5. ชอบการอ่าน รักการเขียน ทำไมเรียนสถาปัตย์?
นั่นน่ะสิ (' ')?

ไม่ได้เขียนลง storylog มาเกือบสัปดาห์ได้แล้วนะ
ความจริงก็เพิ่งว่างจากงานที่ส่งอาจารย์แทบทุกวัน ช่วงนี้คือโปรเจคกลุ่มกับเขียนทีสิสตัวเอง

พอดีนั่งคิดงานไปเรื่อยๆแล้วเกิดไปเห็นงานที่เคยเขียนส่งอาจารย์ว่าทำไมถึงเรียนสถาปัตย์?

ช่วงนั้นถือเป็นช่วงที่ต่อสู้กับใจตัวเองพอควร
ด้วยความที่ว่าพ่อเป็นทั้งสถาปนิกและผู้รับเหมา เราเลยเหมือนถูกบอกว่าโตไปต้องเรียนสถาปัตย์แน่นอน พออยู่ม.2ก็รู้แล้วว่าตัวเองต้องเรียนสถาปัตย์ ไม่ก็มัณฑนศิลป์ภายใน ในหัวมีแค่2อย่างเท่านั้น จากนั้นก็ตามสเต็ปเริ่มฝึกวาดลายเส้น เหมือนจะมาถูกทางเลยด้วยซ้ำ เป็นสิ่งที่คิดว่าทำได้ดีมากๆในตอนนั้น แถมยังชอบสุด แต่ที่โรงเรียนดันมีให้ทำงานนิตยสาร แล้วต้องแต่งนิยายในเล่ม กลายเป็นว่าเราเป็นคนเขียนนิยายในเล่มนั้น เริ่มคิดว่าความรู้สึกมันตีกัน พอเริ่มเขียนนิยายเป็นเรื่องราวก็ยิ่งชอบ แต่พอเหนื่อยกับการเขียน ก็หันมาจับดินสอวาดรูป เหมือนสมอง2ซีกกำลังตีกันเลยนะ

ที่บ้านมี4คน พ่อ แม่ พี่สาว และเรา พี่สาวกับแม่จบวิทยาศาสตร์เหมือนกัน พ่อกับเราสถาปัตย์เหมือนกัน บ้านนี้เลยเป็นการจับคู่ที่ลงตัวดี เกือบไม่ได้เป็นคู่แบบนี้แล้ว เพราะช่วงชีวิตนึงที่อยากเรียนวารสารมาก(ปัจจุบันยังคงเสียดายอยู่) อ่านข้อมูลตามเว็ปก็รู้สึกว่าเราอยากเรียนมากๆ ก็เลยตัดสินใจแบบแปลกๆคือการฝึกฝนเพื่อเรียนสถาปัตย์ไปด้วย และพยายามอ่านหนังสือ ฝึกภาษาเพื่อวารสารไปด้วย ทำควบกันไปเลย เพราะตอนนั้นเราไม่รู้ว่าสุดท้ายเราจะเลือกอะไรกันแน่ เพราะฉะนั้นทำมันไว้ทั้ง2อย่างเนี่ยแหละ

พอถึงจุดหนึ่งที่เราต้องเลือก บางอย่างเราตัดสินด้วยตัวเองไม่ได้ เมื่อเรารักในสิ่งที่ทำทั้ง2อย่าง สุดท้ายก็ต้องให้คนอื่นช่วยตัดสินใจในจุดที่เรามองไม่เห็น

ช่วงชีวิตม.6คือการตัดสินใจว่าจะไปทางไหน วารสาร หรือ สถาปัตย์ สุดท้ายก็ได้แม่มาช่วยดึงสติ แม่บอกตัวเราเมื่อตอนนั้นว่า " งานเขียนเป็นงานประสบการณ์ที่ฝึกฝนเรียนรู้จากสิ่งรอบๆตัวได้ แต่การเป็นสถาปนิก มันเรียนจากภายนอกไม่ได้ เพราะมันเป็นวิชาชีพเฉพาะที่ถ้าเราไม่ได้เรียน เราก็ไม่รู้ ถ้ายังรักที่จะเขียน ก็ทำทั้ง2อย่าง เป็นสถาปนิกที่เขียนหนังสือได้ ลองคิดดู "

