[9 Hours Wanderlust ] EP2 "คางคกสีชมพู"
ความเดิมตอนที่แล้ว.....หนีงานมาเจอคางคกสีชมพู

                                (ถ้ายังไม่อ่านตอนแรกเชิญก่อนครับ)
         "พี่ยาวอยู่ไหม๊ครับ"
         "อยู่ข้างในค่ะเดี๋ยวเรียกออกมาให้นะคะ"
         "ไม่ต้องครับผมฝากถุงนี้ให้พี่ยาวด้วยผมรีบครับ"
         "คะๆ" ผมเดินออกมาจากที่ทำงานพี่ หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาพิมพ์ข้อความส่งผ่านโปรแกมแชทสุดฮิป  
         "ผมฝากของไปกับน้องที่อยู่หน้าร้านพี่แล้วนะ"
         "ไอ้บ้า!!! เอ็งทำไมไม่รอเอาให้พี่เอง"
         "ผมรีบครับพี่"
         "เออๆ เดี๋ยวพี่ออกไปเอา แล้วอันที่ฝากให้เก็บไว้ให้อีกชิ้นนึง เก็บไว้ดีๆนะสำคัญมาก"
         "ครับๆ แต่ผมไม่ฝากของแบบนี้อีกแล้วนะ "
         "เออๆ ขอบใจมากต่อไปไม่รบกวนละ อีกสองสามวันจะเข้าไปเอาอีกอันที่บ้านเอ็งนะ"
         "ครับๆ"

 
           "โป๊ะเช๊ะ!!!" 
           ใช่มันแน่ๆผมสะดุ้งจนนิยายในมือหลุดตกลงจากแคร่ ผมถอยออกมานิดๆด้วยจิตใจเต้นระรัวเร่ง เหมือนมีกลองศึกลั่นตึงตัง "มึงไม่เคยเห็นคางคกพูดได้เหรอว่ะ" ผมสตั้นท์ไป ความคิดฝั่งเหตุผลปั่นป่วน ฝั่งจินตนาการบิดมวลตีกันมั่วไปหมด อะไรเกิดอะไรขึ้น กูหลับฝันอยู่หรือเปล่าว่ะ เคยอ่านแต่นิยายกับดูหนัง อันนี้มันเกินไปหน่อยแล้ว

         "คางคกสีชมพูพูดได้เนี่ยนะ"
" คางคกพ่องสีชมพูเหรอ!!!ปัญญาอ่อนคิดหน่อยๆ เมื่อคืนกูไปนอนอยู่ยางรถยนต์แม่งตอนเช้าพวกมันมาพ่นสียางรถยนต์ โดนกูด้วยเนี่ย ซวยฉิบหาย"
         
          "แสร่ดดดด กูโดนคางคกด่าพ่อ!!" ผมสับสนทวีคูณ ตาที่พร่ามัวเริ่มสังเกต สีชมพูสะท้อนแสงอาบร่างเจ้าคางคกบริเวณหัวไล่ไปจนเกือบสุดกลางลำตัว แต่ขาที่ งองุ้มเข้าหาตัวยังปรากฏสีน้ำตาลอมเขียวเข้ม ผมจ้องปุ่มดำน่าเกลียดประปรายทั่วร่างอ้วนกลมของมัน หน้าเชิดตาโปนโตแต่ถูกกลบด้วยเปลือกตามองมาที่หน้าผม ปากของมันโค้งกว้างคอกระตุกโป่งพองเป็นจังหวะ ผมว่าน่าจะมาจากการที่มันหายใจหอบแรง 

         "ละ..แล้ว มะ..มีอะไรกับผมเหรอ "ผมสนทนาตะกุกตะกัก สมองฝั่งเหตุผลคงสลบไปแล้ว ฝั่งจินตนาการยังพอมีแรงคิดและพยุงร่าง 
         "ก็ไม่มีอะไรหรอกจะมาธุระแถวนี้เลยติดรถเอ็งมา อีกอย่างอยากคุยด้วย ถูกชะตามั้ง"

         "คุณพูดได้ จริงๆเหรอเนี่ย" ผมย้ำความจริงตรงหน้าอีกครั้ง 
         "เออสิ สัตว์หลายตัวหรือพืชบางชนิดพูดได้ แต่เค้าไม่อยากพูด พูดกับพวกมนุษย์หน่ะมีแต่อันตราย อีกอย่างมนุษย์ก็ไม่ได้ยินที่พืชหรือสัตว์พูดทุกคนหรอกนะ"

