หรือจุดที่สูงที่สุดบนภูเขานั้นไม่มีอยู่จริง
แอนเดอร์สันคุ้นเคยกับเวลาช่วงหกโมงเช้าเป็นอย่างมาก
เพราะมันเป็นเวลาที่เขาต้องออกมาวิ่งบนถนนสายยาวนี้

ระหว่างทางเขาพบเจอผู้คนมากมาย
บ้างก็เดินสวนกับเขา...
บ้างก็วิ่งแซงเขาไป
บ้างก็กำลังข้ามถนน
บ้างก็อยู่บนรถที่กำลังเคลื่อนที่ไปข้างหน้า

แอนเดอร์สันไม่รู้ว่าเขาออกมาวิ่งไปทำไม
เพราะเหตุผลเดียวที่ทำให้เขาต้องตื่นก่อนหกโมง
เพื่อออกมาวิ่ง...
นั่นคือ "เขาไม่อยากเป็นเหมือนเดิม"

แอนเดอร์สันเล่าว่า
ในวันที่ทุกสิ่งเหมือนวิ่งสวนทางกับชีวิตอันน่าเบื่อ
เมื่อก่อนที่เขายังคงตื่นแปดโมง อาบน้ำแปดโมงครึ่ง
ก่อนจะออกจากบ้านอีกทีตอนเก้าโมงกว่า
เขาแทบจะหลับตาทำนู่นทำนี่ได้
โดยรู้ว่าจะไม่ไปทำงานสาย
ไม่ต่างอะไรกับหุ่นยนต์

แอนเดอร์สันเป็นคนบ้างาน
เพียงแค่เขาแปะตัวลงบนโต๊ะทำงาน
ที่มีหนังสือพิมพ์ 3 ฉบับในวางอยู่ทุกวัน
เปิดอีเมลขึ้น...ก็เหมือนกับฝูงแมลงที่บินปะทะหน้าเขา
หน้าที่ของแอนเดอร์สันคือการจับแมลงพวกนั้นใส่กรง
เพื่อให้บรรยากาศรอบข้างกลับมาสงบอีกครั้งหนึ่ง

จนวันนั้น
วันที่แอนเดอร์สันกำลังเหม่อมองฝ่าม่านฝน
ออกจากกรอบหน้าต่างไม้สี่เหลี่ยมแสนคุ้น
เขาเหลือบไปมองเห็นนกตัวหนึ่ง ที่ค่อยๆ โฉบลงมาจากกิ่งไม้สูง
ก่อนจะโผบินไปอีกด้าน
แอนเดอร์สันชอบภาพนั้นเหลือเกิน
วันรุ่งขึ้น เขาจึงตัดสินใจ "ออกวิ่ง" ......

มันไม่ยิ่งใหญ่อะไรหรอก
เพราะไม่ว่าเขาจะวิ่งได้ไกลแค่ไหน
แอนเดอร์สันก็ยังคิดว่า
การวิ่งนี้ก็แค่ทำหน้าที่แค่ช่วยให้เขาเป็นเหมือนนกตัวนั้น
ที่กล้าโผบินโดยไม่กลัวทิศทางลม
ประคองตัวเองไม่ให้แพ้ใจหรือรู้สึกไร้ค่า
แค่นั้นเอง...

หรือเราต้องเป็นแบบนั้น
เติบโตและถูกต่อเติมด้วยพลังบางอย่าง
พลังของอะไรก็ได้ที่ไม่ทำให้เรา "อยู่ที่เดิม"
เราอยากเก่งกว่านี้
เราอยากสุขภาพแข็งแรงกว่าเดิม
เราอยากรวยมากขึ้นอีก
เราอยากมีชื่อเสียงกว่าเดิม
ฯลฯ

อะไรไม่รู้ที่ผลักเราออกมาจากมุมแคบๆ ในกรอบหน้าต่างนั้น
เราอยากจะเป็นแบบนกตัวนั้น
อยากขึ้นไปอยู่ใน "จุดที่สูงที่สุด" ของภูเขา
และเมื่อปีนขึ้นไปถึงแล้ว
เราก็อยากปีนต่อขึ้นไปอีกนิด
อีกนิด...

มีใครเคยบอกเราไหม
ว่ายอดเขาที่สูงที่สุดนั้น "ต้องปีนขึ้นไปอีกเท่าไร"
หรือจริงๆ แล้ว --- ยอดเขาที่ว่านั้นไม่มีอยู่จริง
มีแค่ "ยอดเขา" ที่เราสร้างขึ้นเอง

แอนเดอร์สันวิ่งมาไกลจากตัวเมืองแล้ว
ยิ่งเวลาผ่านไป
เขายิ่งวิ่งได้ไกลขึ้น...
จากวันละ 2 กิโลเมตร เป็น 5 กิโลเมตร
ไล่มาเป็น 10 และ 20 อย่างไม่ยาก
สำหรับแอนเดอร์สันแล้ว
เขาไม่อยากวิ่งได้ไกลกว่านี้แล้ว
เพราะสิ่งที่สำคัญที่สุดของ "การออกวิ่ง"
อาจจะไม่ใช่ปลายทาง
อย่างที่เขาว่ากันก็ได้

ไม่ต่างอะไรกับการทำงาน
การใช้ชีวิต
หรือแม้แต่เรื่องของความรัก

ไม่มีใครรู้จักยอดเขานั้น
แต่แค่ทุกคนรู้จัก "ความรู้สึก" ของการออกวิ่ง
แค่นี้ก็พอแล้วไม่ใช่หรือ
:)
SHARE
Written in this book
INBETWEEN
รวม Non-Fiction ระหว่างทางชีวิต

Comments

Mac001
6 years ago
ชอบบทความนี้จัง
Reply
Looksorn
6 years ago
เย่ ดีใต เอ้ย ดีใจ :DD
Mac001
6 years ago
😀
suppermama
6 years ago
ชา บู ชา บู ดีมากเลยครับ
Reply
Looksorn
6 years ago
ขอบพระคุณนะคะ ^___^
sakares
6 years ago
ขอบคุณครับ
Reply
Looksorn
6 years ago
ยินดีค่าา
:)
ifew
6 years ago
เขียนดีจังๆ
Reply
Looksorn
6 years ago
^_____^
augustiiz
6 years ago
ชอบครับ ^^
Reply
Looksorn
6 years ago
:)