วีรกรรมสมัยเด็กสุดแสบที่ตามหลอกหลอนจนถึงทุกวันนี้ (3)
::เป้ากางเกงสีเข้มขึ้น::
ฉี่แตก ไม่ใช่แตกธรรมดา เรียกว่าท่อแตกดีกว่า
เหตุการณ์สลดนี้เกิดขึ้นสมัยประถม
ชมรมดนตรีไทยโรงเรียนผมรับบรรเลงงานศพที่วัด
ผมเป็นนักดนตรีด้วย
ผมเล่นขิม...
เออ ไอที่อังศุมาลินตีนั่นแหละ
มุ้งมิ้งมาก 5555 จบจบ

ผมอั้นฉี่ตั้งแต่ก่อนงานเริ่ม
ถามหาห้องน้ำ เขาชี้ไป
ปวดฉี่หน้ามืดมาก หาไม่เจอ สมองเบลอไม่ทำงาน 5555
อั้นฉี่เข้าวงดนตรี
ตีขิมไป ขมิบตูดไป
เคยเป็นไหมครับ เวลาปวดฉี่มาก ๆ
บิดไปบิดมาอย่างกับเต้นแอโรบิกอยู่
ฉี่ออกมาระลอกหนึ่ง แฉะเต็มกางเกง

พักยกตีขิมพอดี
วิ่งสิครับ ไม่รออะไรแล้ว
ผมวิ่งไปหลังอาคาร ฉี่มันหลังอาคารตรงนี้นี่แหละ
ออกยังไม่ทันหมดเลย ฮือ ๆ
อยู่ก็มีพระเดินเข้ามากับชายอีกคนหนึ่ง
สัณชาตญาณบอกให้วิ่ง 555
ทุกวันนี้ผมยังสงสัยว่าแกรู้ด้วยญาณหรือเปล่า
ว่ามีคนมาลบหลู่สถานที่
เพราะหลังอาคารพระจะมาทำอะไร

ผมจำใจอั้นฉี่ที่เหลือกลับเข้าตีขิมยกสอง
"ทำไมกางเกงนายเปียกเต็มเลย"
"อ๋อ น้ำกระเด็นใส่หนะ" ตอบด้วยสีหน้าโปรเฟสชันนอล
แล้วตอนนั้นผมแอคติ้งแอนด์พรีเทนด์ว่าน้ำหกใส่จริง ๆ
ด้านโคตร ๆ 5555
จากนั้นผมก็กลับรถตู้โรงเรียน
สภาพคือแฉะทั้งกางเกงด้านหน้า
ผมว่าเขารู้นะแหละว่าผมฉี่แตก 5555


::รักแรกหรือเปล่า::
อันนี้ไม่ใช่วีรกรรมซึ่งเกิดขึ้นสมัยประถม
ผมใช้คำว่าถูกชะตามากกว่า
ผมชอบมองและชื่นชมเธอเสมอ
>////< บร้าาา พอพอ 5555
ผมไม่แน่ใจว่าเป็นคาบลูกเสือหรือพละ
รู้แต่เขาให้จับมือกันเป็นวงกลมใหญ่ ๆ
ผมได้จับมือกับเธอคนนั้น
ผมรู้เลยว่าผมพิรุธมาก ตัวแข็ง
"เป็นอะไรหรือเปล่า มือเหงื่อออกเยอะเลย"
สครีมในใจ ~~~~~~~~~~~~~~~~

ปล.ผมไม่บอกรายละเอียดมาก เดี๋ยวคนรู้จักรู้กันหมด 5555
ขณะนี้ผมจำทั้งชื่อ ชื่อเล่นและนามสกุล
ว่าแล้วก็กูเกิ้ลแป๊บ 5555


::หมากเก็บ สเปเชี่ยลลิส::
สมัยประถมต้นนี่ ผมเป็นแบบมุโต้ ยูกิเลยนะ
เกมกลคนอัจฉริยะ (แก่อีกแล้ว)
ผมเคยเป็นคนคิดเกมในกระดาษ สร้างกติกา แล้วให้คนอื่นเล่น
สิทธิ์การเป็นกรรมการคือผมเอง 5555
สมัยนั้นหมากเก็บกำลังฮิต
ผมเป็นเหมือนกินเนสส์บุ๊ก เพื่อนคนหนึ่งเข้ามาเล่นให้ผมดูสถิติ
เขาเล่นได้ตั้งแต่ต้นจนจบแบบไม่ตายเลย
ผมบอกเขาเป็นแชมป์ เขาภูมิใจมาก 5555
มีคนแย้งว่า ยังมีด่านอื่น ๆ อีกนอกเหนือจากนี้
ผมก็บอกว่า you know นั่นมันด่านสำรอง
มันเชื่อกันโว้ย 5555

