สายเรียกเข้าจากห้องฉุกเฉินตอน 3 ทุ่ม
ในเวลา 3 ทุ่ม เป็นเรื่องปกติของที่บ้าน ที่ทุกคนจะกระจัดกระจายออกไปหาของกิน
ก็แน่นอนหละ สำหรับคนทำมาค้าขายที่ปิดร้านดึกนิดหน่อยทำให้เวลากินข้าวเลื่อนออกไปบ้าง

แต่ในขณะที่ทุกคนออกไป ปล่อยให้เรานั่งเฝ้าร้านอยู่คนเดียว
โทรศัพท์ส่วนตัวที่ซึ่งมีสายเรียกเข้านับครั้งได้ก็ดังขึ้น
ประโยคแรกที่ได้ยิน แทบหยุดหายใจ

ปลายสาย : สวัสดิค่ะ โทรจากห้องฉุกเฉินนะคะ (เงียบไปประมาณ 2 วินาที)
ช่วงเวลาแค่ 2 วินาที ที่ห้องฉุกเฉินเงียบไป มือไม้สั่น ทำอะไรไม่ถูกเลย แค่หายใจยังรู้สึกว่ามันยาก บรรพบุรุษทั้งตระกูลโผล่มาในสมองทันทีทั้งพ่อกับแม่ที่พากันไปดินเนอร์ใต้แสงไฟติดๆดับๆที่ร้านก๋วยเตี๋ยวตรงขอบสระ น้องสาวที่ออกไปกินหมูกระทะเพิ่มไขมัน น้องชายที่ออกไปร่อนได้ทุกวี่ทุกวัน พี่สาวที่ไปทำงานต่างจังหวัด นึกถึงปู่กับย่าที่อยู่คนละบ้าน

แต่ในขณะที่กำลังฟุ้งซ่าน จิตตก วิตกกังวล หรือแม้กระทั้งความอึดอัดเหมือนคนกำลังจะจมน้ำ เสียงปลายสายก็ดังขึ้นขัดเรื่องเวิ่นเว้อในหัวอีกครั้ง

ปลายสาย : สั่งไอติมหน่อยค่ะ

โทรศัพท์ในมือนี่สั่นไปหมด อยากจะตะโกนออกไปดังๆเหลือเกินว่า "ไอ่สัด" แต่ก็ได้แต่ยิ้มรับ แล้วถามกลับไปว่า "รับอะไรดีครับ"

SHARE
Written in this book
โถชีวิต

Comments