เรื่องของฉันและคนข้างทาง : ทอม
ในทุกการเดินทางมีเรื่องเล่าและคนเดินทาง



"มีไฟมั๊ย?"

ฉันละจากการสนทนา เงยหน้ามองชายวัยรุ่นตรงหน้าที่มาขอยืมไฟแช๊กจากเฟดริก เพื่อนใหม่ชาวสวีดิชซึ่งนั่งอยู่ข้างๆ



การสนทนาภาษาผู้ชายเริ่มต้นขึ้นพร้อมกับควันจากมวนบุหรี่ในมือชายหน้าอ่อนตรงหน้า

"หมดมวนแล้วไอจะออกไปนครวัด ไปด้วยกันกันมั๊ย?" พร้อมกับหันหน้ามาที่ฉัน



"ไปสิ ทำไมจะไม่ล่ะ..."

หลังจากเจอเรื่องผิดคาดมาในตอนเช้า ฉันในภาวะเซ็งสุดขีด จึงตอบรับคำชวนของชายแปลกหน้าอย่างง่ายดาย



"ไอชื่อทอมนะ"

นั่นแหล่ะ ฉันตกปากไปกับใครก็ไม่รู้ก่อนที่จะรู้ชื่อด้วยซ้ำ



ทอมเป็นชาวอังกฤษ แต่มาจากเท๊กซัส หน้าละอ่อนจนฉันคิดว่าเป็นเด็กมัธยม

"เปล่าๆ..ไออายุ20 อยู่มหาลัยแล้ว"

"ทายสิ ฉันอายุเท่าไร"

"23 มั๊ง" (ดีใจอ่ะ....ทอมนี่น่ารักจัง ฮา)



เราสองคนนั่งรถตุ๊กตุ๊กไปด้วยกัน มุ่งหน้าสู่นครวัด ซึ่งเป็นโบราณสถานที่มีอาณาบริเวณกว้างขวางมาก ชนิดเที่ยววันเดียวไม่หมด ฉันเที่ยวรอบในไปแล้วเมื่อวาน เหลือแค่รอบนอก

"ยูมาวันแรกใช่มั๊ย วันนี้ฉันขอไปที่ที่ฉันยังไม่ไปนะ"

"เอาเลย ยูจะไปไหน ยูบอกคนขับเลย"



ปราสาทแรกที่ไปถึง เราต่างคนต่างเดินจนต่างคนต่างหาย และต่างคนต่างตามหาอีกฝ่าย ดังนั้น...

"เราจะไม่ทำอีกคนหายอีกแล้ว..."

(ซึ่งจริงๆแล้ว ระหว่างนั้นฉันแอบไปทำความรู้จักกับคนเยอรมันแถวๆนั้นอยู่...แหะ)



หลังจากนั้น เราจึงตัวติดกันตลอดทริปปราสาทที่เหลือ...



ทอมเป็นนักเดินทางตัวยง เดินทางมาแล้วหลายที่ เมื่อก่อนไปไหนมาไหนกับครอบครัว แต่พอเริ่มชีวิตการเป็นนักเดินทาง ทอมก็เดินทางคนเดียวตลอด

"ไอท่องเที่ยวคนเดียวตลอด ไม่เคยไปไหนกับเพื่อนเลย กับเพื่อนแค่เจอกันบ้าง แฮงค์เอาท์กัน"

"เวลาเดินทางนานๆ ไปที่ไกลๆ แล้วไม่เจอใคร มันก็เหงานะ"

"แต่ถ้าอยู่ที่โฮสเทล ไอก็เจอเพื่อนใหม่ตลอด"

"ไอก็เที่ยวไปกับเพื่อนใหม่อย่างยูเนี่ยแหละ แต่ไม่เคยแบบข้ามคืนยาวๆนะ"

"เราไม่มีทางรู้หรอกว่าคนที่เราเพิ่งเจอ เราจะเข้ากันได้รึป่าว..."



ทอมทำงาน เก็บเงินได้ ก็หยุดเรียนมาท่องเที่ยว

"ไอทำงานหนักนะ เพื่อเก็บตังค์ แล้วก็ใช้ชีวิตอย่างประหยัดตอนเที่ยว"



งานของทอม นับว่าเป็นงานแลกประสบการณ์ชีวิตจริงๆ ทอมเล่าถึงงานล่าสุดให้ฟัง ฉันก็อึ้งไปกับชีวิตของเด็กชายตรงหน้า

"ไอไปเป็นผู้จัดการบาร์ที่ชิลีมา 4 เดือน เงินดีเชียวล่ะ มีอาหารฟรี 3 มื้อ ที่พักก็ฟรีนะ"

"ยูรู้มั๊ย ยูอยู่ประเทศฉัน ไม่มีใครยอมจ้างเด็ก 20 มาเป็นผู้จัดการหรอก"



ทอมทำให้ฉันตั้งคำถามกับตัวเองว่า ตอนอายุ 20 ฉันทำอะไรอยู่.....



