รักตัวเองเหมือนที่คนอื่นจะรักเราได้
การไม่มีใครรักนั้นอาจเลวร้าย แต่เหนือสิ่งใดนั้นจะมีอะไรเลวร้ายไปกว่าการไม่รักตนเอง

ตัวผมนั้นไม่ใช่คนที่จะมองว่าตนเองดี หรือตนเองเก่งเมื่อไหร่ก็ตามที่เราคิดว่าเรารู้ เรากลับไม่รู้ เมื่อไหร่ก็ตามที่เราเห็นมันกลับเป็นภาพลวงตา หลายครั้งที่ผมเองขาดความพอดี รักตัวเองมากเกินไป และในขณะเดียวกันก็เกลียดตัวเองมากเช่นกัน รักตนเองมากไปก็มีแต่จะทำให้เราอ่อนแอต่อโลกเกลียดตนเองมากไปก็มีแต่จะทำให้เราสร้างแต่เรื่องผิดพลาด เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมเกลียดตัวเอง ผมได้แต่ต่อว่าตัวเองเสมอว่าทำไมผมถึงเป็นคนแบบนี้ ทำไมผมถึงได้แย่ สิ่งรอบข้างผมทั้งหมดล้วนเลวร้ายจากการกระทำแย่ๆของผม แต่...

ผมได้ลืมไปว่าทุกครั้งผมมักจะคิดเสมอ ผมมักจะอยากให้คนหลงรักผมเหมือนกับที่ผมหลงรักใครๆหลายคน จนผมลืมที่จะรักตัวเอง แต่ผมกลับไม่เคยทำอะไรได้ ผมกลับไม่เคยเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลยแม้แต่ตัวตนของผมเอง ผมยังคงเกลียดชังมันในสิ่งที่ผมเป็น พยายามเปลี่ยนแปลงมันเพื่อคนอื่น แต่กลับไม่เคยพยายามอยู่กับมันและเข้าใจมันเลย ผมมองข้ามตัวตนที่ผมรักไปหรือ ผมฟังเสียงผู้คนมากไปรึเปล่า ผมได้แต่เฝ้าถามตัวเองว่าต้องเป็นแบบไหนคนถึงจะรัก แต่นั่นก็ไม่เคยพอสำหรับใครๆรวมถึงตัวผมเองด้วย หลายๆครั้งที่ผมเหนื่อยที่ผมต้องเปลี่ยน แต่ผมกลับไม่เคยสงสัยเลยว่าทำไมผมต้องเปลี่ยน เหตุผลมันไม่ใช่การเข้าสังคม เหตุผลมันไม่ใช่เพื่อสิ่งดีๆ แต่ผมกลับต้องการแค่การยอมรับ ผมกลับต้องการแค่ความรักที่ผมไม่เคยให้ตัวเองได้เลยซักครั้ง ในบันทึกเล่มนี้มันช่างน่าแปลกที่มันจะทำให้ผมมองหาวิธีที่ผมจะรักตัวเองบ้าง วิธีที่ผมจะเปลี่ยนตัวเองเพื่อตัวเอง และเพื่อคนอื่นไปพร้อมๆกัน มันอาจดูโอเวอร์ มันอาจดูเกินจริง แต่มันคงจะดีถ้าจะได้ทั้ง 2 ฝ่าย สุดท้ายนี้ผมเองก็อยากจะถามทุกคนและเตือนใจทุกๆคนว่า

อะไรในตัวเราที่เราหลงรักมัน อะไรในตัวเราที่เราภาคภูมิใจกับมัน หลายๆคนไม่ชอบเรามากแค่ไหน และเราจะพยายามได้แค่ไหน

สุดท้ายนี้ผมก็ได้แต่บอกตัวเองปากปล่าวๆว่า อย่ามัวแต่เปลี่ยนตัวเองเพื่อคนอื่น แต่หัดเปลี่ยนตัวเองเพื่อตัวเองบ้าง
SHARE
Writer
SIoTH
ผู้ฝึกฝน
FB : Sivavet O Thammahon

Comments