[Oliver Twist แปลไทย EP.1/30] โอลิเวอร์ ในวัยเยาว์
_____โอลิเวอร์ เกิดเมื่อร้อยกว่าปีมาแล้ว ในสถานสงเคราะห์เด็กอนาถาของเมืองหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากกรุงลอนดอนไม่เท่าไรนัก แม่ของเขาซึ่งเป็นหญิงสาวรูปร่างบอบบาง มีผู้ไปพบนางเข้าเมื่อกำลังนอนป่วยอยู่ข้างถนน นางคงเดินมาไกลพอควร เพราะรองเท้าของนางขาด ไม่มีใครทราบว่านางมาจากไหนและกำลังจะไปไหน พอลูกชายที่เพิ่งคลอดของนางถูกนำมาไว้ในอ้อมแขนตามคำร้องขอของนาง แล้วนางก็สิ้นใจ
_____ดังนั้นเอง โอลิเวอร์ จึงกลายเป็นเด็กกำพร้า และอนาถาที่ไม่สามารถจะช่วยตัวเองได้ เขาถูกนำตัวไปยังสถานสงเคราะห์คนอนาถาและพักอยู่ที่นั่นเป็นเวลาแปดหรือสิบเดือน แล้วคณะเจ้าหน้าที่ผู้มีอำนาจก็ตกลงใจส่งเขาไปยังโรงเลี้ยงเด็กที่เล็กกว่า ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวสามไมล์ ในสถานที่ใหม่นี้มีเด็กเล็ก ๆ ยี่สิบหรือสามสิบคนอยู่ในความดูแลของหญิงชราผู้หนึ่ง โอลิเวอร์อาศัยอยู่ที่นั่นตลอดเวลาเก้าปีแรกของชีวิตเขา
_____เมื่อตอนอายุได้เก้าขวบนั้น โอลิเวอร์ ทวิสท์ เป็นเด็กที่มีรูปร่างผอมบาง เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกอะไร เพราะชีวิตที่พวกเด็กเหล่านี้ดำรงอยู่ ไม่ใช่ชีวิตที่จะทำให้ใครมีสุขภาพดีและมีความสุขได้ นางแมนน์ (Mrs.Mann) หญิงชราไม่ใช่แม่ของพวกเด็กอนาถาที่อยู่ในความดูแลของนางสักคนเดียว นางได้รับเงินจำนวนน้อยมาก เพื่อเป็นค่าอาหารและเสื้อผ้าของพวกเด็ก ๆ แต่นางก็เอาเงินนี้ไว้ใช้ประโยชน์ส่วนตัวเสียเป็นอันมาก พวกเด็กถูกทอดทิ้งและถูกกดขี่อย่างทารุณ จึงเป็นเรื่องที่น่าแปลกที่เด็กเหล่านี้ บางคนสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานถึงเก้าปี เมื่อเด็กตายลงครั้งใด เจ้าหน้าที่จากสถานสงเคราะห์คนอนาถาจะมาเยือนโรงเลี้ยงเด็ก ตามปกติพวกเขามักจะส่งหัวหน้าผู้ควบคุมมาบอกล่วงหน้าหนึ่งวัน ว่าพวกเขาจะมาเยือน นางแมนน์ก็จะจัดการทำให้พวกเด็ก ๆ และสถานที่ให้สะอาดเป็นระเบียบเรียบร้อยขึ้น พวกเจ้าหน้าที่ก็จะพอใจ และเมื่อพวกเขากลับไปแล้วสภาพการณ์ต่าง ๆ ก็จะดำเนินต่อไปตามแบบเดิม

:+: นายบัมเบิ้ล (Mr.Bumble) มาถึง :+:

