เมื่อผู้กล้าเดินทางไปปราบมังกร 2
หลังจากที่ผู้กล้าและทหารเก้าร้อยนายเดินทางรอนแรมไปจนถึงป่าบริเวณเชิงเขาที่มังกรอาศัย ผู้กล้าให้ทหารตั้งค่ายพักแรมที่นั่นและจัดเวรยามทหารเฝ้าตลอดเวลา และแบ่งอีกส่วนไปหาอาหารในป่า ส่วนตัวผู้กล้าจะพักผ่อนอยู่ในกระโจมของเขาเพียงลำพัง

ผู้กล้าลุบหน้าตัวเองเบาๆซ้ำไปมาและนึกถึงเหตุการณ์ที่เขาต้องเสียสละนายทหารหนึ่งร้อยนายเอาไว้เบื้องหลัง เป็นสะพานให้ตนเลองเหยียบย่ำเพื่อให้บรรลุเป้าหมาย ผู้กล้าสับสนว่าตนเองทำถูกหรือไม่ เขาพยายามที่จะไม่คิดถึงมันและคอยย้ำกับตนเองว่าเขาคือผู้กล้า เขาคือผู้ถูกเลือก เป้าหมายของการกำจัดมังกรชั่วที่เขาจินตนาการเอาไว้จากคำบอกเล่าของราชา

ผู้กล้าไม่อาจลิบเลือนความผิดพลาดของเขาในครั้งนั้นได้ เขาทหายังจำเสียงของนายทหารเหล่านั้นได้ และเขาเริ่มหวาดกลัวว่านายทหารที่เหลือจะหวาดระแวงเขา เขาไม่ต้องการให้เป็นแบบนั้นเลย

วันรุ่งขึ้น ผู้กล้าถามนายทหารว่าพวกเขาคิดอย่างไรกับเหตุการณ์ที่ผ่านมา นายทหารทุกคนตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า พวกเขาหวาดกลัวท่านผู้กล้าเหลือเกิน เขากลัวว่าเมื่อเดินทางต่อไปพวกเขาอาจต้องตกเป็นเหลื่อของมังกร หรืออาจถูกผู้กล้าใช้ประโยชน์แล้วตายจากไป พวกเขากลัวความตายและกลัวผู้กล้า

ผู้กล้าประกาศก้อง หากใครยังรักตัวกลัวตายก็จงกลับไปยังเมือง เขาจะไม่ถือโทษใดๆทั้งสิ้น และทูลให้พระราชาบำเน็จรางวัลแก่ครอบครัวของนายทหารทั้งร้อยนายที่เสียสละเพื่อเขาในคราวนั้น

ในที่สุด นายทหารเจ็ดร้อยนายก็ถอนตัวกลับไปยังเมืองของพวกเขา เหลือเพียงสองร้อยนายที่ยังอยู่กับผู้กล้า 

ผู้กล้าที่มองเห็นกองทัพของตนเองลดน้อยลงถอนหายใจและเริ่มท้อแท้ เขาเริ่มหวาดกลัวว่าจำนวนคนอันน้อยนิดของเขาจะปราบมังกรได้หรือไม่ เขาสำนึกผึก

ในขณะเดียวกัน พระราชาที่เห็นนายทหารเจ็ดร้อยนายกลับมาทรงกริ้วมาก ถึงแม้ราชาจะรู้ว่าผู้กล้าจะขอให้อภัยโทษแต่ราชาทรงกริ้วทั้งผู้กล้าทั้งทหาร ราชาจึงสั่งตัดหัวของนายทหารเจ็ดร้อยคนและนำส่วนหัวส่งให้กับครอบครัวของนายทหาร ส่วนตัวนั้น...

SHARE
Writer
Open
etc.
มันเหมือนเรื่องบ้าๆในชีวิตมันมากมายเกินกว่าที่เราจะวิ่งหนี ผมเลยเลือกที่จะยืนเผชิญหน้ากับมัน และแล้ว...ผมก็กลายเป็นบ้า เรื่องมันน่าเศร้ามากเลยนะครับ

Comments