         "เห็นแต่ในนิทานไม่น่าเชื่อ"เสียงตะลึงของผมเอ่ย 
         "เชื่อสิ ที่เค้าเอาไปเขียนนิยาย หรือทำหนังน่ะ ก็เจอจริงๆทั้งนั้นแหละ"

         "ทำไมไม่เห็นมีข่าว หรืองานวิจัยยืนยันละ"
         "คิดดูถ้าเอ็งเดินไปหาไอ้คนล้างรถตรงโน้นแล้วเอ็งเล่าว่าคางคกพูดได้อยู่ใต้แคร่ พอมันเดินมาแล้วกูไม่พูดอะไร มันคงคิดว่ามึงบ้า คนแม่งเลยไม่กล้าเล่าให้ใครฟัง เลยไปเขียนเป็นนิยาย นิทาน หรือทำหนัง ทำละคร มนุษย์กลัวคนอื่นดูถูกมากกว่าจะพูดความจริงซะอีก"

         "แล้วปัจจัยอะไรที่ทำให้มนุษย์บางคนฟังสัตว์รู้เรื่อง"ผมถามอย่างสงสัย
         "แต่ก่อนมนุษย์กับสัตว์พูดคุยนับถือกันนะ จนกระทั่งมนุษย์ผยองคิดกล่าวว่าตนเก่งกล้ากว่าสัตว์ทั่วไป เลยพยายามแยกตนออกจากสัตว์ จนลืมภาษาจิตที่ใช้สื่อสารกันระหว่างกันไป ปัจจุบันคนส่วนใหญ่ที่คุยกับพืช หรือสัตว์ได้ก็จะเป็นคนที่-จิต-แข็งแรง โดยจะทำให้จิตแข็งแรงได้นั้นต้องมีการทำสมาธิที่สูง หรือฝึกฝนจิตอย่างต่อเนื่อง
         "ผมขมวดคิ้วสงสัย"ผมไม่เคยฝึกสมาธิเลยนะ " มันมองหน้าผมแล้วเริ่มอธิบายต่อ
         "การอ่านหนังสือ มากๆจินตนาการเยอะๆ สายตากับโสตประสาทถูกฝึกมามากพอที่จะแปลงข้อมูลภาษาธรรมชาติได้เพราะถือเป็นการฝึกจิตเช่นกัน แต่ก็ฟังได้ไม่ทุกภาษาหรอก ภาษานก ภาษาจระเข้ หรือสัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม มันยากกว่านี้ "

          "เอ้า สัตว์ไม่ได้พูดภาษาเดียวกันเหรอ?"
          "คนเหมือนกันยังพูดคนละภาษาเลย"คางคกตอบความผมพลางกระโดดเข้ามาใกล้ ถ้าผมเดาไม่ผิดมันน่าจะพยายามกระโดดขึ้นมานั่งบนแคร่กับผม มันกระโดดอยู่สองครั้งแต่สูงไม่พอที่จะขึ้นมาบนแคร่มันเลยเลิกความตั้งใจ 
           "ความจริงมึงไม่ต้องพูดออกเสียงขยับปากก็ได้นะ หูกูรับเสียงได้ดี หูกูจะแตก มึงแค่พูดเบาๆ หรือหากมึงชินกับภาษา มึงแค่คิดอยากสื่อความหมายกูก็ได้ยินแล้ว"มันพูดหลังจากหายเหนื่อยหอบจากการพยายามกระโดดสูง 
            "โอ้โห เป็นคางคกหรือเป็นเทพเนี่ย พูด ฟัง ภาษาจิตได้" 
            "มึงเห็นกูขยับปากตะโกนไหม๊ละ กูไม่มีปอดใหญ่ขนาดสร้างเสียงดังจนมึงได้ยินต่อเนื่องนานๆหรอกนะ ที่มึงได้ยินกูคือการขยายจิตล้วนๆ"
            "เออใช่ ไม่น่าเชื่อ!!!" 

