วีรกรรมสมัยเด็กสุดแสบที่ตามหลอกหลอนจนถึงทุกวันนี้ (2)
บ้านด.ช.เวนตุร่าหุ์เคยมีตัวต่อทำรังอยู่ข้างหน้าต่าง
ตอนแรกก็เล็กนิดเดียวหรอก
ถึงจุด ๆ หนึ่งมันใหญ่มาก!
ตัวต่อยั้วเยี้ยเต็มรัง
เกาะกันเคลื่อนที่อย่างกับมีสถานะเป็นของเหลว

ตอนนั้นมีเจ้าชายน้อยสี่ท่าน เลดี้อีกสอง
และเหตุการณ์ครั้งนั้น...
เปลี่ยนแปลงทัศนคติเกี่ยวกับอินเซ็กต์เหล็กไน...
ไปตลอดกาล~ (เดี๋ยว ๆ 5555)

หลายครั้งที่ผมชอบทักทายสมาชิกร่วมบ้าน
ด้วยการไฮไฟฟ์ 55555
เนื่องจากหน้าต่างมีมุ้งลวดติดอยู่

ปัง! หวือออออ~ ปัง! ปัง! หวืออออออออออ~
เสียงผมใช้มือตีมุ้งลวดหยอกล้อกับน้องต่อ
น้องต่อก็บินฮือเสมือนรับรู้ความเอ็นดูจากผม 5555
ความอวดอุตริสมัยเด็กผมนี่ไม่แพ้ใครหรอก (ภูมิใจ?)

ชายน้อยไม่ได้ปากเบี้ยวทั้งสี่ท่านตีมุ้งลวดเล่นกันอย่างสนุกสนาน
สองสาวได้แต่มองดู
เพลิดเพลินมาก ดูเหมือนจะมีอยู่คนหนึ่ง รู้สึกจะสะใจเป็นพิเศษ
ตีเอาตีเอา ไม่ใช่ผมนะเว้ยเฮ้ย
ตอนที่ตีผมแค่รู้สึกว่ามันหวือออออ บินไปบินมาตื่นเต้นดี
ที่ตื่นเต้นเพราะรู้ว่ามันตรายด้วยมั้ง แต่มันมีมุ้งลวดกั้นอยู่ไง
เลยอวดดีได้ 5555

จุดพีคอยู่ตรงมีคนเอะใจว่าประตูปิดแล้วหรือยัง
ฉิบหายสิครับ ประตูปิดไม่สนิท
ผมจำไม่ได้ว่าใครเป็นคนพุ่งไปปิดประตู
ซึ่งมือไม่ทันจับประตู
อะดรีนาลินนี่พุ่ง กรีดร้องสุดเสียง
มาเป็นฝูง!
วงแตกกระเจิง วิ่งเข้าห้องนอนของบ้านผม ปิดประตูอย่างไว

ผมจำไม่ได้ว่าทำไมวันนั้นผู้ใหญ่ไม่อยู่ในบ้าน
และทำไมเด็กอีกสองบ้านมารวมกันที่บ้านผม
รู้แต่ตอนนี้ต้องหลบภัยในห้องนอนจนกว่าตัวต่อจะไป
ซึ่งไม่รู้ว่าตอนไหน

คราวนี้เหตุการณ์ขี้โม้อย่างกับในหนัง
เมื่อเพื่อนคนหนึ่งรู้สึกมีตัวอะไรไต่
ทุกคนต่างไม่เชื่อ มามุกไหน
เขาเริ่มทำหน้าเสีย ลุกลี้ลุกลน
เอามือล้วงไปในเสื้อหลังตัวเอง
สัญญาณหายนะเริ่มมาแล้ว
เพื่อนคนที่สะใจกับการตีรังต่อคนนั้น
หยิบตัวต่อด้วยนิ้วโป้งกับนิ้วชี้มาดู
ตรงหน้ากลางวงของทุกคน

