[Short Story] "ก่อนละลาย"
              ผ้าชุบน้ำถูกบิดเพื่อขับไล่น้ำออกจากเนื้อผ้า เสียงน้ำถูกขับออกกระทบน้ำที่อยู่ในขันน้ำดังเซ็งซ่า มืออบอุ่นของ -สำลี- ผู้เป็นแม่บรรจงเช็ดตัวลูกชายตัวน้อยอายุสี่ขวบเศษ อาการตัวร้อนเกิดจากเชื้ออันใดหรือโรคใดยังไม่เป็นที่แน่ชัด การภาวนาของผู้เป็นแม่ ขอต่อสิ่งเหนือธรรมชาติว่าอย่าเป็นมากกว่าไข้ธรรมดาเลย การเช็ดถูเพื่อให้ความร้อนละลายจากร่างการเกิดขึ้นมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
             แคร่ก แคร่ก  เสียงลูกสาวคนโตนั่งลากรถของเล่นใกล้ๆ กับแม่ในบ้านพักคนงานร้านอาหารที่คับแคบ การลงไปเล่นด้านนอกบ้านคงไม่ใช่เรื่องดีนัก ใต้ถุนบ้านเช่าที่เจ้าของร้านอาหารจัดหาให้คนงานเต็มไปด้วยน้ำขังเละเทะ ทางเดินเข้าออกถูกวางด้วยไม้อัดและแผ่นไม้กระดานวางต่อๆกันเป็นความยาวกว่าสิบเมตร ถึงจะมีพื้นดินแข็งให้สัมผัส บ้านพักถูกซอยห้องย่อยๆให้ได้ห้าห้อง มีคนงานอาศัยอยู่สามห้อง ช่วงกลางวันเช่นนี้จะเงียบงันเพราะคนงานออกไปทำงานกันหมด ส่วนวันนี้เป็นวันหยุดของสำลี กอรปกับอาการป่วยไข้ของลูกชาย ทำให้ -เดช- ผู้เป็นพ่อต้องอยู่ดูแลอีกแรง 
        "พ่อมึง ไปหายืมเงินไอ้ขาวสักร้อยมาซื้อข้าวซื้อยาให้ลูกได้ไหม๊" 
         ผู้เป็นแม่นั่งมองดูลูกด้วยความเป็นห่วง

         "รอสักพักวันเสาร์มันยังไม่มาทำงานหรอกคงเกือบสิบโมงนู้นละ"
         ครอบครัวสำลีปากกัดตีนถีบออกจากบ้านเกิดมาที่ปากช่องได้สักเกือบปีแล้ว สองผัวเมียทั้งชีวิตทำงานในร้านอาหาร สำลีจะทำในส่วนครัวเก็บกวาด ล้างถ้วยชาม หรือ อื่นๆภายใน ไม่ชอบออกไปเสริฟหรือบริการส่วนหน้า พบปะลูกค้ามากนัก อาการหูไม่ดีแต่กำเนิดเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่อยากพูดคุยกับใคร เศษทิปที่เป็นเหมือนโบนัสของพนักงานร้านอาหาร ไม่ค่อยจะตกมาถึงผู้อยู่ก้นครัวเช่นกัน ส่วนเดชมีหน้าที่เป็นกุ๊ก ซึ่งค่าตอบแทนก็ไม่ได้ทำให้ทั้งสองมีความเป็นอยู่ที่ดีมากกว่าแต่ก่อนนัก