"มนุษย์ไม่ค่อยเชื่อในสิ่งที่ตนเองไม่ทราบที่มาหรอก ความน่าแปลกอัปลักษณ์ของมนุษย์อีกอย่างที่น่าขันคือ มักหาเหตุผลในวิวัฒน์ที่แตกต่างมาสนับสนุนการกระทำเพื่อ ยกระดับตนเอง แต่กลับเกรงกลัวอำนาจพระเจ้า หรือผีสาง ที่ไม่เคยเห็น แล้วหันหน้าเข้าโรมรันทำลายธรรมชาติที่ยิ่งใหญ่ทั้งๆที่ธรรมชาตินั่นยิ่งใหญ่จนพระเจ้าของพวกมึงยังต้องเคารพ ธรรมชาติมหัศจรรย์กว่าที่มึงคิดนัก"
              มันพยายามยิ้มมุมปากแบบเย้ยหยั่นผมแต่ปากที่กว้างและโค้งลงพื้นทำให้มองเห็นเหมือนมันพยายามเม้มปากมากกว่า

              "พูดอย่างนี้แสดงว่าพระเจ้ามีจริงนะสิ"ผมสงสัย 
              "มี แต่มันยากจะอธิบาย พระเจ้าที่พวกมึงเข้าใจ ในธรรมชาติจริงไม่มีหรอก จะมีแต่พวกสัตว์หรือมนุษย์ที่มีสมาธิสูง จิตแกร่งกล้าและเข้าใจในธรรมชาติ กลุ่มคนหรือสัตว์เหล่านี้ก็จะเป็นที่นับถือ  คนหรือสัตว์กลุ่มนี้จะสื่อสาร สั่งสอนให้บำเพ็ญตนเพื่อรักษาจิตและเพิ่มสมาธิตามลำดับเป็นขั้นๆสูงขึ้นไป ข้าพูดทั้งวันก็ไม่ถึงครึ่งเรื่อง แถมเอ็งมีเวลาแค่เก้าชั่วโมงเองนิ" คำอธิบายเชิงเหน็บแนมเกี่ยวกับเวลาที่ผมมีเพียงน้อยนิดสะกิดใจ

                " ว่าแต่มึงมีบุหรี่ไหม๊?"
                "เชี๊ยดดดดด!!! คางคกถามหาบุหรี่กับกู" ผมคิดพร้อมทำหน้าเบี้ยวปากเบ๊ไม่เชื่อหูตัวเอง "ที่กูถามเพราะถ้ามึงมีมึงอย่าสูบนะกูแพ้ควันบุหรี่ขั้นรุนแรง ได้กลิ่นแล้วเมา ยางออกตายได้เลยนะโว้ย มนุษย์แม่งบ้าเอาห่าอะไรไม่รู้มาจุดแล้วอัดเข้าร่างกายตัวเอง โง่กว่าสัตว์อีกไอ้มนุษย์ผู้สูงส่ง"

                 "มึงมาคุยกับกูนิถูกชะตาหรือมาด่ากูกันแน่"ผมบ่นในใจและจ้องมองรอดูท่าทีว่าไอ้คางคกประหลาดเนี่ยจะทำอะไรต่อ
   "กูได้ยินนะโว้ย" 
ไม่ต้องทำเป็นพูดเพราะกับกูผ่านปากเน่าๆของมึงหรอก
ในขมองมึงพูดต่ำช้า ด่ากูในใจว่ากูไม่รู้เหรอ
พวก-มึง-แม่งชอบปั้นหน้า
ครอบสวมหัวโขน หน้ากากยิ้ม
ส่งสารลวงแข็งแห้งกร้านเข้าหากัน
ตามสันดานตอแหล
ทำเป็นรับไม่ได้ว่าตนเองก็เดียรัจฉานเช่นกัน
               "ด่ากูเป็นโวหารเลยนะมึง" 
               "นี่สิ ถึงจะเรียกว่าพวกเดียวกัน ไม่เสียแรงที่เลือกเอ็ง"มันกล่าววาจาตีสนิทเคลือบความน่าสงสัย ผมนิ่งไม่ถามต่อ

                "ว่าแต่ชื่ออะไรมึงอะ?"คำถามเปิดใจถูกเอ่ยมาอีกครั้ง
                "เปี๊ยก...เอ็งละ"ผมถามกลับ
                "รณกร แปลว่านักรบ" มันตอบพร้อมหน้านิ่ง 
                "คางคกชื่อ รณกร ชื่อหล่อกว่าพระเอกลิเกอีก ชื่อเล่นคงชื่อ จอห์น สินะ"ผมถามประชด  
               