ออร์เคสตราบรรเลงขึ้นอีกครั้ง โซปราโนเสียงสูงมาก 5555
นึกว่าเล่นระบำกองไฟบนที่นอน
เพื่อนผมคว้างตัวต่อในมือสุดแรง
กลับกลายเป็นว่าไปโดนเพื่อนชายผมอีกคนหนึ่ง
วิ่งเล่นกันสักพักเหตุการณ์ก็สงบ เหมือนไม่รู้มันไปไหน

นานเกินไปแล้ว

ตอนนี้อยากออกไปข้างนอก แต่เสี่ยงเหลือเกิน
ดิสคัสกันอย่างถี่ถ้วนว่ามันอาจจำกลิ่นพวกเราได้ 5555
พวกเราแง้มประตู จึงพากันวิ่งกรูเข้าไปในห้องน้ำข้าง ๆ แล้วปิดประตู
คุณพระ! ทองคำอยู่ในส้วม เริ่มเปล่งประกายเพราะไม่ได้ราดสักพัก 5555
ทุกคนปิดสมูก ซึ่งจำใจต้องสูดอากาศเพื่อมีชีวิตต่อไป (ดรามาติกคอลลี่มาก)
เพื่อนผมเริ่มแอคติ้งทำเสียงเหมือนจะอ้วก
เพื่อนผมเริ่มตักน้ำราด แต่หารู้ไม่ ยิ่งราดมันยิ่งเหม็น
น้ำในคอห่านกระตุกเป็นจังหวะ
กลิ่นนี่ไม่ต้องสาธยาย

วงแตกอีกรอบ ทุกคนวิ่งออกนอนบ้านเลยครับคราวนี้
โดนผู้ใหญ่สวดกัน แต่ไม่เยอะมาก อาจเพราะมันอันตราย
รู้สึกเป็นห่วงกัน เพราะอาจถึงดายไต้
ค่ำวันนั้น รังต่อจึงถูกเผาโดยผู้ชำนาญ
คบเพลิงค่อย ๆ ลนรังต่อ
ไม่นานก็หมดทั้งรัง ตัวอ่อนอวบอ้วนถูกนำใส่กะละมังไปขาย

ผมรู้สึกผิดตรงนี้มากกว่า ตรงนี้แหละที่สอนผม




ปล. เลดี้นางหนึ่งซุกในกองผ้าที่ยังไม่ได้รีดห้องตรงข้ามกับห้องนอน เธอยังคงแกล้งตายอยู่อย่างนั้นในขณะที่คนอื่นหนีออกจากบ้านไปหมดแล้ว เธอหัวเราะอย่างผู้มีชัย who run the world GURL! 5555
ปล.2 เพื่อนผมคนที่โดนตัวต่อปาใส่ สรุปโดนต่อยที่หัว เลยเอารูกุญแจมากดออก ซากทหารกล้าซึ่งไร้ซึ่งเหล็กไนแอ้งแม้งอยู่ริมขอบหน้าต่างในห้องนอน (DSIเหลือเกิน 5555)
ปล.3 ผมนะหรือ สบายดี เอาซากรังต่อไปโรยก้านกุกลาบที่ผมปักไว้แทบจะเน่าอยู่หน้าบ้าน ทายสิว่าขึ้นไหม สีสวยด้วย โรแมนติกไหม แต่ผมรู้สึกผิดจริง ๆ นะ แฮะ ๆ
ปล.4 เปร่งประกายในที่นี้คือเปื่อยและเริ่มดิฟฟิ้ว 5555

รูปภาพ: digihanger (https://pixabay.com/en/little-boy-kid-child-big-eyes-102283/#_=_) ภายใต้ CC0 Public Domain และ Free for commercial use / No attribution required (2015 Pixabay)
SHARE
Writer
Venturah
learner
เวนตุร่าหุ์ INTJ-T

Comments