เราเกิดมาทำไม
หลายๆคนหากได้มีเวลาว่าง ปลีกวิเวกจากสังคมหนีความวุ่นวาย
มาอยู่กับตัวเองแบบ สงบๆ เงียบๆ เบื่อๆ หน่ายๆ คงมีบางครั้ง
ที่มีคำถามหนึ่งผุดขึ้นมาจากใต้ดิน ไม่ก็คงตกมาจากฟ้า
มาจากไหนก็ช่าง แต่มันจะมีความสำคัญประมาณว่า
"เราเกิดมาทำไม" "กูมีชีวิตไปทำไมว่ะ" ฯลฯ ฯลฯ
โชคดีที่ผมแค่สงสัย และไม่มีอะไรมากกว่านั้น
และผมก็ได้คำตอบที่ผมพอใจ สำหรับตัวเองแล้ว

แต่เมื่อไม่นานมานี้ก็มีคำถามในลักษณะคล้ายๆกัน มันคงแอบ
และหลบผมมานาน จนในที่สุดก็ถึงเวลา มันกระโดดข้ามหัวผม
ตีลังกา 3 ตะหลบ ติ้วๆๆๆ ลงพื้นอย่างสวยงาม
หากคำถามลงแข่งโอลิมปิกได้ มันก็คงได้เหรียญทอง
มันกลับหลังหัน 1 2 ทำหน้าจริงจัง แล้วถามว่า
"พวกเราเกิดมาทำไม"

โอ้นี่มันการอัพเว่ลของความสงสัยนี่ว่า
"นั่นสิมนุษย์เกิดมาทำไม" ผมตอบมันโดยเสียงที่มีเพียงเรา 1 คน กับ 1 อะไรสักอย่าง ได้ยิน
มันยิ้มอย่างพอใจ ที่ผมตอบมันด้วยคำถาม เพราะมันแสดงว่าผมจนปัญญา

แล้วผมก็พูดต่อไป--หลังจากสังเกตุสีหน้าท่าทางของมัน--ว่า
"บางที เราอาจเกิดมาเพื่อให้จักรวาลอันลึกล้ำสำราญ
อาจเพราะ หมู่ดาวบนท้องฟ้าอาจไม่งดงามเท่าดวงไฟในงามเฟสติวาล
จักรวาลเลยสร้าง โทมัส
อาจเพราะ การระเบิดของดาวฤกษ์มวลมากไม่ตื่นเต้น เท่าสงครามโลกครั้งที่สอง
จักรวาลเลยสร้าง อิตเลอร์
อาจเพราะ แรงโน้มถ่วงไม่ลึกล้ำ เปี่ยมเสน่หา เหมือนพลังรัก
จักรวาลเลยสร้าง เช็คส์เปีย
อาจเพราะ เสียงแผ่นดินไหวที่ดาวอังคาร กระแสน้ำบนเนปจูน
สายลมบนจูปิเตอร์ เสียงการเผาไหม้บนเดอะซัน ไม่ค่อยไพเราะ
จักรวาลเลย สร้างโมสาร์ท
อาจเพราะจักรวาล อยากตั้งชื่อดวงดาวทั้งหมดแต่ขี้เกียจ
จึงสร้าง กาลิเลโอ
อาจเพราะจักรวาลเบื่อหน่ายและมหากาพย์การเกิดจักรวาล
ความลับที่พวกเราใคร่รู้มันน่าเบื่อ
จักรวาลจึงสร้าง โฮเมอร์
อาจเพราะจักรวาลอยากฟังเรื่องตลก
จักรวาลจึงสร้างเพลโต
อาจเพราะ จักรวาลอยากให้ใครมองเห็นความงามของตน
เลยสร้างพวกเราขึ้นมา
อาจเพราะ ไม่รู้สิ
บางทีเราอาจไม่ต้องรู้เหตุผลของการมีชีวิตอยู่ก็ได้"

มาร์ค(ผมขอเรียกแต่นามสกุลของมันอย่างที่คนสนิทกันเขาทำในประเทศบริตริท)ดูพอใจในแกมไม่พอใจ
คงพอใจที่คำตอบของผมที่แม้ไม่ได้ตอบคำถามของมันสักนิด แต่สร้างสถานการณ์เปรียบเทียบพอใช่ได้
ที่นำคนตายที่ไม่ตาย(ศัพท์บัญญัติโดยสหายท่านหนึ่ง)มาเชื่อมโยงกัน กับเหตุการทางประวัติศาสต์และจักรวาล
และผมเดาว่าอารมย์ไม่พอใจหน่อยๆคงเพราะมันพอใจคำตอบของผม

มันเอาลูกบอลกลมๆสีม่วงๆ เข้มจนเกือบดำออกมาจากไหนไม่รู้ ชูขึ้นเหนือหัวแล้วปาลงพื้นอย่างรวดเร็วและรุนแรง
แล้วก็หายไป

"บางที ไม่รู้ว่าใช่รึเปล่า ผมอาจจะเกิดมาเพื่อ.."
ผมพูดกับตัวเอง
"ถามว่า" ผมพูดต่อไป
"เราเกิดมาทำไม".
SHARE
Written in this book
Plastic Poetry(PP) & Before

Comments

xxxxxxxxx
3 years ago
โดนมาก
Reply