ร้อยพันปี...

     เธอนอนหลับอยู่ข้างๆ ศรีษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสลวย เอนอ่อนมาใกล้ทรวงอกผม ราวกับจะยึดเป็นที่มั่นเพื่อพักผ่อนหลับไหลไปในคืนนี้ ผมก้มหน้ามองเธอในมุมนั้น กลิ่นหอมของครีมสระผมประจำตัวโชยมาจางๆ แสงจันทร์ส่องเข้ามาจากหน้าต่าง เห็นเป็นแสงเงาจากสันจมูกลงไปถึงริมฝีปากหยักงอนน้อยๆ ทุกอย่างสวยงามหมดจด... 


     ผมนอนมองเธอมาอย่างนี้...เนิ่นนานเหลือเกินในความรู้สึก จนนกเค้าแมวส่งเสียงแว่วมา ดึงผมออกจากห้วงเวลาคล้ายดังจะเป็นนิรันดร์นั้น 


     กระพริบตาถี่ๆ ยกนิ้วชี้ขึ้นมา สั่นเทา ค่อยๆยื่นออกไปหมายสัมผัสแก้มอิ่มของหญิงสาว แต่สัมผัสได้แค่ความว่างเปล่า มีเพียงแสงจันทร์ที่ส่องลอดหน้าต่างเท่านั้น ที่สัมผัสผมราวปลอบประโลม

หญิงสาวหายไปแล้ว...หรือไม่เคยมีอยู่... 
กลิ่นหอมนั้นเล่า...ลมแผ่วๆคืนนี้พัดมาจากความทรงจำหรืออย่างไร...  


     โลกเหวี่ยงเธอกลับไปแล้ว กลับไปยังสถานที่ที่ผมไม่รู้จัก... กลับไปอยู่ท่ามกลางผู้คนที่ผมไม่คุ้นเคย... 

     วิถีที่โลกเหวี่ยงเธอมาใกล้ผม มันเกิดขึ้นครั้งเดียว และไม่มีอีกเลย หลังจากการรอคอยร้อยพันปี... 

SHARE

Comments