         "ตี ดี่ ดิด ตี ดี ดิด....."
          เสียงรถไอศกรีมเจ้าดังถูกขับเคลื่อนด้วยมอเตอร์ไซค์แต่งแต้มสีสันสวยงาม ผ่านมาพร้อมให้บริการ เด็กหญิงตัวน้อยรีบวิ่งออกมาจากห้องผ่านพ่อผู้นั่งอยู่หน้าประตู มายืนเกาะราวบันได สายตาชะเง้อมองละห้อย ตามจนรถสีแดงลับตา เดชมองดูลูก ด้วยความหม่นหมอง ภาพตรงหน้าสะท้อนถึงความไม่เอาไหนของตนเองอย่างสุดแสน ภาพของเมียรักที่ยอมตกลงปลงใจมาใช้ชีวิตด้วย ลำบากขนาดหาเศษเหรียญซื้อยาพาราเซตามอลเม็ดมาบดให้ลูกกินบรรเทาไข้ ยังไม่มี

         มือที่คีบบุหรี่ครึ่งตัวที่เหลือจากขอหัวหน้าเมื่อวาน สั่นเทา ไม้ขีดวางข้างๆไม่มีวี่แวว จะถูกจับมาจุด ความจุกจนพูดไม่ออกอัดแน่นเอ่อล้นมาจนปกคลุมทุกความสวยงามของโลกใบนี้

          "พ่อ หนูอยากกินไอติม"
          เสียงลูกสาวกล่าวอย่างเดียงสา หนูน้อยไม่หันหน้ามาหาพ่อเพราะมัวแต่ชะเง้อเผื่อรถสีแดงคันนั้นจะกลับมา.....-ไม่มีเสียงตอบจากพ่อ- 
          สำลี ยังขมักเขม่นเช็ดตัวลูกชาย ดวงตาล่อยลอยปล่อยวาง กับสิ่งที่อยู่ตรหน้า การบากบั่นที่ทำมาไม่มีค่าอันใดเลยหรือ สำลีครุ่นคิด การเป็นคนดีก้มหน้าก้มตาทำงานสุจริต ไม่ได้ช่วยให้สิ่งศักดิ์สิทธิมอบพรวิเศษอันใดให้ชีวิตที่แร้นแค้นมีท่าทีดีขึ้น สมองโล่งว่าง ปากลอกเป็นเศษขุย ลำคอแห้งผาก ไม่มีแม้น้ำลายให้กลืนกิน ไม่พยายามคิดถึงสิ่งที่ตนเองเผชิญอยู่ ลูกสาวตัวน้อยหยุดชะเง้อเดินกลับเข้ามาหามารดา 
           "แม่ หนูอยากกินไอติม" ไร้ปฏิกิริยาใดโต้ตอบ
           "แม่ หนูอยากกินไอติม" คำพูดซ้ำเข้าโสตมารดากระตุ้นให้กลับมามองโลกตรงหน้า
           "ไปขอเงินพ่อไป" แม่เงยหน้าบอกลูกน้อยทั้งๆที่รู้คำตอบดี
            เด็กน้อยยังไม่ทันอ้าปาก เดช วางบุหรี่ครึ่งมวนลงแล้วลุกพรึ่บขึ้นทันทีแล้วเดินออกจากห้อง ทิ้งทั้งสามคนแม่ลูกโดยไม่กล่าวอะไร ภรรยาและลูกน้อยมองตาม ยังไม่ทันก้าวลงบันไดพ้นขั้นที่ห้า เสียงเด็กสาวร้องจ้าตามหลังมา เดชสาวก้าวยาวๆเพื่อหนีจากจุดสิ้นหวัง ย่ำผ่านแผ่นไม้ที่วางบนน้ำเน่าขัง ทุกก้าวที่กดทับลงบนกระดาน น้ำรอบๆแผ่นไม้กระเพื่อมรับเป็นระรอก ตอบรับกับชีวิตอันน่าสมเพช ของสิ่งมีชีวิตอันสูงส่งที่แสนต่ำต้อย
            เสียงหวี้ดหวิวของสายลมยามหนาวกลายเป็นเพลงประกอบสุดเศร้าให้กับบทบรรยายในหห้วงคิดของเดชที่คอยกระหน่ำซ้ำเติม ฉายภาพความรันทด ตรากตรำ ต่ำเตี้ย ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อสิ่งเร้าผลักดันเกินอารมณ์จะรับ น้ำตาก็ก้าวมาทำหน้าที่ หลั่งรินอย่างเชื่องช้า ไม่มีเสียงอันใดออกจากลำคอ น้ำที่ไหลจากตาพรั่งพรูรับเป็นระรอกๆตามอารมณ์ที่ค่อยๆส่งออกมาเป็นระยะๆ
            โลกทุนนิยมที่หมุนไปตามกระแส ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ความเสรี ชะตากรรม การศึกษา การตัดสินใจ ต้นทุนชีวิต สิ่งใดหนอที่เดชกับครอบครัวต้องกล่าวโทษ แต่ถึงจะโทษสิ่งใดก็ไร้ประโยชน์ ท้ายสุดก็ต้องก้มหน้าก้มตาบอกตัวเองให้รับความเป็นไปตามกระแสอัปปรีย์นี้  

