สถานีสีแดง


สถานรกร้างว่างเปล่า
ที่จริงก็ไม่ได้ว่างเปล่าอย่างแท้จริง

มันคือ
สถานรกร้างว่างเปล่า
ที่ความว่างเปล่าอบอวลไปทั่ว

กลิ่นของมันเหมือนกับสถานีรถไฟเก่าๆ
เสียงเงีบยงันเหมือนสถานีรถไฟใกล้ชานเมือง
รสชาติเหมือนโลหะขึ้นสนิมผสมขี้เลื่อยเปียกชื้นขึ้นรา
ส่วนสัมผัสเหมือนกับสถานรกร้างว่างเปล่า
ไม่มีที่ไหน เหมือนสถานีรถไฟกว่าที่นี่อีกแล้ว

ไม่ว่า
โรงพยาบาล
ศาลตุลาการ เรือนจำ
โรงรับจำนำ ธนาคารโลก
มหาสมุทรแปรซิฟิก
พีรามิด แอนดีส
โพริมเมียส แห่ง โคเช่
โอลิมปัส
หรือที่ไหนๆ
ไม่มีที่ไหนเหมือนสถานนีรถไฟเลย

ผมนั่งบนเก้าอี้สีแดง ตัวนี้มากี่ปีแล้วนะ
ในบ้านสีแดง ที่มีหลังคาสีแดงแห่งนี้

ทำไมรถไฟขบวนที่ผมคอยยังไม่มาสักที
ตั้งแต่เช้าวันนั้น เช้าที่ไร้เมฆ
มีแต่รัสมีสีทองจางๆ แผร่ไปทั่วท้องฟ้า

เช้าแล้วเช้าเล่า
ค่ำแล้วค่ำเล่า

ค่ำคืนที่เหน็บหนาวที่สุดผ่านไปอีกครั้งแล้ว
รถไฟขบวนที่ผมรอ ก็ยังไม่มา
และไม่มีวี่แววจะมา

ก็สถานนีแห่งนี้
ปิดกิจการไปแล้ว
เป็นสถานท่ีรกร้างว่างเปล่า

แต่ผมก็จะรอ รอจนกว่า
ขบวนรถไฟ ขบวนสุดท้าย
จะผ่านมาสถานนีนี้
ชะลอ ชะลอ ชะลออีก
อีกนิด อีกนิด นิด นิด
แล้วจอด ตรงชาลชราหมายเลย 4

ผมจะเดินขึ้นไป
มองนอกหน้าต่างเป็นครั้งสุดท้าย
มองภาพที่เห็นทุกวัน เป็นวันสุดท้าย
มองภาพที่กำลังเห็นอยู่นี้ เป็น
นาทีสุดท้าย วินาทีสุดท้าย

เพราะ
รถไฟจะเข้าไปในอุโมงแห่งอนันตกาล
และจะไม่กลับออกมาอีกเลย.
SHARE
Written in this book
Plastic Poetry(PP) & Before

Comments