.ความลับในความรัก.
1
ความลับที่ หนึ่ง "แสงของฉัน แปลว่า ฉันรักเธอ"

ดอกราตรีเป็นดอกไม้โปรดของเธอ ฉันจำได้ทุกอย่างแหละ ท่าเดินของเธอ เสียงฝีเท้าของเธอ รองเท้าที่เธอชอบใส่ อาหารที่เธอชอบกิน หูแดงๆของเธอเวลาที่เธอเขิน ปากยื่นๆของเธอเวลาที่โมโห รวมถึงวันแรกที่เราเจอกัน

คืนนั้น ร้อนมาก จนชั้นต้องออกมารับลมนอกบ้าน เห็นแสงสีนวลอยู่ไกลๆ ตามกลิ่มหอมจางๆของดอกราตรีไปเรื่อยๆ จนได้มาพบเธอ น่าขำที่เธอชอบดอกราตรีมากเสียจนไม่สังเกตเห็นชั้นเลย แม้แต่นิดเดียว ชั้นต้องกระแอมไออยู่หลายที เธอจึงละสายตาจากมันได้ เราสบตากันครั้งแรก ชั้นจะไม่พูดหรอกว่าเหมือนโลกมันหยุดหมุน เพราะโลกมันเคยหยุดหมุนเสียเมื่อไร มันหมุนของมันอยู่เรื่อยๆแหละ แต่ที่ชั้นสงสัยก็คือ โลกมันหมุนเร็วขึ้นได้หรือเปล่า?

เราคุยกันอยู่ไม่กี่คำหรอก อาจเป็นเพราะชั้นยังใหม่กับโลกของความรัก อาจเป็นเพราะกลิ่นหอมของดอกราตรี อาจเป็นเพราะลมร้อนที่พัดเอื่อยๆ อาจเป็นเพราะฉันเป็นคนโง่จริงๆ หรืออาจจะเป็นเพราะเป็นเธอ  

ถึงชั้นจะชอบเธอมากแค่ไหน แต่ยังไงชั้นก็เป็นผู้หญิงนะ ก็ต้องสงวนท่าทีเอาไว้บ้าง แต่มันเป็นธรรมชาติ ของเรานี่น่า เป็นสัญชาติญาณที่เราซ่อนมันไว้ไม่มิด แสงสีเหลืองนวลของชั้นค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีชมพู

2
ความลับที่ สอง "แสงของผม แปลว่า ผมต้องการเธอ"

ใครใครต่างก็ไม่ชอบผม แต่คุณต้องเข้าใจผมนะว่า นี่ไม่ใช่ความผิดของผมซะทีเดียว มันเป็นเพราะผมเป็นของผมแบบนี้ พระเจ้าให้ผมเกิดมาเป็นแบบนี้ ผมเป็นส่วนหนึ่งของระบบนิเวศและโลก เพื่อนความสมบูรณ์ของธรรมชาติไง  คืองี้นะ ในพวกนั้นมักจะใช้แสงในการสื่อสารกันโดยเฉพาะเรื่องรักๆใคร่ๆเนี่ย เป็นตัวบอกที่ดีทีเดียว ผมก็ใช้แสงในการสื่อสาร แต่ด้วยจุดประสงค์ที่ค่อนข้างจะต่างออกไป อย่างคืนนี้ผมแวะที่ดอกราตรี ดอกไม้โปรดของผมจนได้พบเธอ

นั่นไงอย่างที่ผมบอก แสงสีเหลืองของเธอค่อยๆกลายเป็นสีชมพู ดูออกง่ายชะมัด แต่ผมก็เหมือนเธอ เป็นสัญชาติญาณที่ซ่อนไม่มิด แสงของเราเข้ากันได้เป็นอย่างดี

คืนนี้แล้วสินะ ถ้าผมรอนานกว่านี้ผมอาจจะตายก็ได้ ถึงเธอจะน่ารักแค่ไหน และผมจะชอบเธอมากแค่ไหนก็ตาม (และรู้ด้วยว่าเธอชอบผมมาก) แต่มันเป็นส่วนหนึ่งของโลกนี้ไม่ใช่หรอ เป็นแค่สิ่งที่เป็นไปตามธรรมชาติไม่เห็นจะแปลอะไร ผมตัดสินใจจะบอกเธอ

เธอนิ่งไป เธอดูตกใจ แต่กลับไม่ฟูมฟาย  ผมค่อยๆกอดเธอจากข้างหลัง ค่อยๆฝังเขี้ยวลงไปในคอของเธอ เธอไม่ร้องสักนิด เพียงแค่แสงของเธอค่อยๆ จางหายๆไป ทีละนิด ทีละนิด อย่างเงียบๆเท่านั้นเอง

ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้สึกผิดหรอกนะ แต่มันเป็นธรรมชาติของผมที่จะล่อเหยื่อยด้วยแสง แสงที่เป็นสัญลักษณ์ของความรัก แสงที่เป็นสัญลักษณ์ของความต้องการของผม ผมจะค่อยๆสังเกตและปรับแสงของผมให้เหมือนกับเจ้าพวกนั้น เชื่อผมเถอะ ผมเก่งจนคุณจะแยกไม่ออกเลยแหละ 

3
ความลับที่สาม ความลับสุดท้าย "ความรัก นั้น อดทนนาน"

ชั้นรู้ได้ยังไง รู้ตั้งแต่เมื่อไรมันไม่สำคัญหรอกค่ะ  ถ้าคนที่เรารักเค้ามีความลับ เป็นไปได้ยังไงที่เราจะไม่รู้ เราคนที่รู้แม้กระทั้งจังหวะลมหายใจของเค้า 

