ผมคงเขียนได้อีกครั้งหลังลืมเรื่องเธอ


   ครึ่งเดือนได้แล้วมั้งที่ผมไม่ได้นั่งเขียนอะไรเลย ผมปล่อยให้ตัวหนังสือวิ่งผ่านสมองซีกซ้ายทะลุสมองซีกขวาโดยไม่ได้เฉียดเข้าไปใกล้ซีรีบรัมแม้แต่น้อยมาสักพักนึง ครึ่งเดือนแล้ว

   จำได้แม่นว่าสาเหตุของอาการไม่อยากเขียนอะไรเลยเริ่มมาจากไม่ว่าจะเขียนอะไรก็ตาม สักพักหนึ่งมันจะเต็มไปไปด้วยเรื่องของหญิงสาวเรื่องเก่าๆที่ไม่โรแมนติก ไม่ได้เขย่าอารมณ์จนน้ำตาคลอเบ้า และไม่เกิดประโยชน์ในชีวิตประจำวันของผู้(เสียเวลา)อ่านแม้แต่น้อย

ผมถึงตัดสินใจเชิงจำใจหยุดนั่งเขียนสักพักด้วยมองว่าจะเป็นประโยชน์กว่าการที่เขียนออกมาแล้ว แม้แต่ตัวเองยังไม่ชอบ ไม่อยากอ่านมันเลย
แต่แล้ววันนี้ผมก็มานั่งเขียน(อีกจนได้)

  เรื่องมันเริ่มหลังกลับหอ

  กลับหอ เปิดประตูหอ ปิดประตูหอ ขึ้นบันได เปิดประตูห้อง ปิดประตูห้อง เปิดไฟ เปิดกระเป๋า คลำหาหนังสือ ปิดกระเป๋า เปิดหนังสือ(ของปราบดา) ปิดหนังสือ เปิดประตูห้องน้ำ เปิดฝักบัวราดหัว ปิดฝักบัว สระหัว ถูสบู่ แปรงฟัน เปิดฝักบัวราดตัว ปิดฝักบัว ปิดประตูห้องน้ำ เปิดตู้เสื้อผ้า ปิดตู้เสื้อผ้า ก้าวขึ้นเตียง เปิดหนังสือ อ่าน ปิดหนังสือ ปิดไฟ

  แต่บางครั้งเราก็ถูกความทรงจำโจมตีในวิถีประหลาด หลังตบหมอนนอนหงาย ปิดเปลือกตา ความทรงจำมีค่าก็จู่โจม
เปิดไฟ เปิดคอม เลื่อนเก้าอี้ หย่อนตูดลงบนเก้าอี้ เปิดเฟสบุ๊ค เปิดไมโครซอฟท์เวิร์ด

  จะด้วยละเมอหรืออย่างไรไม่รู้ รู้ตัวอีกที มือก็อยู่ในท่าพิมพ์แป้นเหย้า นิ้วก้อยซ้ายอยู่ตำแหน่ง ฟ.ฟัน นิ้วนาง ประกบกับห.หีบ กลาง ชี้ ก.ไก่ ด.เด็ก ตามลำดับ เว้นสองตัว เริ่มที่นิ้วชี้ขวาอยู่ไม้เอก นิ้วกลางขวาอยู่สระอา ส.เสือ ว.แหวน คือตำแหน่งนาง ก้อย ตามลำดับ ถ้าพิมพ์เรียงกันจากซ้ายมาขวาจะเป็นแบบนี้ ฟหกด่าสว ขวามาซ้าย วส่าดกหฟ แล้วมือก็จรดประโยคน้ำเน่าเคล้าเงาจันทร์เดือนเก้า นิ้วนางซ้าย ชี้ นางขวา “ผอ ออ มอ”ตัวอักษร สระค่อยๆ รวมเป็นประโยค “ผมคงเขียนได้อีกครั้ง หลังลืมเรื่องเธอ”


  ไม่แน่ใจว่าผมลืมได้แล้วหรือยัง (ที่จริงคือยังลืมไม่ได้หรอก ขนาดจะเขียนเรื่องความทรงจำยังโยงถึงเธออยู่นี่เลย) แต่ที่มานั่งเขียนอยู่นี่เพราะรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างกับความทรงจำที่โจมตีในวิถีประหลาดนี้สักหน่อย

