เรื่องของฉันและคนข้างทาง : อังเดรียน 2
ในทุกการเดินทางมีเรื่องเล่าและคนเดินทาง



ฉันจ้องมองไปในดวงตาคู่นั้น ดวงตาสีอ่อนแบบชาวตะวันตก

"อังเดรียน ยูตาสีอะไรกันแน่?"



อังเดรียน เพื่อนใหม่ที่ฉันเจอที่กัมพูชา ชายจากเมืองน้ำหอมผู้มีรอยสักภาษาไทยว่า "โชคดี" อยู่ที่ข้อมือ เดินทางแบกเป้มาท่องเที่ยวต่อที่ไทย หลังจาก โทนี่ เพื่อนร่วมทางได้แยกกลับประเทศไปก่อน อังเดรียนเลยกลายเป็น Solo traveler อย่างเต็มตัว



"ไอเพิ่มมาถึงกรุงเทพฯตอนตีสามเอง ยังไม่ได้นอนเลย"



เกาะพะงันเป็นสถานที่ที่ขึ้นชื่อมากเรื่องฟูลมูนปาร์ตี้ ฉันยังไม่เคยไปในสถานที่ที่อังเดรียนเพิ่งจากมาด้วยซ้ำ ที่ที่เขาไปใช้เวลาอยู่นานถึงสิบวัน



"ดูสิ จมูกไอโดนแดดเผา แดงเลย"

พลางชี้ให้ดูจมูกแดงๆ



ชีวิตติดเกาะของอังเดรียนช่างแตกต่างจากชิวิตฝรั่งบนเกาะพะงันที่ฉันเคยได้ยิน

"ไอได้เพื่อนใหม่เป็นคุณป้าคนไทย ไอไปนั่งกินข้าวในร้านของป้า แล้วป้าก็มาคุยด้วย"

"ป้าบอกไอไม่เหมือนฝรั่งคนอื่น คนอื่นไม่คุยกะใคร มาพะงันแค่มาปาร์ตี้ แต่ไอทักทายทุกคน"

"สวัสดีคับ สวัสดีคร๊าบ สวั๊สดีค๊าบ..."

อังเดรียนหันซ้ายขวา พลางทำท่าทางตอนผูกมิตรให้ดู



"แล้วยูไม่เจอฝรั่งบ้างหรอ?"

"มีๆ มีแค่สาวอเมริกันคนเดียวเข้ามาคุยกะไอและเพื่อนคนไทย แต่เธอเอาแต่ดื่มๆๆๆ แล้วจากนั้น man-mao.."

"มันเมา?"

"ช่าย man-mao"

"แล้วยูชอบฟูลมูนปาร์ตี้มั๊ยละ?"

"จริงๆแล้วไอไม่ค่อยชอบนะ แค่อยากไปดูว่ามันเป็นไง ฝรั่งคนอื่นๆนอนเละอยู่ชายหาดยันเช้า พวกบ้าทั้งนั้น ding-dong"

"ติงต๊อง?"

"ช่ายๆ ting-tong"

(ฮา) ฉันอดขำในทักษะภาษาไทยของเขาที่เลือกจำแต่คำประเภทนี้ไม่ได้



"ขอบคุณคร๊าบบ"

อังเดรียนหันไม่พูดกับพนักงานที่นำอาหารมาเสิร์ฟ



ช่วงเวลา 10 วันบนเกาะ อังเดรียนไปอาศัยอยู่ที่บ้านคุณป้าคนไทย 5 วันตามคำเชิญของเจ้าบ้าน หลังจากที่ไม่สามารถนอนหลับได้ในหอนอนรวมที่โฮสเทล เนื่องจากเพื่อนร่วมห้องเมากันหมด และส่งเสียงดังทั้งคืน ทำให้เข้าได้เป็นเพื่อนกับลูกชาย และสมาชิกคนอื่นๆในบ้านของป้าด้วย

"พวกเขาให้ไอกินฟรี อยู่ฟรี นวดฟรี เบียร์ฟรี ไอจะจ่ายเงินก็ไม่เอา"

ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะ อังเดรียนไปช่วยทำงานในร้านด้วย หนุ่มฝรั่งทำงานอยู่ในร้านอาหารท้องถิ่นของชาวบ้านคนไทย ใครเห็นก็อดแปลกใจไม่ได้ เขาคงสร้างสีสันให้ร้านของป้าไม่น้อย



"ฉันว่าป้าเค้าคงเอ็นดูยูนะ เหมือนเป็นลูกชายไรงี้"

"เอ็นดู? ลูกชาย?" พลางหันไปเปิดโปรแกรมแปลภาษา



บางทีฉันก็ทึ่งในตัวอังเดรียน คนต่างชาติที่แทบจะสื่อสารได้แค่ภาษาแม่ แต่กล้าที่จะเดินทางคนเดียวในประเทศที่มั่นใจได้ว่า คงมีน้อยคนมากๆจะพูดภาษาของเขาได้ และผูกมิตรกับคนท้องถิ่นไปทั่ว



"ไออยากมาอยู่เมืองไทย ไอชอบที่นี่ ฝรั่งเศสไม่น่าอยู่เลย คนที่นู่นไม่มีน้ำใจ ที่นี่ทุกอย่างน่าตื่นเต้น มีทะเล มีป่า มีภูเขา มีศาสนาพุทธ..."



เสียงดินสอถูไถไปบนหน้ากระดาษ ฉันจ้องไปในดวงตาคู่นั้น ผมบลอนด์เข้ม หน้าตาคมสัน ผิวสีแทนจากการตากแดด รูปร่างสันทัด สวมใส่เสื้อลายมิกกี้เมาส์ต่อยมวย สวมสร้อยพระและสายสิญจณ์ และรอยสักนั้น ที่ทำให้ฉันกับเขาได้รู้จักและเป็นเพื่อนกัน



"ฉันจะวาดรูปยูให้ยูเก็บไว้เป็นที่ระลึกนะ :)"



โลกของนักเดินทางมันใบเล็กเสมอ



เรื่องราวการพบเจอกันครั้งแรกระหว่างฉันและอังเดรียน
https://storylog.co/story/56100131b3bfda04473e8659
SHARE
Written in this book
เรื่องของฉันและคนข้างทาง
ในทุกการเดินทางมีเรื่องเล่าและคนเดินทาง
Writer
Nititatita
writer
Life Adventure

Comments