เป็นประโยคที่เรากลับไปย้อนถึงความพยายามเพื่อเรียนสถาปัตย์มากมาย ทั้งฝึกวาดรูป ฝึกลงสี เรียนทุกวันเช้ายันเย็น บรีพตัวเองอยู่ช่วงนึงเลยเพราะเรามาเริ่มฝึกวาดภาพทางสถาปัตย์ตอนม.6เอง มันมาจากเรามีปัญหาเรื่องกระดูกอยู่ช่วงนึง ทำให้ต้องหยุดเรียนวาดภาพไป1ปี (เนื่องจากนั่งวาดรูปเป็นชั่วโมงไม่ได้ละ ปวดกระดูก) พอจะกลับมาเรียนเวลาก็สั้นแล้วเมื่อเทียบกับเวลาสอบตรงที่ใกล้เข้ามา สุดท้ายก็เลือกเรียนทั้งเช้าและเย็นควบไปเลย เช้าเรียนวาดสถาปัตย์ ให้ครูที่สอนสั่งงานให้เยอะที่สุด และตอนเย็นเรียนสีน้ำ ทำแบบนี้ทุกวัน มันเหนื่อยนะแต่ก็รู้สึกมีความสุข สนุกดี มันเลยเป็นตัวตัดสินใจว่าเรื่องเลือกทางไหน ก็จริงของแม่นะ ถึงเราจะเรียนสถาปัตย์ แต่เราก็เขียนหนังสือ เขียนเรื่องราวได้นิ

สุดท้ายก็เลือกที่จะเรียนสถาปัตย์ ไม่ใช่เพื่อพ่อที่คาดหวังกับเรา ไม่ใช่เพราะแม่ ไม่ใช่เพราะพี่สาว แต่เป็นเราเอง บางทีเรามองคิดว่ามันเลือกได้แค่1ทาง ทั้งที่ความเป็นจริง มันไม่จำเป็นที่จะต้องเถรตรงเสมอ ไม่ใช่ว่าจบคณะไหนต้องทำอาชีพตามคณะที่จบ บางทีเราทำในสิ่งที่เราชอบและมีวิชาติดตัวไปด้วย มันก็เป็นผลประโยชน์ต่อตัวเรา2เด้งเลยนะ

ก็คิดว่าสิ่งที่เลือกไม่ผิดนะ พอมาเรียนจริงๆมันต่างกับสิ่งที่เราติวมาเลย เหมือนหนังคนละม้วน เหมือนโดนหลอก(หัวเราะ) เป็นการเรียนและทำงานที่หนักมากจริงๆ ถ้าคนที่มาเรียนมาเพื่อความเท่ห์ หรือคิดว่าแค่วาดรูปง่ายๆ มันไม่จริงนะ คนที่คิดแบบนี้ซิ่วไปหลายคนแล้ว เพราะฉะนั้นเลือกคณะจากสิ่งที่เรารักที่ชอบจริงๆ เพราะมันก็จะอยู่กับไปอีกนาน

จนปัจจุบัน เข้าสู่การเป็นนักศึกษาสถาปัตย์ปีที่5 เป็นปีสุดท้ายและ สิ่งที่ทำในตอนนี้คือเตรียมวิทยานิพนธ์ ข้อมูลทุกสิ่งที่สามารถจะหาได้ในหัวข้อที่เลือก อาจารย์ที่ปรึกษาพูดมาหนึ่งประโยคว่า

"หาข้อมูล ศึกษาข้อมูลมาให้เยอะที่สุด ทำให้เราเป็นคนที่รู้เรื่องเกี่ยวกับทีสิสตัวเองมากกว่าอาจารย์ให้ได้ คุณต้องทำให้ได้มากกว่าที่อาจารย์คาดหวังไว้ และตอบคำถามทุกอย่างให้ได้เกี่ยวกับงานของคุณเอง"

อยากบอกอาจารย์เหมือนกัน หนูพยายามทำอยู่ค่ะ (' ')/
SHARE
Writer
mayrunchana
architect
สวัสดี :) Facebook : May Runchana -1993 -architect -writer -reader -drawing -sky

Comments

LJLN
4 years ago
ตอนทำโปรเจคจบ ก็ลมแทบจับเหมือนกัน จริงจังกับโปรเจคจบมาก เพราะอยากทำให้ดีที่สุด สุดท้ายได้บีบวก กริ๊ดมากเพราะดีกว่าที่คาดไว้ เลยมีความรู้สึกหลังจากนั้นว่า ถ้าตั้งใจทำอะไรให้ดีผลสุดท้ายก็มีสิทธิ์ได้ดี สู้ๆกับโปรเจคจบนะคะ เครียดได้แต่มีความสุขกับมันไปด้วย สุดท้ายเราก็น่าจะได้อะไรเรียนรู้มากกว่าที่เราคิดคะ
Reply
mayrunchana
4 years ago
ขอบคุนมากค่ะ ตอนนี้เดินทางมามากกว่าครึ่งทางแล้ว เหนื่อยมาก ท้อบ้าง แต่มองดูผลงานแล้วมีความสุขค่ะ ขอบคุนมากนะคะ :)