การเดินทางได้ละลายพฤติกรรมและความเก้อเขินออกไป มันทำให้ชายหญิงแปลกหน้าสองคน ต่างภาษา ต่างเชื้อชาติ ต่างศาสนา ต่างวัฒนธรรม ต่างอายุ สร้างความสนิทสนมเป็นเพื่อนกันได้อย่างรวดเร็ว



"เอ๊กกี๊เอ๊กเอ๊กก...ไก่บ้านฉันร้องอย่างนี้" ฉันหันไปบอกทอมเมื่อเดินเจอไก่เขมร

"Cock-A-Doodle-Doo...บ้านไอเป็นอย่างนี้"

"หมาล่ะ...? บ้านฉันร้องโฮ่งๆ"

"ของไอเป็น bow-wow"

"แมวไทยร้องเหมียวๆนะ"

"เฮ๊ยย ที่อเมริกาก็ร้องเหมียวๆเหมือนกัน"



รากไม้พัวพันโบราณสถานจนสร้างความลึกลับอลังการ เราทั้งคู่พากันเดินย้อนเข้าไปในดินแดนในตำนานที่ประหนึ่งถูกลงอาคม

"ยู ดูนี่สิ..."

"เราไปตรงนั้นกันเถอะ..."

"ทอม มองกล้องนะ..."

ความมหัศจรรย์ของสถานที่แห่งใดก็ตาม จะยิ่งมหัศจรรย์กว่าเดิมเมื่อมีคนมาร่วมแชร์ประสบการณ์ด้วย ไม่ว่าใครคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม ความคิดจะเปลี่ยนเป็นคำพูด และกลายเป็นความทรงจำของอีกฝ่าย



แม่ชาวเขมรกำลังฟาดลูกอย่างหนัก ขณะที่เด็กน้อยร้องไห้เสียงดัง

สำหรับคนจากประเทศที่เจริญอย่างอเมริกาแล้ว กัมพูชาคือโลกที่ต่าง ทอมนั่งนิ่งๆ สูบบุหรี่และเหม่อมองไปทางแม่ลูกและกลุ่มชาวบ้านท้องถิ่น

"ทอม ยูคิดอะไรอยู่หรอ"

"ไอกำลังคิดถึงวัฒนธรรมที่แตกต่าง ยูดูสิ ชาวอเมริกันจะไม่ตีลูกอย่างนี้ อากาศร้อนจะตาย แต่คนที่นี่ก็ยังใส่แขนยาวขายาว..."



ทอมจะได้เรียนรู้อีกเยอะเกี่ยวกับเรื่องราวของโลกที่แตกต่างในการเดินทางที่จะเกิดขึ้นภายภาคหน้า...



ฉันเองก็ได้เรียนรู้อะไรเยอะจากทริปครึ่งวันกับชายหนุ่มแปลกหน้าคนนี้เช่นกัน



ถ้าวันหนึ่ง ฉันได้เลี้ยงดูใครสักคน ฉันคงปล่อยให้เค้าเรียนรู้โลกกว้างผ่านการเดินทางตั้งแต่วัยเยาว์เช่นเดียวกับทอม



ทอมอาจไม่รู้ตัว แต่เขาทำให้เป้าหมายสุดท้ายสำหรับการเดินทางครั้งนี้ของฉันลุล่วง หากไม่มีคำชวนจากทอม ดินแดนรอบนอกของมรดกโลกแห่งนี้ ฉันคงไม่มีอารมณ์ไปสัมผัส



นอกจากนี้แล้ว ฉันมีสิ่งที่ตั้งเป้าไว้เกี่ยวกับการเดินทาง คือ การเดินทางเพียงลำพัง เดินทางกับชาวต่างชาติ โบกรถคนไม่รู้จักเพื่อขอเดินทาง และเดินทางกับคนแปลกหน้า ซึ่ง 3 อย่างแรก ฉันได้ทำมาหมดแล้ว ทอมทำให้ฉันได้ทำในสิ่งสุดท้ายนี้ ขอบคุณนะ smile emoticon



โลกมันใบใหญ่ แต่โลกของนักเดินทางมันเล็ก หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก...
SHARE
Written in this book
เรื่องของฉันและคนข้างทาง
ในทุกการเดินทางมีเรื่องเล่าและคนเดินทาง
Writer
Nititatita
writer
Life Adventure

Comments