คุณค่าของชีวิตอยู่ที่เรา “ทำ” อะไร ไม่ใช่เรา “เป็น” อะไร



ขอให้รู้ไว้
เรามีค่าเสมอ
และเราก้าวต่อไปได้
ไม่ใช่เพราะคนอื่นเห็นค่าเรา
เราถึงเดินต่อได้
แต่เพราะเรามองเห็น “ศักยภาพที่แท้จริง” ของตัวเอง
เราจึงเดินต่อได้
อย่างมีพลัง





แสงนั้นดังก้องมาจากบนสะพานลอยสีเทาขุ่น เป็นเสียงเพลงที่มาจากตู้เพลงพกพาได้
เพลงลูกทุ่งยุคเก่า กับหญิงวัยปลายคนร้องเพลง
ข้างๆ มีชายสูงวัยกว่านั่งอยู่เคียงข้าง
คนทั้งสองตาบอดสนิท
ฉันเดินไปจนถึงหน้าของคนทั้งสอง หยุดมองพักหนึ่ง
ก่อนจะหยิบกระเป๋าตังค์ หยิบแบงค์ยี่สิบใส่ให้



เรามักพบขอทานหรือคนที่มาเรี่ยไรเงินอยู่ทั่วไปตามท้องถนน
ริมฟุตบาท ตามถนนหนทาง หรือแม้แต่บนสะพานลอย
ปกติเวลาฉันพบเจอคนกลุ่มนี้ มักจะหยิบยื่นสตางค์ให้ไม่มากก็น้อย
แต่เพราะรู้ดีว่า ไม่ใช่ทุกคนที่มาขอทานนั้นยากจนหรือยากไร้จริงๆ
พักหลังๆ จึงเลือกที่จะให้สตางค์อยู่เหมือนกัน
จนถึงวันนี้
วันที่ฉันเจอ “ลุงตั๊กแตน”


ลุงคนนี้อายุน่าอยู่ที่ 50 ปลายๆ
ฉันเจอลุง ในวันที่เร่งรีบ
ผู้คนบนสะพานลอยขวักไขว่ รีบเดิน และไม่มองกัน
ขณะที่ฉันกำลังเดินก้าวฉับๆ นั้น
ฉันก็พบคุณ “ลุงตั๊กแตน” นั่งอยู่ริมทาง
สายตาจับอยู่ที่ใบมะพร้าวตรงหน้า
ด้านหน้ามีแกนมะพร้าวตั้งอยู่ มีกระดาษเอสี่เขียนเป็นตัวอักษรง่ายๆ ว่า
“ตัวละ 20 บาท”
ด้วยความสนใจ ฉันจึงต้องย่อเข่า ก้มลงคุยด้วย
“คุณลุงขายอะไรคะ”
“ขายตั๊กแตนครับ”
คุณลุงตอบ แต่มือยังคงสานงานของตัวเองไม่หยุด
“อ่อ...ขายตัวละ 20 บาทใช่ไหมคะ”
ฉันทวนราคาตามป้าย ก่อนที่จะสั่งซื้อตั๊กแตนคุณลุง
“คุณลุงสานให้หนูตัวนึงนะคะ...หนูจะเอาไปฝากเพื่อน”

“ทำไมคุณลุงถึงมาขายตั๊กแตนสานคะ”
“มันเป็นความรู้ที่ลุงทำได้”
จบบทสนทนานั้น ฉันยิ้ม
และเรื่องราวต่างๆ ก็ไหลพรั่งพรูออกมาเป็นเรื่องราว



ฉันตั้งชื่อตั๊กแตนตัวนั้นว่า “ตั๊กแตนแห่งความพยายาม”
เหตุการณ์สั้นๆ ที่เจอนั้น
สอนฉันว่า...
ไม่ว่าเราจะมีขีดจำกัดอะไร เรามี “คุณค่า” เสมอ
เพราะคุณค่าที่แท้จริง คือ สิ่งที่เราทำ
ใม่ใช่สิ่งที่เราเป็น
คุณลุงอาจจะมีนั่งขอสตางค์เฉยๆ ก็ได้
แต่คุณลุงไม่ทำ --- กลับเลือกขาย “ฝีมือ”
และแม้มันจะเป็นตั๊กแตนตัวน้อยๆ
แต่สำหรับฉันแล้วมันคือเครื่องเตือนใจ
เวลาเราเหนื่อย เวลาเราท้อ
เมื่อเรามองไม่เห็นคุณค่าที่แท้จริงของตัวเอง

ขอให้รู้ไว้
เรามีค่าเสมอ
และเราก้าวต่อไปได้
ไม่ใช่เพราะคนอื่นเห็นค่าเรา
เราถึงเดินต่อได้
แต่เพราะเรามองเห็น “ศักยภาพที่แท้จริง” ของตัวเอง
เราจึงเดินต่อได้
อย่างมีพลัง
ขอให้คุณค่านั้นมาจากตัวเองนะคะ

ขอบคุณคุณลุงตั๊กแตน ที่กลายมาเป็นตัวเอกของเรื่องนี้
:)



SHARE
Written in this book
INBETWEEN
รวม Non-Fiction ระหว่างทางชีวิต

Comments

SeaNSun
3 years ago
เขียนดีมากค่ะ :3
Reply
Looksorn
3 years ago
:))))
ListenToWords
3 years ago
เป็นเรื่องราวที่สร้างกำลังใจและการเห็นคุณค่าของตัวเองได้มากขึ้นจริงๆ ค่ะ ขอบคุณนะคะ
Reply
Looksorn
3 years ago
ดีใจนะคะ ที่เข้ามาอ่าน   ^ ^
Mickeygirl
3 years ago
ซึ้งมาก
Reply
Looksorn
3 years ago
ขอบคุณค่าาา ^___^
chame
3 years ago
ชอบมากคะ ซึ้งเลย
Reply
RVS
3 years ago
เป็นกำลังใจที่ดีจัง
Reply