เวลาที่สูญเสียไป
ในชีวิตคนหนึ่งคน จะมีกี่ครั้งที่จะพบคนที่ใช่ คนที่อยู่ด้วยแล้วมีความสุข
คนที่สามารถที่จะเข้าใจ และยอมรับทุกสิ่งในตัวเรา และทุกสิ่งรอบตัวเรา
มันมากพอที่จะเรียกคนๆนั้นได้ว่า คู่กัน
มันเข้ากันได้ทุกอย่างจนต้องหาเรื่องให้เกิดการทะเลาะกันบ้างเพื่อไม่ให้เบื่อกันจนเกินไป
ด้วยความที่มันคล้ายกันมากเกินไป สุดท้าย คนๆหนึ่งต้องต่างออกไป
นั่นทำให้เกิดช่องว่างที่ห่างขึ้นเรื่อยๆภายในใจ
ความรักได้เปลี่ยนแปลงไปกลายเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก
มีความผูกพันธ์ มีความหวัง มีความศรัทธา
แล้วทุกๆสิ่งก็เปลี่ยนไป...


ความคิดที่เหมือนกันเกินไปทำให้เราไม่สามารถแยกแยะได้ว่ามันคือความรักจริงหรือ ?
คู่รักที่มีความสุข กลายเป็นคู่ที่มีแต่ความทุกข์ เก็บงำไว้อยู่ภายในใจ
ไม่กล้าบอกอีกฝ่ายว่ามันช่างจืดชืดเสียเหลือเกิน
ทุกๆวันผ่านไปด้วยการโกหกเสแสร้งว่ามันคือความรักที่ดึงเราไว้
แต่ใจในกลับว่างเปล่า ไม่สามารถบอกรักกันได้โดยพูดออกมาจากใจจริง
สุดท้ายความหวัง ความศรัทธาในกันและกัน ก็ได้มลายหายสิ้นไป
หลงเหลือเพียงความผูกพันธ์ที่ยังคงรั้งเอาไว้
ความสงสัยเริ่มเกิดขึ้นว่าเราทนกันต่อไปทำไม
สิ่งนี้คือความรักจริงหรือ ความต้องการภายในใจไม่ได้บอกเช่นนั้น
มันเริ่มรำคาน มันเริ่มหงุดหงิด มันเริ่มขึ้นทีละนิด
...จนท้ายที่สุด ความผูกพันธ์ก็ค่อยๆจางหายไป
เวลาที่เคยอยู่ด้วยกันกลายเป็นเพียงภาพความทรงจำในอดีต
ที่ไม่อยากจะรื้อฟื้นมันขึ้นมาอีกครั้ง ทุกๆวันที่เคยอยู่ด้วยกันก็ไม่มีความหมายอันใดอีกต่อไป
กลับกลายไปเป็นเพียงคนที่ไม่รู้จักกัน
เวลาที่เสียไปทำให้นึกขึ้นได้ว่า ทำไมเราจึงต้องพบกัน ?
SHARE
Writer
Alabajae
A normal guy
Nothing.

Comments