ทำไมเราถึงเลือกที่จะไม่ออกมาหนะหรอคะ คริคริ ถามแบบนี้แสดงว่าไม่เคยมีความรักสินะคะ เราอาจจะดูโง่ แต่เมื่อเรามีความรัก ความหวังแค่1% ก็ไม่ใช่สิ่งที่เราจะมองข้ามไปได้หรอกค่ะ เราคิดว่าความรักของเราจะเปลี่ยนเค้าได้ อันที่จริงเค้าก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมาก ถึงตอนจบของเราอาจจะไม่สวย แต่สิ่งที่ผ่านมาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่จริงนี่คะ 

ถึงรู้ว่าวันนี้ยังไงก็ต้องมาถึง แค่ไม่คิดว่าจะเร็วขนาดนี้เท่านั้นเอง เสียใจมั้ย? เสียใจค่ะ มากด้วย แต่ถึงย้อนเวลาไปได้ เราก็ไม่รับประกันว่าเราจะไม่ทำแบบเดิมอีก อย่างน้อยกอดครั้งสุดท้ายของเค้าก็อุ่นดี 
กลางคืนฉันตื่น
รื่นเริงในฝัน
ล่องลอยด้วยกัน
เช่นฉันมีอิสระ

กลางวันฉันเศร้า
ไม่อาจออกจากเงาฝัน
ด้วยเรื่องของเรา
ไม่เคยเป็นจริง

คืนนี้ของเพียง
สายลมพัดผ่าน
พาฉันลอยไปไกล

ขอไปไกลแสนไกล
ไปจากเธอ

ขออธิษฐานไปกับสายลม 
ฝาากบทเพลงรักที่ไม่มีเสียง
ฝากรักของฉัน
ไว้กับเธอ 


พวกคุณว่าถึงเวลาที่เค้ามีคนใหม่ เค้าจะคิดถึงชั้นมั้ยคะ? แค่นิดเดียวก็ยังดี.




สาระนิดหน่อย

การเปล่งแสงของหิ่งห้อยมีไว้เพื่อนการผสมพันธ์ุค่ะ เมื่อหิ้งห้อยเจริญเติบโตได้ถึงวัยแล้วก็จะเริ่มส่องแสงได้ โดยที่เหล่าหิ้งห้อยตัวผู้จะคอยกระพริบแสงให้เหล่าหิ้งห้อยตัวเมียที่อยู่ด้านล่างเลือก หากตัวเมียตัวไหนสนใจมันจะหันกระเปาะแสงของมันไปทางตัวผู้ตัวนั้น แล้วเริ่มกระพริบสัญญานโต้ตอบกัน แล้วตัวผู้ก็จะเขยิบเข้าไปใกล้อีกนิด ถ้าว่าเธอชอบชั้นจริงๆหรือ แล้วถ้าตัวเมียมองใกล้ๆแล้วยังชอบอยู่ ก็จะกระพริบตอบ เป็นอันเสร็จสมหวังเรียบร้อยโรงเรียนค้าาา

เรื่องหิ่งห้อยแวมไพท์นี่มีอยู่จริงนะคะ มันจะคอยเลียนแบบการสนทนาของคู่รักหิ่งห้อย แล้วกระพริบไฟให้เหมือน หลอกให้งง แล้วพอเหยื่อบินมาใกล้ๆ มันก็จะจับไว้ ดูดเลือกกิน ผ่านไปชั่วโมงเดียว ก็จะเหลือแต่ซากค่ะ เศร้าใจแต่ก็เป็นไปตามกฎของธรรมชาติค่ะ 


เราไม่สามารถห้ามเรื่องร้ายๆไม่ให้เกิดขึ้นบนโลกนี้ได้ พอๆกับที่เราไม่สามารถห้ามตัวเองไม่ให้รักเค้าได้ ความรักไม่ผิดแล้วก็ไม่โง่ด้วยค่ะ เพียงแต่เราต้องรับให้ได้กับผลของการตัดสินใจของเรา เราอาจเลือกมีความสุขแค่สองวินาที แล้วมีความทุกข์ไปอีกสองปีก็ได้ ถ้าสองวินาทีนั้นคุ้มค่าสำหรับคุณแล้ว สองปีก็เป็นราคาที่ต้องจ่ายค่ะ

พิชญ์สินีที่พยายามเข้าใจทุกคน.
SHARE
Written in this book
Honey Tale
.นิทานสำหรับผู้ใหญ่ที่ยังเป็นเด็ก และสำหรับเด็กที่กำลังเติบโตเป็นผู้ใหญ่.
Writer
SiNeee
reader
ฉันไม่ใช่บทกวี ฉันไม่มีฉันทลักษณ์ ฉันเพียงเรื่องเล่า ธรรมดา ธรรมดา ที่บางทีเธออาจเคยได้ยิน

Comments

lalajinx
3 years ago
ชอบนะ เวลาที่คุ้มค่า กับราคาที่ต้องจ่าย
หูยยยยยย ขนลุก !!!!!
Reply
SiNeee
3 years ago
มีความรักแบบนี้อยู่หรอคะ

lalajinx
3 years ago
ของเราไม่มี มีแต่ของเพื่อน 55555+
อยากก๊อปปี้ประโยคไปเตือนสติมันจังเลย 55555+
SiNeee
3 years ago
เราก็เขียนให้เพื่อนเราเหมือนกันนนนนน
ammarin22958
2 years ago
มันตรงกับเรา
Reply