เมื่อผู้กล้าเดินทางไปปราบมังกร 3
ผู้กล้าและทหารสองร้อยนายเดินทางไปจนถึงหน้าผาสูง หากปีนผ่านหน้าผานี้ได้ก็จะพบถ้ำของมังกร ผู้กล้าไม่อาจขอร้องให้นายทหารทั้งหมดต่อตัวกันเพื่อให้เขาเหยียบขึ้นไปได้อีก จึงสั่งให้นายทหารออกสำรวจรอบหน้าผาเพื่อหาทางขึ้นที่ปลอดภัยที่สุด 

เวลาผ่านไปสองวัน ทหารกองหนึ่งก็กลับมารายงานว่าพบถ้ำที่เชื่อมต่อไปยังยอดเขาได้ ผู้กล้าดีใจมากจึงสั่งให้นายทหารเตรียมพร้อมและเดินทางไปปราบมังกร

ระหว่างทาง ผู้กล้าสังเกตุเห็นว่านายทหารทุกคนพกกระสอบติดตัวมาด้วยคนละหนึ่งใบ แต่ก้ไม่สามารถถามอะไรได้ ภายในถ้ำมีหินงอกย้อนสวยงามมากมาย ไอเย็นและสายลมพัดปะทะพวกเขาตลอดเวลา และเสียงบางอย่างคล้ายกับลมหายใจหนักหน่วงและฝีเท้าของคนสองร้อยหนึ่งคนดังระงมทั่วถ้ำยาวนี้

ในที่สุด ผู้ก้าก็จัดแจงให้มีทหารอยู่ตามจุดต่างๆห่างกันห้ากิโลเมตร เผื่อว่าหากมีอะไรเกิดขึ้นจะได้หนีทันท่วงที ผู้กล้าเดินทางจนในที่สุด ปลายทางก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า ปลายทางของแสงสีทองอร่ามและแสงมรกตฉาดฉายบนดวงตาของเขา

มังกรใหญ่นอนสงบนิ่งอยู่ท่ามกลางกองสมบัติของมัน ลมหายใจของมันทำให้เกิดลมแรงขนาดย่อมๆ เกล็ดสีแดงเพลิงเหลือบสะท้อนแสงคบเพลิงในมือของนายทหาร ผู้กล้ากลนน้ำลายอย่างยากลำบาก เขาแอบเดินไปทางด้านหลังเพื่อตัดนวดของมังกรให้มันหมดแรง จากนั้นเขาจะใช้หอกที่ทำขึ้นจากเพรชแทงทะลุหัวใจของมันให้ตาย

เขาใช้ดาบตะหวัดตัดหนวดของมังกรจนขาดสะบั้น มังกรใหญ่เจ็บปวดมากจนตกใจตื่นและคำรามดังลั่นจนได้ยินถึงเมืองของผู้กล้า เขายืนผเชิญหน้ากับมังกรใหญ่พร้อมส่งสายตาดุดันใส่ แต่มังกรกลับมีสีหน้านิ่งเฉย ไม่มีแววตาโกรธเคืองให้กับผู้กล้าเลย ในขณะที่นายทหารที่ได้ยินเสียงคำรามพากันวิ่งกลับไปในถ้ำอย่างหวาดกลัว

"ทำไมเจ้าถึงไม่มีอาการหวั่นเกรงหรือโฏรธแค้นข้า ข้าตัดหนวดของเจ้าหนึ่งเส้นแล้วเจ้ากลับนิ่งเฉย"

"เพราะข้าไม่มีความจำเป็นที่จะต้องโกรธแค้นเจ้า"

"เพราะเหตุใด  มังกรร้ายอย่างเจ้าจึงไม่มีความโกรธ"

"เพราะเมื่อไม่นานมานี้...ข้าได้รับรู้ว่ามีทหารหลายร้อยนายเข้ามายังอณาเขตของข้า เพื่อมาสังหารมังกรเฒ่าผู้นี้ เพื่อสิ่งที่ข้านอนทับอยู่"

"ข้าไม่ได้ต้องการสมบัติของเจ้า ข้าไม่ได้รับคำสั่งให้นำสมบัติกลับไป เจ้ามีโทษที่ขโมยสมบัติและจับชาวบ้านไปกิน เจ้าก่อความเดือดร้อนและข้าต้องกำจัดมังกรเช่นเจ้า"

"ผิดแล้ว"

มังกรกล่าเพียงเท่านั้น ผู้กล้าฉงนกับสิ่งที่เขาได้ยินและทันใด ดาบหนึ่งเล่มเสียบทะลุแผ่นหลังของเขา และเขาล้มลง
SHARE
Writer
Open
etc.
มันเหมือนเรื่องบ้าๆในชีวิตมันมากมายเกินกว่าที่เราจะวิ่งหนี ผมเลยเลือกที่จะยืนเผชิญหน้ากับมัน และแล้ว...ผมก็กลายเป็นบ้า เรื่องมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ

Comments