::เหยียดเพื่อน::
วีรกรรมที่ผมจำได้ ส่วนมากเป็นความผิดพลาด
แม้จะเล่าหลายเรื่องเหมือนเรื่องฮา
แต่สิ่งที่ผมเก็บไว้เตือนตัวเองจากเรื่องฮามันฮาไม่ค่อยออก
อันนี้เป็นเหตุการณ์ที่ผมค่อยข้างเสียใจ

มันคอยย้ำเตือนผมเสมอ

สมัยประถม
คุณครูมอบหมายงานให้ทำเป็นกลุ่ม
ให้เด็กเก่งเป็นหัวหน้าให้เด็กอ่อนเป็นสมาชิก
ตอนนั้นผมไม่คิดว่าผมเก่ง เรียกว่าขยันดีกว่า
และงี่เง่าถึงขนาดเคยร้องไห้เพราะอยากได้คะแนน

พออาจารย์ประกาศแบ่งกลุ่ม
ผมคิดว่าตอนนั้นผมทำหน้าเหมือนเหนื่อยใจ
อาจารย์จึงบอกให้ช่วยพวกเขาหน่อย

ด้วยความที่ผมจับความรู้สึกไว
ผมทำให้เพื่อนรู้สึกว่าตนเองไร้ค่าและถูกตราหน้าว่าเด็กอ่อน
เป็นภาระของคนอื่น
จากตอนนั้นถึงตอนนี้
ผมถือว่านั่นเป็นความผิดร้ายแรง
หลังจากนั้นผมคิดว่าผมน่าจะพยายามแก้ไขเรื่องนี้

แต่ผมจำเรื่องต่อจากนั้นไม่ได้ว่างานเป็นอย่างไร
จำหน้าเพื่อนคนนั้นก็ไม่ได้
เหมือนเรื่องมันหยุดอยู่ที่สีหน้าของเพื่อนคนนั้น


::ไม่พ้นเรื่องขี้::
เปลี่ยนมู้ดมาเรื่องสั้น ๆ เป็นเรื่องเปิ่น ๆ
มีแต่เรื่องที่เกี่ยวอาจม อยากรู้แปลว่าอะไรเปิดดิก ๆ 5555
สมัยมัธยม ตอนนั้นปวดขี้ร้ายแรง
คราวนี้ไม่เลอะกางเกงและไม่แอกติ้งแอนด์พรีเทนด์ คงไม่ไหว 5555
วิ่งเข้าห้องน้ำ นั่งยอง
หน้าต่างมีหู ประตูมีช่องครับ 5555
เพราะเด็กเกเรทำลายข้าวของก็พอสมควรครับ
ขี้ยังไม่เสร็จครับ มีแม่บ้านเข้าส่องหนึ่งท่าน
แล้วก็เดินจากไป~
มีนักเรียนมัธยมชั้นปีต่ำกว่ามาส่องครับ
แล้วก็เดินจากไป~
ชีวิตบัดซบมากครับตอนนั้น
โปรดอย่าลืมว่าผมนั่งยอง กางเกงอยู่ที่อื่น
ผมคิดว่าผมมีกระบวนการณ์ลดผลกระทบทางจิตใจที่ยูนีค 5555
ขี้เสร็จ เดินออกมาก เจอน้องกลุ่มนั้น
เดินไปแบบชิว ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
วันนั้นมันเป็นแบบนั้นจริง ๆ นะ 5555

รูปภาพ: digihanger (https://pixabay.com/en/little-boy-kid-child-big-eyes-102283/#_=_) ภายใต้ CC0 Public Domain และ Free for commercial use / No attribution required (2015 Pixabay)
SHARE
Writer
Venturah
learner
เวนตุร่าหุ์ INTJ-T

Comments