            "ไปไหนละเดช" 
            เสียงเฮียชายร่างท้วม หัวล้านเตียนท่าทางใจดี ทักทายขณะที่เดชเดินก้มหน้าผ่านหน้าบ้าน เดชเงยหน้า ตาแดงก่ำไม่มีเวลาเช็ดน้ำตาแต่ความหมองหม่น มองหน้าเฮียชาย

             "ผมจะไปหาไอ้ขาวครับเฮีย"เดชตอบเสียงสั่นเครือ
             "ไปยืมเงินมันอีกละสิ มันเข้าไปในเมืองซื้อของให้หัวหน้าบ่ายโน้นละถึงจะกลับ" เฮียชายพูดพร้อมยิ้มท่าทางเข้าใจสิ่งตรงหน้าทำเอาหน้าเดชเปลี่ยนสี          
             "เอากับเฮียไปก่อนไหม๊ละ สักร้อยก่อนก็พอช่วยกันได้"
             เฮียชายควักกระเป๋าดึงแบงค์ร้อยออกมายื่นให้ เดชก้มหน้าไม่กล้าสบตา ไร้คำพูด ยืนนิ่งกึ่งรับกึ่งสู้สถานการณ์

            "ไม่ต้องคิดมากรับก่อนเงินเดือนออกก็เอามาให้ ไม่ได้ให้เลยสักหน่อย" 
            เดชยังนิ่ง เฮียชายจับมือเดชขึ้นมันแล้วยัดแบงค์ร้อยใส่มือเดช คำขอบคุณจุกในลำคอ น้ำตาทะลัก เงินในกำมือยับยู่ยี่ โผกอดเฮียชาย ค่าของเงินไม่ได้คงตัว แบงค์ร้อยตอนมีค่ามหาศาล กว่าความจริงหลายล้านเท่า เฮียชายปัดป้องรับคำสรรเสริญต่างๆนานาแล้วบอกเดชให้รีบไปจัดการภาระกิจของตนเอง
           เดช ไปร้านขายยา สั่งสิ่งที่ตนปราถนา ยื่นมือส่งมอบเงินที่กลายสภาพเป็นก้อนกลม ให้คนขาย รอรับเงินทอนแล้วมุ่งหน้าไปร้านอาหารตามสั่ง เลือกเมนูที่ลูกๆสามารถทานได้ พร้อมเร่งแม่ค้าด้วยความรีบ

          "ตี ดี่ ดิด ตี ดี ดิด"เสียงรถไอศกรีมแว่วย้อนกลับมา เดชมือสั่นโบกรถน้ำแข็งหวาน 
          "เอาอันห้าบาทให้หน่อยพ่อค้า"
          "มีแต่เจ็ดบาทครับ"
          "เจ็ดบาทก็ได้ครับ"
          มือนึงที่กำถุงข้าวและยาชุ่มเหงื่อ อีกมือรับไอศกรีม แล้วรี่วิ่งกลับสู่จุดเริ่มต้นที่เขาจากมาใบหน้าลูกเมียยิ้มรับปรากฏ ความคิดอย่างเดียวคือกลับไปให้ทัน
         
