ความหลงใหลและประณีต
เริ่มจากค้นหาสิ่งที่เรารัก จากนั้นจงทำมันด้วยความหลงใหลและประณีต  - อธิคม คุณาวุฒิ      เวลาที่นั่งทำงานไปแล้วรู้สึกเหนื่อยล้า เขียนต้นฉบับอะไรไม่ค่อยออก ผมมักจะหนีไปเสียจากห้องทำงานของตัวเอง แล้วไปนั่งเล่นที่ห้องช่างภาพ
     ที่นั่นมีโซฟาเก่าๆ ที่พอหย่อนก้นลงไปแล้ว เราเหมือนจะจมหายเข้าไปในหลุมหลบภัย และถ้าวันไหนโชคดี ที่นั่นจะมีกาแฟแปลกๆ ให้ชิม 
     ช่างภาพและคนจากแผนกอื่นๆ ในตึกของเรา มักจะชอบนัดแนะกันมาสุมหัวในห้องนี้ เพื่อนำกาแฟจากแหล่งต่างๆ มาทดลองชงดริปแล้วก็แลกกันดื่ม ทำให้ห้องนี้มีกลิ่นหอมอบอวลอยู่เสมอ
     แก้วนี้มันจะออกฟรุตตี้หน่อยนะพี่ – เขาบอกพลางส่งกาแฟที่เพิ่งดริปเสร็จแก้วแรกของวันมาให้ชิม
     น้ำกาแฟใสๆ จากเม็ดกาแฟคั่วอ่อนๆ รสออกเปรี้ยวจนผมปวดต่อมน้ำลายข้างแก้ม แต่กลิ่นหอมราวดอกไม้และผลไม้ของมัน ระเหยลอยขึ้นไปแตะเพดานปากและโพรงจมูกอย่างเด่นชัด
     "เป็นไงพี่??" – แววตากระตือรือร้นของเขาจับจ้องสีหน้าของผม และรอฟังฟีดแบคการให้ปากคำ ราวกับเป็นเจ้าหน้าที่สอบสวน
     จริงๆ แล้วผมเป็นคนประเภทที่ชอบกาแฟแบบคั่วเข้ม รสขม บอดี้หนัก หอมกลิ่นแผ่นดินที่ไหม้เกรียม
     "มันเปรี้ยวไปว่ะ" - ผมตอบไปตรงๆ พร้อมกับทำตาหยีๆ เหมือนเวลาเรากินส้มเปรี้ยวๆ เขาเห็นแล้วก็หัวเราะชอบใจ ไม่ถือโกรธ
     ถึงจะไม่ชอบกาแฟของเขา แต่ผมชอบสไตล์ของเขา
     ที่พูดชมแบบนี้ ไม่ใช่เพราะผมเห็นแก่กาแฟฟรี ผมรู้ว่ารสชาติของกาแฟนั้นเป็นเรื่องของรสนิยม มันไม่มีถูกหรือผิด มีแค่ชอบกับไม่ชอบ แต่สไตล์ต่างหากล่ะที่สำคัญ มันคือสิ่งที่ติดตัวไปและสะท้อนให้เห็นอะไรหลายอย่าง ทั้งความคิด วิถีชีวิต และวิธีการทำงาน
     สไตล์ของเขา คือความหลงใหลอย่างลึกซึ้งในอะไรสักอย่าง แล้วก็ลงมือทำมันด้วยความประณีตและเอาจริงเอาจัง
     ตรงกันข้ามกับในยุคสมัยปัจจุบัน ที่ทุนนิยมและระบบอุตสาหกรรมทำให้เราเร่งผลิต รีบบริโภค ชีวิตและการงานของเราถูกจับยัดเข้าไปอยู่ในสายพานการผลิต ร่วมกับครอบครัวและเพื่อนร่วมงานอีกมากมาย
     เมื่อเวลาบีบรัดและมีเรื่องผลประโยชน์มาบังคับ บางคนโกงตัวเองและเอาเปรียบคนอื่น ด้วยการทำงานแบบส่งเดช ขอไปที เพียงแค่ให้มีเงินเข้าบัญชีมาตอนสิ้นเดือน เพื่อจะได้นำไปใช้ชีวิตแบบเปลืองเปล่า
     วงจรการผลิตและการบริโภคหมุนวนเป็นลูปที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ ระบบเศรษฐกิจเติบโตขึ้น ในขณะเดียวกับที่ขีวิตของเราแห้งแล้ง และการงานของเราไร้ความหมาย
     ผลงานมากมายถูกผลิตออกสู่ตลาด แต่ส่วนใหญ่ดื่นดาษ เหมือนกันไปหมด เพียงเพื่อจะได้ถูกนำไปบริโภคกันอย่างทิ้งขว้าง
     ผมละเลียดกาแฟแก้วนั้นช้าๆ จนหมดเกลี้ยงทุกหยาดหยด เพราะตระหนักดีว่านี่คือแรงงานแห่งความหลงใหลและประณีตของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่ชอบ แต่คุณค่าของมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพียงแค่คนเดียว ยังมีคนอื่นอีกมากมายที่ชอบรสชาติแบบนี้
     ไม่มีใครชงกาแฟได้อร่อยเหมือนกันทุกครั้ง ทุกแก้ว และถูกใจคนทุกคน ไม่มีใครทำงานแล้วประสบความสำเร็จได้ทุกงาน
     แต่ผมเชื่อว่า ความหลงใหลจะทำให้เราทำงานนั้นไปได้เรื่อยๆ อย่างมีความสุข ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครชอบงานของเราเลยก็ตาม
     และนอกจากนั้น ความประณีตจะทำให้ทุกชิ้นงานของเรามีวิวัฒนาการขึ้นไปเรื่อยๆ งานจะพาเราไปทุกที่ งานที่ดีจะดูแลเรา งานส่งเดชคือความสูญเปล่า
     ลูปของการผลิตและการบริโภคที่หมุนช้าลง เศรษฐกิจยุคใหม่ไม่ได้เติบโตขึ้นบนรากฐานเดิม ที่เป็นทุนนิยมและอุตสาหรรม แต่มันย้ายรากฐานไปสู่เศรษฐกิจแบบที่เน้นฝีมือและความประณีต
     กาแฟเปรี้ยวยังทิ้งกลิ่นหอมกรุ่นอยู่ในปาก ทำให้ผมรู้สึกว่าชีวิตมีเรี่ยวแรงที่จะปีนป่ายขึ้นจากโซฟา พร้อมจะกลับไปห้องทำงาน เพื่อเขียนบทความมีคุณค่าและความหมายต่อใครสักคนได้อ่านมัน 




 

SHARE
Writer
Wutthichai_K
Writer, Editor
นักเขียน บรรณาธิการนิตยสาร สนใจเทคโนโลยี โซเชียลมีเดีย สื่อใหม่ วัฒนธรรมร่วมสมัย การเปลี่ยนแปลงทางสังคม

Comments

Mediary
5 years ago
เขียนดีจังค่ะ
Reply
jibieezkangda
5 years ago
ขอบคุณพี่อ๋องสำหรับงานเขียนดีๆ นะคะ  มันช่วยเติมไฟและกำลังใจของหนูให้เพิ่มขึ้นมากกกกก :)
Reply
Pippo
5 years ago
ไว้วันหลังมาชิมกาแฟผมได้ครับ ผมก็สไตล์คั่วอ่อน ชงดริป กินเองทุกวัน : )
Reply