  ผมว่าความทรงจำเป็นสิ่งมหัศจรรย์ ไม่รู้ว่ามันถูกเก็บไว้ในสมองหรือช่องหัวใจ แต่แค่นึกถึง ความรู้สึกของวันเก่าๆก็ย้อนกลับมาเล่าเรื่องได้เป็นฉากๆ ราวกับเราย้อนไปอยู่ในเหตุการณ์นั้นเสียเอง บางครั้งทำให้คนยิ้มได้บางครั้งก็ทำให้ร้องไห้ เสน่ห์อีกอย่างหนึ่งของความทรงจำคือ มันเล่าให้กันฟัง เขียนให้กันอ่านได้ ถ้าได้ฟังหรืออ่านความทรงจำ(ของคนอื่น)ที่หมองหม่น ความรู้สึกก็จะคล้อยไปทำนองนั้น ขณะที่ถ้าได้อ่านหรือฟังความทรงจำอุ่นๆมีความสุข มันก็รู้สึกดีทำให้ยิ้มได้ไปด้วย นั่นจึงทำให้ผมคิดว่า ความทรงจำดีๆควรจะถูกเล่าให้กันฟัง(ของผมในรูปงานเขียนแม้ว่าจะไม่เกิดประโยชน์อันใดในชีวิตประจำวันของผู้(เสียเวลา)อ่านแม้แต่น้อย แต่ถ้าทำให้ยิ้มได้สักวินาที ก็ไม่เสียชาติตัวอักษรแล้ว )

  ผมไม่แน่ใจ(อีกแล้ว) ว่าความทรงจำจะคล้ายกับความจำมั้ย-ถ้าคล้าย การที่เราไม่นึกถึงเรื่องนั้นๆจะทำให้วันนึงเราลืมมันไป(เวลาจะช่วยมั้ง) จิรเบลบอกไว้ในหนังสือชื่อ เราไม่ได้อยู่คนเดียวอยู่คนเดียว“คนที่ยังไม่ลืมเป็นผู้ครอบครองความทรงจำ” ความทรงจำดีๆเราจึงควรทบทวน ขณะที่ความทรงจำแย่ๆ อย่าไปนึกถึงมันมาก
ผมขอย้ำเรื่องคุณค่าของความทรงจำดีๆอีกเรื่องด้วยคำเขียนของพี่ก้อง ทรงกรดว่า
“ร่ำรวยเงินทอง อาจไม่มีความสุข
เท่าครอบครองความทรงจำดีๆ แค่เรื่องเดียว”

  เรื่องง่ายๆเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะแนะนำให้ทำคือ หมั่นทบทวนความทรงจำดีๆ ถ้ามีคนที่รัก ลองถามเขาว่ามีความทรงจำที่ทำให้ยิ้มได้บ้างไหม ผมเคยถามแม่-ความทรงจำดีๆที่ทำให้แม่ยิ้มได้ ทำผมยิ้มได้ไปด้วย

  ความทรงจำที่โจมตีผมในวิถีประหลาด หลังตบหมอนนอนหงาย ปิดเปลือกตา เป็นหนึ่งในความทรงจำมีค่าที่ทำให้ผมยิ้มได้

ขอโทษที่เล่าไม่ได้, บางความทรงจำเราก็ไม่ได้เป็นเจ้าของมันแค่คนเดียว

  เซพไฟล์ ตั้งชื่อ ปิดไมโครซอฟเวิร์ด เปิดเฟสบุ๊ค ขอบคุณเฟสบุ๊คที่ช่วยให้ผมเก็บถ้อยคำและความจำทรงดีๆไว้ในนี้ และมีหลายอันที่ทำให้ผมยิ้มได้

  ตาเหลือบมองแถบออนไลน์ ชื่อเธอออฟไลน์ไปแล้ว ถ้ายังมีจุดเขียวหลังชื่อเธออยู่ตอนนี้ผมอยากทักไปถามคำถามที่ผมไม่เคยถาม

  ผมอยากรู้ว่าเธอมีความทรงจำดีๆที่ทำให้ยิ้มได้อยู่เยอะมั้ย
แล้วมีสักเรื่องมั้ย ที่เกี่ยวกับผม .
SHARE
Writer
SHIMBUN
ไรท์เธอ
ตัวอักษรที่วิ่งผ่านหัว ผมกลัวลืม .

Comments

wsnnunu
3 years ago
สู้ๆค่ะ เราก็กำลังอยู่ในจุดเดียวกับคุณ จุดที่ไม่ได้กระชากหัวใจอะไรมากมาย แต่เป็นจุดที่ความทรงจำกำลังบุกเข้าโจมตี มันยากค่ะแต่เดี่ยวสักวันแหละที่เราจะก้าวผ่านมันได้
Reply
Pvejchamuk
2 years ago
นี่ไม่แม้แต่จะเห็นจุดเขียวๆ รึสถานะออฟไลน์ เพราะเราคงไม่สามารถหากันเจอได้อีกบนเฟซบุ้ค
Reply
Kisja
2 years ago
ไม่มีทางลืมหรอกค่ะ เพียงแต่ จะอยู่กับความทรงจําแบบเข้าใจหรืออยู่แบบทำร้ายหัวใจ ...
Reply
AmUrDestination
2 years ago
จี๊ดเลย ;(
Reply
muntom
1 year ago
บางความทรงจำเราก็ไม่ได้เป็นเจ้าของมันแค่คนเดียว ชอบประโยคนี้จัง

Reply