เรื่องของฉันและคนข้างทาง : ซีเคร็ทลี
ฟ้าหลังฝนสวยงามฉันใด ทะเลหลังฝนก็สวยงามฉันนั้น



นักท่องเที่ยวเริ่มกลับลงหาดกะรนหลังฝนซาและฟ้าเปิด บนหาดนั้นมีชาวต่างชาติเดินไปมา มีชายท้องถิ่นยืนตกปลา มีแม่ค้าขายของ และหญิงสาวคนนึงถือกล้องนั่งอยู่เพียงลำพัง



เธอเล็งกล้องมาที่ฉัน ฉันจึงยกกล้องส่องไปที่เธอ



"Hi....smile emoticon"

เราสบตากัน และนั่งลงเพื่อพูดคุย ตามภาษาและสัญชาตญาณของนักเดินทาง



ซีเคร็ทลีเป็นหญิงสาวชาวจีน เธอใช้ภาษาอังกฤษได้อย่างคล่องแคล่ว นักเดินทางหญิงเดี่ยวที่เดินทางเพียงลำพัง รอนแรมหลายประเทศ ใช้เวลารวมกว่าสองเดือน



เราอายุเท่ากัน



เป็นเวลาราวยี่สิบนาทีที่ฉันใช้เวลาทำความรู้จักเพื่อนใหม่ ก่อนที่จะเดินต่อไป แน่ล่ะ หลังจากแยกจากกัน เราต่างก็ต้องเผชิญกับความเดียวดายอีกครั้ง เพื่อนใหม่ไม่อยากให้ฉันไป และฉันก็อยากพาเพื่อนใหม่ไปต่อด้วยกัน แต่ทุกคนล้วนมีเป้าหมายของตัวเอง



"ยินดีที่ได้รู้จัก หวังว่าคงได้พบกันอีก"

.

.

.

หนึ่งปีผ่านไป...



หญิงสาวคนนี้กำลังยืนรอเจอฉันอยู่ที่หน้าโรงแรม



การเดินทางแบกเป้หนึ่งเดือนในแดนมังกรของฉันและเพื่อนอีกคนเริ่มต้นที่ซีอาน เมืองโบราณเก่าแก่อันเป็นที่ตั้งของมรดกโลกสุสานทหารจิ๋นซี



ซีเคร็ทลีอาศัยอยู่ที่ซีอาน...



หลังแยกจากกันที่หาดกะรน เราสองคนแลกเฟซบุ๊คกัน แต่ที่จีนเข้าเฟซบุ๊คไม่ได้ ฉันจึงไม่รู้จะหาวิธีติดต่อเพื่อนแปลกหน้าคนนี้อย่างไร แต่บางแห่งในเซี่ยงไฮ้ ฉันสามารถเข้าเฟซบุ๊คได้ และซีเคร็ทลีคือคนแรกที่ฉันนึกถึง ข้อความไม่กี่ประโยคที่ทิ้งไว้ให้เพื่อนแปลกหน้า นำพาฉันและเธอมาเจอกันอีกครั้ง...ที่นี่



หญิงสาวคนนี้กำลังยืนรอเจอฉันอยู่ที่หน้าโรงแรม เธอเพิ่งกลับจากการทำงานต่างถิ่น สีหน้าอึดโรย แต่ชาวจีนไม่เคยปฏิเสธการเป็นเจ้าบ้านที่ดี



คราวนี้ เราคุยกันด้วยภาษาจีน



สถานที่บางแห่ง ก็ไม่อาจหาข้อมูลได้จาก google หรือหนังสือนำเที่ยวเล่มไหนๆ



เสียงน้ำไหลกระทบโขดหินดังมาจากน้ำตกที่ซุกซ่อนอยู่ในเขา ลึกเข้าไปจากทางน้ำตกสายหลัก หลังการปีนป่ายซอกหินผา เราก็ได้เห็นมัน...สถานที่ลับของซีเคร็ทลี



สายน้ำเย็นกระเซ็นมาปะทะหน้า เราอดไม่ได้ที่จะลงไปแหวกว่ายในธารน้ำตกทั้งๆที่ไม่ได้เตรียมตัวมา และแบกร่างกายเปียกๆขึ้นแท๊กซี่ลงเขา ไปยังที่พักของเพื่อนแปลกหน้าคนเก่า



ซีเคร๊ทลีจ่ายค่ารถให้คนขับสำหรับทริปขึ้นเขาหนึ่งวัน มันไม่ใช่น้อยๆ แต่เธอก็ปฏิเสธเงินจากผู้มาเยือนเช่นฉัน



เธอชวนให้เรานอนค้างที่นี่ แต่ด้วยแผนของวันต่อไป เราจึงต้องขอปฏิเสธ หลังจากอาบน้ำแต่งตัวที่ห้องของเธอ ภัตตาคารชื่อดังและอาหารชั้นยอดหลายเมนูคือสิ่งถัดไป



วัฒนธรรมของชาวจีน ต้องเลี้ยงแขกให้ดี อย่าให้เสียหน้า ซึ่งบางหลายครั้งก็ทำให้แขกขี้เกรงใจรู้สึกอึดอัดได้



อาหารมากมายที่เธอสั่งมาเต็มโต๊ะ และเรากินกันไม่หมด ทำให้ฉันรู้สึกผิดไม่น้อย หลังจากนั้น เธอยังพาเราไปต่อ เพื่อดื่มด่ำกับสีสันยามค่ำคืนของเมืองของเธอ



ฉันไม่ได้ออกเงินเลยซักนิดเดียว...รู้สึกผิดจัง



เราล่ำลากันหลังจากนั้น

.

.

.

การเดินทางนำพาสิ่งมหัศจรรย์มาให้ฉันเสมอ ใครจะเชื่อว่าเพื่อนแปลกหน้าที่ได้คุยกันเพียงยี่สิบนาที จะได้โคจรมาพบกันอีกครั้ง ในอีกส่วนหนึ่งของโลก



และเรายังติดต่อกันอยู่...จนถึงทุกวันนี้
SHARE
Written in this book
เรื่องของฉันและคนข้างทาง
ในทุกการเดินทางมีเรื่องเล่าและคนเดินทาง
Writer
Nititatita
writer
Life Adventure

Comments