วันที่มืดมนกับอาจารย์ปีศาจ
ความอยากเป็นสิ่งที่น่ากลัวมาก
มันดึงดูดพลังชีวิต ของผมไปเกือบหมด

ผมอยากไม่อยาก
แต่นั้นมันก็เป็นความอยากแบบหนึ่ง

ถ้างั้น
ผมไม่อยากอยาก
แต่ความไม่อยากมันก็เป็นความอยากอีกแบบหนึ่ง

อยากไม่อยากไม่อยากอยาก ยังไงๆ
ผมก็ยังสวามิภักดิ์ อยู่ใต้ร่มมืดทมิฬ
ของความอยากอยู่ดี

ผมไม่รู้จะทำอย่างไรจึงได้แต่รอ รอ รอ
ให้ไฟความอยากมอดไป...
มันได้ผล

เหมือนที่ผมเคยอ่านมาจาก นิทานเซน
ชายคนหนึ่ง ถามอาจารย์ เซนว่า
" ท่านทำอย่างไรจึงจะปล่อยวางได.. "
ผมยังไม่ทันได้เติม พี่มาร์ค ไว้หลังประโยค
แก้วชา(ที่ท่านเจ้าอาวาสปั้นเอง)
ที่อยู่ในมือของผู้มาเยือน
(ในวัดมีแค่ท่านคนเดียว จึงมารับแขกด้วยตนเอง)
(ตามธรรมเนียมก็น้ำชานี่แหละ ฮิตมากใน พุทธแบบเซน)
ก็ตกลงพื้น แตก ดัง เผล้ง!!!
เพราะว่าเจ้าอาวาสอาจารย์เซนท่านนี้
เทชาจนล้นถ้วย
(แต่ถ้วยชาในกะโหลกของแขกชาวญี่ปุ่นนั้นว่างเปล่า พร้อมเติม พร้อมเท แล้วเติม)
ชาที่ร้อนๆ ถูกมือ ก็หลวกสิครับ เป็นปฏิกิริยา แบบรีเฟลก ตอบสนองแบบใช้ไขสันหลังสั่งการ

แล้วท่านปรมจารก็ตอบว่า
" ท่านไม่ปล่อยวางได้อย่างไร ท่านถือไป ยกไว้ตลอดไม่ได้หรอก "
" ขึ้นอยู่ที่ว่าท่านจะปล่อยยามใด ปล่อยก่อนมันจะเป็นภาระสร้างความเดือดร้อน "
" หรือรอจนยกไม่ไหว รอจนมันร้อนจนลวกมือ เหมือนท่านเมื่อกี้ "

ชายคนนั้นไม่ได้ลิ้มลองชาถ้วยนั้นหรอกครับ (แต่มือเขาคงรู้ดี)
มือได้คำตอบ เขาก็ก้ม คาราวะ แล้วลากลับบ้านเกิด

ตอนนี้ไฟกิเลสกองนั้นก็ดับไปแล้ว
ผมคงต้องเตรียมหาน้ำไว้ดับสักหน่อยแล้ว
สำหรับกองไฟในอนาคต

แต่อย่างน้อยผมก็รับมือกับมันด้วย
กลยุทธ การทำโดยไม่ทำ(รอ) ละโดยไม่ละ
ใช่ได้ผลครับ แต่กินเวลาทั้งวันเลย

ผมรอ รอ รอ
แต่มันไม่ใช้การรอเฉยๆ นะ
มันคือ การรอโดยไม่รอ(ทำ)

คล้ายๆกับการใช้ชีวิต
หากไปไม่ไหวก็อย่าดื้อด้านนัก
รอบ้าง แต่ต้องรอโดยการไม่รอ ใจต้องสู้
(ของคุณความ คุณ ปิปโป ที่จำแนก สปีชี้ของสัตว์ตัวนี้ให้หายข้องใจ )
(หน้าตามันเหมือนกันเหลือเกิน)
รอจังหวะ ถึงจังหวะปุปปัป ป้าบ พุ่งไปเลย

อยากกลัวที่จะรอ
หรือพูดให้ดูงงงงว่า "อย่างรอที่จะรอ"









SHARE
Written in this book
Plastic Poetry(PP) & Before

Comments