_____เวลานี้ โอลิเวอร์กำลังเล่นฉลองวันเกิดปีที่เก้าของเขาอยู่ในห้องเก็บถ่านหินกับเด็กอีกสองคน เด็กเหล่านี้ได้ถูกขังอยู่ที่นั่นหลังจากถูกเฆี่ยนแล้วเพราะเหตุที่บังอาจพูดว่าเขามีความหิวโหย วันนี้เองที่นายบัมเบิ้ลหัวหน้าผู้ควบคุมได้มาเยือน คณะกรรมการผู้ควบคุมสถานสงเคราะห์คนอนาถาส่งเขามาเพื่อให้แจ้งว่า เนื่องจากโอลิเวอร์มีอายุครบเก้าขวบในวันนี้ จึงต้องนำตัวเขาไปยังสถานสงเคราะห์ฯ แห่งเดิม เขาจะต้องอยู่ที่นั่น จนกระทั่งสามารถจะไปเป็นคนงานฝึกหัดอยู่กับเจ้าของร้านค้าคนใดคนหนึ่ง และได้รัรบการฝึกเพื่อหาเลี้ยงชีพด้วยตนเองได้
_____นายบัมเบิ้ลเป็นคนอ้วนที่มีอารมณ์ฉุนเฉียว เมื่อนางแมนน์โผล่หน้าออกไปนอกหน้าต่างหล่อนก็แสร้งทำเป็นดีอกดีใจที่ได้พบเขา แต่นายบัมเบิ้ลกลับเตะและเขย่าประตูรั้ว
_____“ตายจริง” หล่อนพูดพลางเดินมาเปิดประตู “ดิฉันลืมไปค่ะว่าประตูใส่กุญแจเพื่อกันไม่ให้พวกเด็กที่น่ารักออกไปนอกถนน เชิญข้างในเถอะค่ะ เชิญข้างใน”
_____เด็กสามคนถูกนำตัวออกมาจากห้องเก็บถ่านหิน และถูกส่งไปชำระล้างสิ่งสกปรกโสโครกออกจากใบหน้าให้มากที่สุด เท่าที่จะมากได้ ก่อนที่ผู้ส่งสารจากสถานสงเคราะห์ฯ ผู้นี้จะเห็นเข้า นายบัมเบิ้ลผู้สำคัญตนเองว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่ไม่มีท่าทีว่าจะเป็นมิตรเอาเสียเลย แต่นางแมนน์ก็เชื้อเชิญเขาให้เข้าไปในห้องรับรองพิเศษของหล่อน ต่อมาอีกสักครู่ หัวหน้าผู้ควบคุมผู้นี้วางหมวกทรงสามเหลี่ยม กับไม้ถือของเขาไว้บนโต๊ะ และพร้อมที่จะพูดจาเรื่องธุระกันได้
_____“เดี่ยวนี้เด็กคนนี้” นายบัมเบิ้ลกล่าวขึ้น “เด็กคนที่ชื่อโอลิเวอร์ ทวิสท์นี่ก็อายุครบเก้าขวบในวันนี้แล้ว”
_____“ขอให้เจริญยิ่ง ๆ ขึ้นไปเถอะ” นางแมนน์พูดพลางเช็ดน้ำตา ซึ่งความจริงไม่ได้มีอยู่ในนัยน์ตาของหล่อนเลย
_____“แม้กระนั้น” นายบัมเบิ้ลกล่าวต่อไป “ทั้ง ๆ ที่มีรางวัลให้เราก็ไม่สามารถจะรู้ความจริงได้ว่าพ่อและแม่ของเด็กคนนี้คือใคร เราไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับโอลิเวอร์ ทวิสท์”
_____“ค่ะ แย่หน่อย แต่ว่าคุณรู้จักชื่อของเขาได้ยังไง”
_____นายบัมเบิ้ล ตอบด้วยความภาคภูมิ "ฉันตั้งให้เองแหล่ะ”
_____“คุณน่ะหรือคะ คุณบัมเบิ้ล”
_____“ฉันนี่แหล่ะ คุณแมนน์ เราตั้งชื่อเด็กกำพร้าของเรา ตามลำดับตัวอักษร A.B.C. ชื่อของเด็กคนสุดท้ายขึ้นต้นดัวยตัว S สวับเบิ้ล (Swubble) ฉันก็เป็นคนตั้งให้เขา คนต่อมาคือเด็กคนนี้ ซึ่งจะต้องเป็นตัว T ฉันจึงตั้งชื่อให้เขาว่า ทวิสท์ (Twist) ฉันเตรียมชื่อที่จะตั้งไว้จนถึงตัว Z เรียบร้อยแล้วล่ะ”
_____นายบัมเบิ้ลไม่ได้อธิบายถึงวิธีเลือกชื่อจริง ดังนั้นเราจึงไม่ทราบว่าเหตุใดคำว่าโอลิเวอร์ ถึงได้นำมาต่อกับคำว่าทวิสท์

