ถึง .. ของบางชิ้นที่ไม่มีวันหายไป(จากหัวใจ).
 เราเป็นคนนึงที่่ชอบเก็บและรักษาสิ่งของตอนที่ยังเป็นเด็กทั้งของตัวเองและของที่ได้รับมาจากคนอื่นไม่ว่าจะเป็นของใช้,ของที่ระลึก,หรือแม้กระทั่ง..กระดาษที่เขียนบันทึกเรื่องราวตอนนั้นใส่กล่องไว้เป็นอย่างดี ถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เราก็จะไม่เอาออกมาเลย นอกจากตอนที่ รู้สึกคิดถึง .

จริงๆก็เป็นมาตั้งเเต่ตอนเด็กๆเลยนะ 
ของชิ้นเเรกของตัวเองที่เก็บไว้คือไดอารี่เล่มเเรกที่เริ่มเขียนตั้งแต่ปี ๒๕๕๐ จนตอนนี้จะเข้าปี ๒๕๕๙ . ไดอารี่เล่มนั้นยังคงอยู่เหมือนเดิม(ยกเว้น..สีกระดาษที่เปลี่ยนจากสีขาวเป็นสีน้ำตาล) ตอนเด็กๆก็เก็บมาเรื่อยๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย แต่พอโตขึ้นมาหน่อยทำให้เรารู้ว่า. เวลาที่เราได้เห็นของชิ้นนั้นอีกครั้ง ไม่ว่าเวลาจะผ่านไป 1..2..3..4..5 ปีหรือมากกว่านั้นมันจะทำให้เราคิดถึงเหตุการณ์ตอนนั้นและคอยย้ำเตือนสิ่งที่เราเรียกกันว่า ' ความทรงจำ ' เหมือนได้ย้อนความรู้สึกเหล่านั้นไปตรงจุดที่เรียกกันว่า ' อดีต ' เราเชื่อว่าอะไรที่มีค่าสำหรับเรา เราจะให้ความสำคัญกับสิ่งๆนั้นเป็นพิเศษ
และสำหรับตัวเองเราอะไรก็แล้วเเต่ที่ได้รับมาจากคนอื่นเราถือว่าล้วนเป็นสิ่งที่มีคุณค่าทั้งสิ้น. แต่ในของหลายๆ อย่างที่เราได้รับมาจากคนอื่น ก็มีเพียงไม่กี่อย่างหรอกที่คอยย้ำเตือนความทรงจำ(บวกกับความรู้สึกที่อยากย้อนกลับไปตอนที่ได้รับมันครั้งเเรกอีกครั้ง)อยู่บ่อยๆ. ให้เราจำไปอย่างไม่ได้ตั้งใจ 
แต่กลับรู้สึกตัวอีกทีก็รู้ว่าต่อให้วันนึงของสิ่งนั้น มันไม่ได้อยู่กับเราเเล้ว. เราก็ยังคงจำความรู้สึกตอนที่เราเคยได้มันมาครั้งเเรกได้ขึ้นใจ และความทรงจำมันก็ยังคงอยู่ไม่ไปไหน. สุดท้ายเราคงต้องขอบคุณด้วยซ้ำไปที่ทำให้เราได้รู้ว่าตอนที่เราได้ของชิ้นนั้นมาสมองกับหัวใจกำลังทำงานไปพร้อมๆกัน ♡
SHARE
Written in this book
memory
Writer
beforeyesterday
Person
♥ Photography ♥ Write IG : thedaybeforeyesyerday.__

Comments