"แฟรงค์...ตะหาก"                            
                 เสียงลมหวี้ดหวิวกลบความเงียบ การสนทนาสะดุดจากความคิด ผมกลืนน้ำลายสมองเริ่มตื่นและประมวลผล -ไม่เชื่อก็คงต้องเชื่อ- คางคกสีชมพูต่อหน้าผมชื่อ รณกร ชื่อเล่นว่า แฟรงค์ ถูกชะตาเลยมาหาผม คุยเล่น ด่า เหยียดหยาม และหัวเราะความเป็นมนุษย์ของผม
                  โลกนี้ยังมีอะไรที่ไม่น่าเชื่ออีกไหม๊ ถ้าเป็นไปได้ อืม ต้องเป็นไปได้สิ ผมจะส่งเรื่องไปขอลบคำว่า"เป็นไปไม่ได้"ออกจากพจนานุกรม ซึ่งความจริงมีกูรูที่พร่ำสอนตามโลกออนไลน์ที่กรอกหูผมมานานแล้วเรื่องที่คำว่า"เป็นไปไม่ได้"ไม่มีอยู่จริง

 
               "กูกำลังจะไปพบพญาแถน เพื่อแจ้งให้ผลิตฝนอีกระรอกไปด้วยกันไหม๊?"
คำชักชวนจากแฟรงค์ (กระดากปากเรียกมันชะมัด) ถูกเอ่ยขึ้น....


EP1"หนีเที่ยว"    https://storylog.co/story/56274dc0ee0ba426268e5206
EP3" ตำนาน "   https://storylog.co/story/562ac99286421aec307d12b6

SHARE
Writer
imonkey7
ขี้เกียจ
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments

penguin_hsk
3 years ago
อืม ~ หนัักกว่าเดิมจริง ๆ พี่ ว่าง ๆ เดี๋ยวคงต้องลองฝึกคุยกับยุงในห้องบ้างและ อยากถามมันเหมือนกันนะว่าช่วยทำเสียงวิ้ง ๆ ให้กลายเป็นจังหวะเพลงมั้ย #คิดถึงจังหวะ
Reply
imonkey7
3 years ago
บอกมันทำบีทบ๊อกด้วยเด้อ
E29AZA
3 years ago
ไปๆ ไปหาพญาแถนกัน
เอาแมวดำขอฝนด้วยมั้ย บ้านเค้ามี
Reply
imonkey7
3 years ago
น่าคิด....เดี๋ยวจะลองจับยัดดูครัชช
E29AZA
3 years ago
*_*
_Waterdiamond_
3 years ago
ชอบตรงที่จุดพีคให้ขำเยอะมาก อย่างชื่อคางคก 555 เอฟซีแฟรงกี้ค่ะ😍😃
Reply
imonkey7
3 years ago
ถ้าไม่เปลี่ยนแปลงไป แฟรงค์จะทำอะไรแปลกๆให้ดู
#สปอยล์
imonkey7
3 years ago
ว่าแต่นอนดึกจัง
Silencewaltz
3 years ago
อาเฮียยยยยยยยยย แฟนตาซีไปไหน พญาแถนคืออะไรเนี้ย มีบรรณานุกรมตัวละครรึป่่าวคะ 555555 คางคงกัดเจ็บจริงๆนะเออ !!!
Reply
Silencewaltz
3 years ago
หนูหิว
imonkey7
3 years ago
กำลังจะลงตอนสามนะ รายละเอียดครบ ฝากติเนื้อเรื่องด้วย ว่ามันแหม่งๆ หรือไม่สมเหตุสมผลตรงไหน นิยายยาวเรื่องแรกเป็นแฟนตาซีแบบไม่ตั้งใจ ไหนๆก็มาแล้วเอาให้สุด
Silencewaltz
3 years ago
ได้เลยฮับ !!
PonKyNaJa
3 years ago
จับมาทำ แฟร้งค์เฟิร์ต กินเลย!!!
Reply
PonKyNaJa
3 years ago
ตบๆๆๆ กะพื้น แล้วจิ้มกินกับน้ำพริก
imonkey7
3 years ago
เอาถูกับพงหญ้าให้ยางมันออกก่อนเดี๋ยวเมา....
Silencewaltz
3 years ago
เถื่อนจุง รับไม่ด้ายยยยยย