ก๋วยเตี๋ยวตาหงวน
ไม่ได้ตื่นเจ็ดโมงมานานมากแล้ว นานมากเลยล่ะ ความที่ปกตินอนดึกเลยทำให้แทบจะไม่รู้จักคำว่าเจ็ดโมงอยู่แล้วก็ตาม เช้านี้จึงดูแตกต่างพอสมควร ผมบิดตัวเบาๆพร้อมตะโกน "เอ้ยยยยยยยย" เหมือนทุกครั้งที่ทำตอนตื่นนอน
ข้อดีอย่างเดียวของการที่ตอนนี้ไม่มีอะไรทำก็คือ กิจวัตร ทุกอย่างในแต่ละวันเป็นอะไรที่คนส่วนใหญ่เรียกว่าซ้ำไปซ้ำมา กาแฟดำหนึ่งแก้วตามด้วยรายการอะไรก็ได้ที่ยายเปิดอยู่ ถือเป็นครึ่งชั่วโมงแรกของความสุขในวันนี้
เช้านี้แม่ไม่ได้ทำกับข้าว ดังนั้นยาย แม่ และผม เราสามคนกำลังนั่งดูรายการทีวีที่ยายเปิดแบบสุ่มๆ เพียงเพราะกำลังเฝ้ารออะไรบางสิ่งอย่างเงียบๆ
บางสิ่งที่เหมือนกัน
.
"ก๋วยเตี๋ยวตาหงวน" คือชื่อที่ผมเรียก ก๋วยเตี๋ยวตาหงวนเป็นภาพของชายรูปร่างใหญ่ แต่เปี่ยมไปด้วยร่องรอยของนักสู้ ชื่อเหมือนคนจีนแต่สีผิวแดงเกรียมเพราะแดด ตาหงวนมากับรถเข็นขายบะหมี่เกี๊ยวหมูแดง พร้อมเสียงเคาะไม้เรียกลูกค้า ป๊อกป๊อก ป๊อกป๊อก แต่ไกล ผมเดินออกจากบ้านเพื่อเรียกตาหงวน
"เอาอะไร ?" เสียงตาหงวนถาม
"ยายเอาบะหมี่เกี๊ยว แม่เอาเส้นใหญ่แห้ง แยกน้ำถุงใหญ่ ผมเอาเหมือนเดิม" ผมตอบกลับไปแบบทุกครั้ง
"อย่าลืมซื้อให้น้องด้วยนะ" แม่ตะโกนจากในบ้านพร้อมเดินออกมาสั่งเช่นกัน
"เอาบะหมี่เกี๊ยวสองถุง ไม่ใส่ผัก" เสียงแม่ยังคงพูดต่อไป ระหว่างรอตาหงวนทำบะหมี่ผมก็ยืนนึกถึงอะไรที่สั่งไป อะไรที่สั่งประจำ. . .
หมี่ขาวเกี๊ยวหมูแดงแห้ง กระเทียมเจียวเยอะๆ !!
เมนูที่ผมเรียกว่าเหมือนเดิม เริ่มต้นขึ้นเพราะตาหงวนเป็นรถขายบะหมี่หมูแดงที่คนชอบบ่นว่า ทำไมไม่มีเส้นอื่น? ตาหงวนเลยปรับกลยุทธ์โดยการเตรียมเส้นทุกเส้นที่คนจะสั่งไว้สำหรับลูกค้า ทำให้ผมสามรถสั่งเส้นหมี่จากรถขายบะหมี่ได้ บวกกับเกี๊ยวทำเองและหมูแดงฝีมือตาหงวนก็เพียงพอที่จะทำให้คนส่วนใหญ่น้ำลายสอ
บ้านเราโตมากับก๋วยเตี๋ยวตาหงวนครับ กินมาตั้งแต่เด็ก ผมจำความได้ก็ตอนนั่งกินก๋วยเตี๋ยวตาหงวนเนี่ยแหล่ะ ดังนั้นแปลว่าน่าจะกินมาก่อนหน้านั้นนานแล้ว บ้านเรากับตาหงวนเลยคุ้นเคยกันพอสมควร แม่เคยเล่าให้ฟังว่าตอนเด็กๆผมเคยโมโหหยิบมีดหั่นหมูแดงไล่ฟันตาหงวนเพราะอะไรก็ไม่รู้มาแล้ว ตาหงวนจึงเป็นเหมือนลุงและหลานที่โตมาด้วยกันกับผม ถ้าให้เปรียบก็คงเป็นอะไรซักอย่างที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงแต่สามารถผสมกันได้อย่างลงตัว
"เสร็จแล้ว" เสียงของตาหงวนเรียกผมกลับมา
พี่ชายเดินออกมาหน้าบ้านกับเสื้อกล้ามกางเกงบอล ตาหงวนจึงถามว่าเอาอะไรเช่นเคย
พี่ผมตอบกลับไปแบบเรียบง่าย. . .
.
"นี่กินมายี่สิบปีแล้วนะ"
SHARE
Written in this book
shyhood
Writer
moonmoon
หมุนหมุน
สัพเพเหระ บางอันก็บ่นบางอันก็บ่นอีกนั่นแหล่ะ

Comments

Silencewaltz
4 years ago
โอย อยากกินบะหมี่หมูแดงบ้างเลย

เดี๋ยวก็ลูกชิ้นปิ้ง เดี๋ยวก็บะหมี่ ... นี่มันอัลไล !!!
Reply
moonmoon
4 years ago
ต้องมาพร้อมเสียงป๊อกๆด้วยจะสุดยอดมาก