ชีวิตติด [กล่อง]
เราต่างใช้ชีวิตอยู่ในกล่อง
ตั้งแต่ลืมตาดูโลกมา
เราก้อถูกกักไว้ในกล่องที่โรงพยาบาล 
ก่อนที่จะได้สัมผัสอ้อมกอดของแม่ 

โตขึ้นมาหน่อย
พ่อแม่ก็ปล่อยเราไปอยู่ในกล่องแคบๆ 
ปะปนกับใครก็ไม่รู้ที่เราไม่รู้จัก 
เรามีหน้าที่เรียนหนังสือ และมีกฎข้อบังคับว่า
"ห้ามออกจากกล่อง"  จนกว่าผู้ปกครองจะมารับ

จากวัยเด็กสู่วัยรุ่น...เราอยู่ในกล่องเหมือนเคย
ขนาดของกล่องขยายกว้าง  ตามอายุที่เพิ่มขึ้น
มีพื้นที่ให้เดิน  วิ่ง เล่นตามใจ
โลกของเราเปิดกว้าง ตามขนาดที่เพิ่มขึ้นของกล่อง
เพื่อนของเราในกล่องใบนี้ เพิ่มเติมจากเพื่อนในกล่องใบเก่าที่เคยอยู่
คนที่เจอกันในกล่องมีความหลากหลายมากขึ้น 
แต่ก็อีกนั่นแหละ...กล่อง ยังไงมันก็คือกล่องวันยังค่ำ

จนกระทั่งทำงาน
เราขังตัวเองอยู่ในกล่องสี่เหลี่ยมๆเพื่อแลกกับสิ่งที่เรียกว่า "เงิน" 
ถูกจำกัดเวลา
ถูกจำกัดกับเสรีภาพบางอย่าง
ถูกลดทอนคุณค่าในตัว 
แต่ทุกคนจำใจที่จะต้องอยู่ในกล่องใบนี้ 
ทำไมน่ะหรอ?  ก็ในกล่องมันปลอดภัยนี่นา... 

บางคนยอมให้ตัวเองอยู่ในกล่องแคบๆราคาหลายล้าน
เพื่อแลกกับความสะดวกสบาย
กล่องแคบๆ ใบนี้  ทำให้เราค่อยๆห่างจากกล่องที่เราอยู่ตั้งแต่เด็ก 
กล่องใบนั้น เรียกว่า "บ้าน" 
แต่ไม่เป็นไรหรอกที่เรามาอยู่ในกล่องแคบๆ
ก็เพื่อหาเงินเลี้ยงดูคนในครอบครัว 
คนอื่นก็เป็นกัน ไม่ใช่หรอกหรอ?

ระหว่างทางไปทำงาน
เราก็ถูกกักอยู่ในกล่องเคลื่อนที่
เพื่อที่จะพาเราไปยังจุดหมายปลายทางที่ต้องการ
ติดแหงก อยู่ในนั้นวันละหลายๆ ชั่วโมง 
ไม่เอาน่ะ..อย่าคิดมาก  ใครๆเค้าก็ใช้กล่องเคลื่อนที่ด้วยกันทั้งนั้นแหละ 

เสาร์-อาทิตย์
ไม่รู้จะทำอะไร?
ไม่รู้จะไปไหนดี?
ไปเดินเล่นในกล่องสรรพสินค้ากันเถอะ
อยู่บ้านก็ร้อน  สู้ตากแอร์เดินดูของ ช็อปปิ้งกันสักหน่อย
เวลาเหลือก็ดูหนัง 
กินบุฟเฟต์
ก็ในนี้มีครบหมดเลยนี่นา
จะไปที่อื่นทำไมล่ะ...จริงมั้ย? 

เวลาล่วงเลย..ผ่านไปเป็นวัฎจักรแบบนี้เรื่อยๆ
รู้ตัวอีกทีก็ถูกหามไปไว้ในกล่องอีกเช่นเคย
แต่กล่องใบนี้ไม่เหมือนกล่องใบอื่น
แต่มาพร้อมกับกลิ่นที่ชวนกระอักกระอ่วนของยา 
โรคภัยต่างๆที่เข้ามารุมเร้าทำให้ต้องมาอยู่ที่นี่

เลวร้ายหน่อย
ไอเจ้าโรคภัยก็ได้ทำร้ายและกัดกินสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า "คน"
จนในที่สุดถูกบรรจุลงในบรรจุภัณฑ์ขนาดสี่เหลี่ยมมีฝาปิดเท่าขนาดตัว
ร่างกายนั้นนอนแน่นิ่ง  ไม่รับรู้ถึงความรู้สึกใดๆของโลกภายนอก

ตอนเด็กๆเรารู้สึกสนุกกับการขังตัวเองไว้ในพ้ืนที่สี่เหลี่ยม
ในตู้เสื้อผ้า    ในอ่างน้ำในห้องน้ำ    ในบ้านบอล 
เราสร้างอาณาจักรของตัวเองขึ้นมา
ตอนนั้นทั้งสนุก ทั้งตื่นเต้น เพราะสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งใหม่ 

แต่พอโตขึ้น..ความรู้สึกตื่นเต้นที่เคยมีหายไปหมด

เมื่อสิ่งที่เราทำกลายเป็นหน้าที่

เมื่ออาณาจักรที่อยู่ตรงหน้าเราไม่ได้สร้างมันมากับมือ

เมื่อเราไม่สามารถทิ้งกล่องเอาไว้ แล้วไปเล่นที่อื่นต่อเหมือนตอนเด็กๆ 
เราไม่สามารถทิ้งกล่องเอาไว้เบื้องหลัง 
เพราะเรารู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย 
เพราะเราไม่ชินกับการไม่ถูกห่อหุ้มไปด้วยกล่อง
เพราะเราไม่ "กล้าพอ"  ที่จะเดินออกมา

เราใช้ชีวิตอยู่ในกล่องเกือบทั้งชีวิต
ความเคยชินของการอาศัยอยู่ในกล่องตลอดเวลา
ทำให้เราไม่กล้าก้าวขาออกจากกล่องที่เคยอยู่
ลองปล่อยให้ตัวเองเป็นอิสระ
ออกจากกล่องบ้างบางเวลา
ไปสูดกลิ่นดิน ไปฟินกับกลิ่นต้นไม้ใบหญ้า 
แหงนหน้ามองท้องฟ้า สุดลูกหูลูกตากับภูเขา 
สิ่งเหล่านี้อาจจะทำให้ตัวเบาและคงจะรู้สึกดีไม่น้อย
และคงจะดีกว่า
ถ้าพาคนที่เคยอยู่ในกล่องใบเดียวกัน
จับมือออกไปท่องโลกนอกกล่อง
"ด้วยกัน"


SHARE
Writer
StoryCollector
experience hunter
เกิดจากความช่างสังเกตุผู้คน สิ่งรอบตัว จนกลายเป็นนักสะสมเรื่องราว ชอบที่จะบันทึกประสบการณ์ที่ได้เจอ ทั้งจากตัวเอง จากเพื่อน จากคนรอบตัว หรือแม้กระทั่งคนแปลกหน้า มีความเชื่อว่าทุกคนมีเรื่องเล่าในแบบของตัวเอง.. Follow me : https://www.facebook.com/storycollectorsince2018/

Comments

Mediary
3 years ago
อ่านถึงตอนจบแล้ว อยากจะไปเที่ยวเลย
Reply
StoryCollector
3 years ago
ไปกันนนนนน 😊
Mediary
3 years ago
ชวนจริง ไปจริงนะ :)
TheNoOne
3 years ago
very nice, ชอบมากๆ เลยคะ
Reply