           "ก่อนไอศกรีมละลาย"

------------------
Credit Picture : http://f.ptcdn.info/389/010/000/1380609397-Flood2JPG-o.jpg
SHARE
Written in this book
Monkey Short Story 
เรื่องสั้นสะท้อนมั่วซั่วรั่วไปเรื่อย
Writer
imonkey7
ขี้เกียจ
มีเรื่องมากมายจะเขียนแต่ก็เขียนไม่เสร็จ Blog : https://imonkey.blog/ และ https://bookster.blog/

Comments

TUNK
4 years ago
เจ๋งอ่ะ สุดยอดเลยเฮีย ช่วงนี้วุ่นๆ มีปัญหากับชีวิต ไม่ค่อยได้เข้ามาอ่าน มาเฮฮา
รอบนนี้บรรยายดำเนินเรื่องละเอียดมาก กล้องแพนจับตามได้ทุกมุมเลย
ไม่ได้ตัดบท วืดวาด ไปมาให้อารมณ์ค้าง  แต่..... ก็อยากอ่านต่ออยู่นะ
มันเหมือนอยากรู้เพิ่มอยู่ว่า ติมจะละลายมั๊ย ลูกสาวจะดีใจป่าว ลูกชายจะหายป่วยมั๊ย ^^
Reply
imonkey7
4 years ago
ถ้าไปขนาดนั้นผมเขียนนิยายละ....แตาไม่แน่ครับอนาคตอาจพัฒนาบทไปไกลก็ได้ครับ..ขอบคุณที่ติดตามครับ
TUNK
4 years ago
ไปได้เฮีย ผมเคยอ่านแนวนี้มาเยอะอยู่นะ ชอบๆ
นึกถึงหนังสือเล่มที่เคยอ่าน ของป้าจุ จุรี โอศิริ
ตอนนี้ยังอยากได้อยู่เลย ไม่รู้หายไปไหน
ชื่อหนังสือ "เรื่องสั้นฝันหวาน"
Silencewaltz
4 years ago
โอ้ววววววว เรียลดีค่ะเฮียรองงงงง เป็นอีกโลกหนึ่งที่ดาร์คแบบไม่นองเลือด :D
Reply
Silencewaltz
4 years ago
5555555 หนูก็คิดอยู่ว่าคอมเมนต์หนูตลกตรงหนายยยย #เฮียใหญ่เป็นคนอารมณ์ดี
Deux
4 years ago
ฮา ตรงเลือดไม่สาด เขียนแนวนี้ดีกว่าแนวเลือดสาดนะ จะบอกให้ หุหุหุ
Silencewaltz
4 years ago
แต่หนูชอบแบบนองเลือดอ่ะ -0-
lalajinx
4 years ago
โอ้ยยยยยยยย เห็นเป็นฉากๆเลยอ้ะ
งานดี งานละเอียด ชอบอ่ะ อ่านแล้วมันหดหู่
หยั่งกะเราเป็นใครสักคนมองดูชีวิตของชายคนนี้
รันทดจริงๆอ่ะ อ่านแล้วเชื่อมาก

ไม่มีกระชากอารมณ์ หรือหักมุม หรือหลอกเราเลย
#ยกนิ้ว
Reply
imonkey7
4 years ago
แทงค์........ดีใจได้คำชม
PonKyNaJa
4 years ago
โหวววว เฮียผมนี่รีบยืนปรบมือรัวๆๆๆๆ
Reply
imonkey7
4 years ago
ขอบคุณมากมายท่าน......^^
Silencewaltz
4 years ago
เฮียกลางเว่อไปละ
faht
4 years ago
โอ้โหหหหหหหหหหห
Reply
imonkey7
4 years ago
อาห้าาาาาาาาา
faht
4 years ago
อืมหือ
imonkey7
4 years ago
พอเถอะลุงเหนื่อยแล้ว
#อู้หู้