต่เด็กแบบเธอก็ใช้ภาษาเราไม่เป็นแบบนี้แหละ

เราทุกคนที่นี่พูดคุยกันด้วยภาษาเดียวเท่านั้น "ภาษาของเรา" และแน่นอนว่าถึงเราจะเข้าใจภาษาอื่นด้วยก็ตาม เราก็ไม่ใช้มัน เรื่องก็คือมีคนแบบดาวหลายคนในโรงเรียน... ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น เราเลยเข้าใจได้ว่าเธอยังต้องใช้เวลาปรับตัวอีกมากถึงจะใช้ชีวิตแบบพวกเราได้

ด้วยความที่เรามีที่มาเหมือนๆกันเพียงแต่ผมเข้าเรียนเร็วกว่าเธอประมาณ...เท่าไหร่นะ...2ปีเห็นจะได้ ผมเลยเป็นเพื่อนและพี่เลี้ยงให้เธอไปโดยปริยาย

ห้องเรียนเงียบเหมือนทุกวัน ทุกคนตั้งใจดูหน้าจอที่ครูกำลังสอนอย่างเป็นเรื่องเป็นราวในนั้น แน่นอนว่าถ้าเราหลับก็แค่อย่ากรนเสียงดังเกินไปแค่นี้ก็จะไม่มีใครมากวนเราแล้ว

ดาวแตะไหล่ผมอีกครั้ง

"ง่วง" เธอบอก

ผมส่ายหน้า แล้วเขียนข้อความใส่กระดาษกลับไปหาเธอ

"เราไม่คุยกันแบบนี้ในห้อง เขียนเอาเถอะ จะได้ไม่เด่นไป"

เธอก้มลงเหนือกระดาษแล้วส่งกลับมา

"ถ้ากรนบอกด้วย"

ผมหัวเราะเบาๆแล้วพยักหน้าให้เธอ

เป็นเรื่องปกติที่เจอได้บ่อยๆว่าคนที่เพิ่งย้ายเข้ามาที่นี่จะเครียดมากบ้างน้อยบ้าง อันที่จริงผมคงต้องบอกว่ามันก็แล้วแต่คนนั่นแหละ ยิ่งเราปรับตัวได้เร็วเท่าไหร่เราก็จะยิ่งเครียดน้อยลงเท่านั้น

ดาวเดินมาหาผมหลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จ เรามีเวลาพักตามสบายจนกว่าจะเรียนอีกรอบ

"ชินรึยัง" ผมถาม

"ภาษา ยาก" ดาวตอบกลับมาเป็นคำๆ

ผมพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจแล้วขยับให้เธอนั่งข้างๆ

"เดี๋ยวก็ใช้คล่องเอง แรกๆก็แบบนี้แหละ" ผมตอบสบายๆ

ดาวทำหน้างง

ผมหัวเราะแล้วย้ำอีกครั้งแต่ช้าลง

เธอพยักหน้า แล้วก้มหน้าลง

"ทำใจ ยังไง" เธอถามอีก

"หมายถึงที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว หรือต้องเรียนอะไรใหม่หมด"

แน่นอนเราเคยคุยกันและเธอก็รู้ว่าที่ผมมาที่โรงเรียนนี้เพราะอุบัติเหตุ ปู่ที่เลี้ยงผมมาเสียชีวิตแล้วผมก็อยู่คนเดียวตั้งแต่นั้นมา

"ทั้งสอง" เธอตอบ ผมสงสัยลึกๆว่าถ้าเธอพูดคล่องกว่านี้ เธอจะเป็นคนพูดเยอะรึป่าวนะ

"อย่างแรก" ผมชูหนึ่งนิ้ว "ยอมรับว่าเราเปลี่ยนมันไม่ได้ เลือกได้ไม่มีใครอยากให้มันเกิด ปู่ผมก็ไม่อยากตายหรอก"

"ไม่โกรธเหรอ"

"แรกๆก็เป็น มันต้องฝึกมองโลกดีๆไว้หน่อยก็หายไปเอง"

เธอทำหน้าเหมือนกับว่าเธอคงไม่มีวันทำได้ แล้วทำท่าให้ผมพูดต่อ

"อย่างที่สอง" ผมชูสองนิ้ว "คือทำเหมือนอย่างแรก"

"ไม่คิดถึง ตอนมัน เหมือนก่อนเหรอ ตอนเดินถนน เข้าเรียน อยู่ข้างนอก" เธอถามต่อ ภาษายังขาดๆอยู่บ้าง

"หมายถึงเวลาที่รอบๆตัวมันไม่เหมือนเดิมเหรอ" ผมส่ายหัว "ตอนคุณใส่หูฟังแล้วเปิดเพลง คุณก็เดินข้างนอกด้วยความรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว ผมแค่คิดว่าผมใส่หูฟังที่ไม่มีเสียงเพลงแค่นั้นเอง"

ผมพูดช้าๆด้วยภาษาของเรา ทำท่ามือให้ชัดที่สุด และผมเห็นว่าตาของเธอแสดงความเข้าใจ

"เสียงจะไม่กลับมา" เธอถาม เลิกคิ้ว

ผมส่ายหน้า "ไม่กลับมา แต่มันก็ไม่ได้ทำให้เราผิดปกติจากคนอื่นนี่ โลกของเราแค่ต้องใช้ตาให้มากขึ้น"

เธอยิ้มที่มุมปาก ผมพยักหน้า 



ส่งท้าย เรื่องนี้ทดลองเขียนดู อ่านจบแล้วอยากรู้ว่าคำแรกที่แวบเข้ามาในหัว หรือความรู้สึกแรกที่แวบเข้ามาเป็นยังไงกันบ้างครับ
SHARE
Writer
woodpen
Writer (มั้ง)
บ่น บ่น บ่น ก็ทนอ่านกันหน่อยนะฮะ :)

Comments