บทหลังจากการพักผ่อน
บันทึกเล่มนี้อาจไม่ใช่บันทึกที่ดีไปกว่าที่ผ่านมา เพราะมันไม่มีแม้แต่แรงบันดาลใจ สิ่งเดียวที่ทำให้มานั่งเขียนอยุ่จุดนี้คือความรู้สึกที่อยากจะเขียนซักสิ่งซักอย่างลงมาให้หลายๆคนได้อ่านกัน

แรกเริ่มคงจะมีเพียงความสับสนวนเวียนอยู่ในหัว ก่อนที่จะเริ่มเขียนเรื่องนี้ได้ไปหาอ่านวิธีที่จะพัฒนาความคิดสร้างสรรค์มา สรุปว่าอ่านไปพอผ่านๆซะงั้น แล้วอยู่ๆความรู้สึกที่ว่าทำไมเราไม่เปลี่ยนชีวิตตัวเองนะ ทำยังไงเราถึงจะเลิกทำสิ่งเดิมๆ เราควรจะลองตอนนี้เลยละกัน

ความคิดริเริ่มที่จะเขียนอะไรซักอย่างมันเลยแล่นเข้ามาในหัว แต่จะเขียนเรื่องอะไรหละ ไม่รู้แหละเขียนๆไปก่อนพอให้ชีวิตมันเปลี่ยนแปลง และได้คิดว่าเมื่อเปลี่ยนแปลงไปถึงจุดหนึ่ง เราจะเจอกับปัญหา อาจเป็นปัญหาที่คิดก่อนหน้านี้เช่นเราจะเขียนเรื่องอะไร หรือปัญหาอื่นๆ แต่ก็ช่างเถอะไว้เจอมันจริงๆก่อนค่อยแก้

ไปๆมาๆเรื่องราวกลับกลายเป็นว่า บางครั้งจุดที่เราคิดว่าเป็นปัญหา มันก็กลับไม่ได้เป็นปัญหา และบางครั้งสิ่งที่เราคิดมันก็ไม่ได้จำเป็นต้องมีหรือมันไม่เกิดขึ้นก็ได้ เช่นการคิดเรื่องก่อนเขียน พอได้มาเขียนกลับรู้สึกสงสัยตัวเองว่าที่เราพิมพ์ๆมาตลอดมันคืออะไรกัน นี่ขนาดไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรนะเนี่ย

สรุปว่าบันทึกเล่มนี้ของผมมันบ้ามากๆ ผมไม่มีเรื่องจะเขียน แต่มันก็กลับทำให้ผมได้รู้ว่า บางปัญหาเราก็แค่คิดไปเอง บางตัวแปรที่เรากำหนดขึ้น มันเป็นปัญหากับเรา เพราะเรากำหนดมันขึ้นมา หากแต่เราลองทำมันในรูปแบบใหม่ ทำแบบไร้กฎเกณฑ์ นอกเหนือปัญหา และรูปแบบเดิมๆ หรือสิ่งที่เรากำหนด มันก็ไม่ได้เลวร้ายหรอก ออกจะสนุกและดูสับสนไปด้วยซ้ำ

หลายๆครั้งก็มาคิดอยู่ได้ว่านี่เราวนเวียนกับเรื่องเดิมๆรึเปล่า เล่าวนไปวนมามั๊ย แต่ก็เอาเถอะเขียนมาขนาดนี้แล้ว ก็อยากจะให้คนที่มาอ่านได้อ่านสาระสำคัญๆกันมั่่ง

ก็ไม่รู้ว่าอ่านถึงตรงนี้กันรึเปล่า ถ้าอ่านมาจนถึงตรงนี้ผมก็ดีใจเอามากๆเลยแหละ 55 55

กลับเข้าเรื่องราวกันต่อดีกว่า ชีวิตคนเราบางครั้งก็ลำบาก บางครั้งก็มีความสุข สนุกสนาน สดวกสบาย เยอะแยะมากมาย แต่ว่านะ เราก็มีเรื่องราวต่างๆนาๆมากมายถาโถมเข้ามา และเราได้แต่ถามว่า ทำไมมันต้องเกิดขึ้นกับเราด้วยฟระ !!! บางเรื่องเราก็ทำมันทุกวัน อดทนมันทุกวัน บางเรื่องเราก็คิดๆๆๆ ปวดหัวๆๆกับมันทุกวัน ทั้งๆที่จริงๆแล้วเรื่องทั้งหมด เราอาจจะสร้างเป็นกฎเกณฑ์ของตัวเองขึ้นมาโดยไม่รู้ตัวก็ได้ หากวันๆนึงคุณได้มีเวลาว่าง อยู่กับตัวเอง อยากขอให้ลองถามตัวเองดูด้วยว่า เรามีกฎเกณฑ์อะไรกับตัวเองบ้าง เราสร้างกรอบตัวเองไว้หนา แค่ไหน จำนวนกี่ชั้น

พอได้ลองคิดแบบนี้บางคนอาจตกใจขึ้นมาว่า เอะนี่เราติดอยุ่ในกรอบที่สร้างขึ้นหนาขนาดนี้เลยหรอ หรือบางคนอาจจะเอะ นี่เราทำอะไรอยู่ ไม่มีเป้าหมายเลยหรอ กรอบเรากว้างไปรึเปล่า

สุดท้ายแล้วที่เขียนๆมาก็อยากให้ทุกๆคนได้ลองมองในหลายๆมุม คิดในหลายๆด้าน และมองในหลายๆแบบ ว่าปัญหา อุปสรรคต่างๆที่เกิดขึ้นจนทำให้เราเครียด มันเกิดขึ้นจริงๆหรือเราเครียดไปเอง

หรือ

คนอื่นๆนำปัญหามาให้เราต้องปวดหัวนู่นนั่นนี่ หรือจริงๆแล้วเราเป็นปัญหาซะเอง อย่าลืมที่จะลบกรอบที่จะทำให้เราไม่มีความสุข และอย่าลืมที่จะสร้างกรอบเพื่อให้ชีวิตเราดีขึ้น

สุดท้ายจริงๆละมั้ง 55 55 เราทุกๆคนคงอยากให้ชีวิตตัวเองมีความสุข เพราะงั้นก็อย่าลืมซะหละ ว่าบางครั้งเราก็เป็นทุกข์ จนลืมเป้าหมายไปเลยว่าเรามีชีวิตเพื่อจะมีความสุข และอยู่กับสิ่งดีๆมากกว่านั้น และหวังว่าคนที่เข้ามาอ่านเรื่องนี้จะอ่านจบ เพราะรู้สึกมันมั่วมากๆ 55 55

และก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามอ่าน(มั้ง ติดตามก็ดีสิ 55 55) ขอขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบ และหวังอย่างยิ่งว่าพออ่านจบไปแล้วจะได้อะไรดีๆจากเราไป
SHARE
Writer
SIoTH
ผู้ฝึกฝน
FB : Sivavet O Thammahon

Comments