ในป่าแห่งแสงหิ่งห้อย
               ช่วงหลังปิดเล่มเป็นอะไรที่ว่างจริง ๆ ว่างจนมีเวลาหาอะไรดูเรื่อย ๆ ได้ เราเลยไปเจอกับอนิเมชันเรื่องหนึ่งโดยบังเอิญ ก็เลยนั่งดู หลัง ๆ มาเราเจอวิดีโอดี ๆ จากยูทูปเยอะมาก ๆ ๆ ๆ แต่ส่วนใหญ่จะดูพวกอนิเมชันกับติ่งยูทูปเบอร์ ไว้วันหลังจะมาเขียนเล่านะ วันนี้ขอเล่าเรื่องนี้ก่อน เพราะดูแล้วหนืดมาก หนืดในที่นี้คือติด ๆ อยู่ในหัว หน่วงมาก  
ปล.หลังจากนี้จะเป็นสปอยนะ ใครยังไม่ได้ดูไปดูได้ (แปะลิ้งค์ไว้ให้นะ) 
ตอนที่ 1 https://www.facebook.com/photo.php?v=714345265275766
ตอนที่ 2 https://www.facebook.com/photo.php?v=714414988602127
ทั้งเรื่องประมาณ 40 นาที  
             เป็นเรื่องของเด็กผู้หญิงที่ทุกหน้าร้อนจะไปเยี่ยมบ้านตา แถวบ้านตาของเธอก็จะมีป่าที่มีภูติอาศัยอยู่ ตอนเด็กเธอหลงเข้าไปในป่าแล้วเจอภูติชื่อกิง หลังจากนั้นทุก ๆ หน้าร้อนเธอจะกลับมาหากิงตั้งแต่เด็ก จนโต โดยเรื่องก็จะเล่าถึงความสัมพันธ์ของทั้งคู่ที่ค่อย ๆ พัฒนาไปเรื่อย ๆ จากวัยเด็กก็เริ่มเข้าสู่ม.ต้น  นางเอกของเรื่องชื่อโฮตารุ เป็นมนุษย์ปกติก็เติบโตไปเรื่อย ๆ แต่กิงเป็นภูติจึงโตช้ามาก ๆ ๆ ๆ จนโฮตารุเติบโตเป็นหญิงสาวเต็มตัว ทั้งคู่ก็ยิ่งผูกพันธ์กัน แต่จุดที่เจ็บปวดก็คือ กิงไม่สามารถโดนตัวมนุษย์ได้ ทั้งคู่ทำได้แค่พูดคุยกันเท่านั้น ไม่สามารถสัมผัสร่างกายของกันและกันได้ คิดดูดิ แค่จับมือยังทำไม่ได้ ตลอดระยะเวลาหลายปีตั้งแต่เริ่มต้นความสัมพันธ์ และยิ่งได้เจอกันเฉพาะหน้าร้อนเท่านั้นด้วย 
           มันเป็นอนิเมชันที่ทั้งสวยงามและเจ็บปวดไปพร้อม ๆ กัน เราดูไปก็แบบ อื้อหือ เจ็บปวดหว่ะ เป็นอะไรที่หนืดมาก ๆๆ  ๆ ๆ  จะร้องไห้ก็ไม่ร้อง โทนของเรื่องก็แบบแฮปปี้ดี แต่มันมีความอึดอัดบางอย่างแทรกอยู่ตลอดทั้งเรื่อง ไม่รู้ว่าเราเป็นคนเดียวป่าว เหมือนปูเรื่องทั้งเรื่องเพื่อเข้าสู่จุดไคลแม็กซ์สุดท้ายที่เรารู้อยู่แล้วว่ามันต้องแบบนี้ (ถึงจะแอบลุ้นให้จบแบบที่ตัวเองไม่คาดคิดไว้บ้างก็เถอะ) แต่พอตอนจบแล้วมัน อื้อ เออ ก็แบบนี้แหละ อือ ๆ อะไรแบบนี้อะ เก็ทฟีลป่ะ 55555555 
            เราก็มาคิดนะว่า เพราะบางอย่างมันเปราะบางเหลือเกิน และเราไม่อยากจะทำลายสิ่ง ๆ นั้นไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ไม่ว่าจะปราถนามากแค่ไหนก็ตาม เราก็ไม่อาจแตะต้องได้ เห้ย มันมีของแบบนี้ในชีวิตจริงด้วยนะเว้ย  สรุปว่าเราชอบเรื่องนี้มาก 555555 ลองไปดูนะ ๆ เหมือนมาเล่าให้ฟังเฉย ๆ เลย 55555  
SHARE
Writer
LP04
student writer
I don't know how I feel then I write it to know how I feel.

Comments