:+: โอลิเวอร์กลับไปสถานสงเคราะห์ฯ แห่งเดิม :+:

_____“เอาล่ะคุณแมนน์ เวลานี้โอลิเวอร์ ทวิสท์ก็โตเกินกว่าที่จะอยู่กับคุณแล้ว ฉันจึงถูกส่งมาเพื่อรับตัวเขากลับไปยังสถานสงเคราะห์ฯ เดิม ขอให้ฉันได้พบกับเขาเดี๋ยวนี้เถอะ” โอลิเวอร์ถูกนำตัวออกมา “คำนับท่านสุภาพบุรุษผู้นี้เสียสิ” นางแมนน์พูด โอลิเวอร์คำนับนายบัมเบิ้ล แต่สายตาจ้องจับอยู่ที่หมวกอันสวยงามบนโต๊ะ
_____“แกจะไปกับฉันไหม” นายบัมเบิ้ลถามด้วยเสียงที่วางอำนาจ โอลิเวอร์เกือบจะโพล่งออกมาแล้ว ว่าเขายินดีจะไปกับใคร ๆ ก็ได้ทั้งนั้น แต่พอดีเขาเหลือบไปเห็นนางแมนน์ ซึ่งยืนอยู่หลังเก้าอี้ที่นายบัมเบิ้ลนั่งอยู่ กำลังชูกำปั้นหรามาทางเขา และเขาก็รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
_____“คุณแมนน์จะไปกับผมด้วยมั้ยครับ” โอลิเวอร์ผู้น่าสงสารถาม
_____“เปล่า เขาไปไม่ได้หรอก แต่เขาจะไปเยี่ยมแกบ้างเป็นครั้งคราว”
_____คำตอบนี้ไม่ได้ช่วยให้เด็กน้อยสบายใจขึ้นเลย ทั้ง ๆ ที่ยังเป็นเด็กเล็ก ๆ อยู่เขาก็มีไหวพริบพอที่จะแสร้งทำเป็นเสียใจในการที่จะต้องจากหล่อนไป ไม่เป็นการยากเลยสำหรับเด็กน้อยผู้นี้ที่จะหลั่งน้ำตาออกมา ความหิวโหยและการถูกบีบบังคับอย่างทารุณ จะช่วยท่านได้เป็นอย่างดีถ้าคุณอยากจะร้องไห้
_____นางแมนน์จูบเขาหลายครั้ง และได้ให้สิ่งที่โอลิเวอร์อยากได้มากขึ้นอีก นั่นคือขนมปังหนึ่งแผ่น ที่ให้นี้ก็เพื่อเขาจะได้ไม่มีท่าทางหิวโหยจนเกินไปเมื่อไปถึงสถานสงเคราะห์ฯ
_____พร้อมด้วยขนมปังที่อยู่ในมือ โอลิเวอร์ก็ถูกนายบัมเบิ้ลนำตัวไปจากที่พำนักอันมีแต่ความทุกข์ยาก สถานที่ซึ่งเขาไม่เคยได้ยินแม้แต่คำพูดที่อ่อนหวาน หรือได้เห็นสายตาที่แสดงความเมตตาปรานีเลยสักครั้งเดียว แม้กระนั้นเขาก็ต้องร้องไห้โฮออกมา ด้วยน้ำตาแห่งความเศร้าโศกตามประสาเด็กขณะที่ประตูปิดไล่หลังเขา นึกถึงเพื่อนเด็ก ๆ ซึ่งเขารู้จักอยู่เพียงเท่านั้นและล้วนเป็นผู้ไม่มีความสุข เพื่อนที่เขากำลังจะจากไป นับเป็นครั้งแรกที่หัวใจของเด็กน้อยผู้นี้ เกิดความรู้สึกว่าตนเองอยู่ลำพังคนเดียวในโลกอันกว้างใหญ่ไพศาล
SHARE

Comments