มอญซ่อนผ้า
ในช่วงวัยเด็กของฉันซึ่งยังอาศัยอยู่ในหมู่บ้านที่แยกตัวห่างจากความเจริญ และใกล้ชิดติดกับสุสานร้างที่แสนเงียบสงัด การละเล่นพื้นบ้านถือเป็นเกมยอดฮิตที่เด็กๆ มักจะเล่นกันทุกวันหลังเลิกเรียน และคงไม่มีเด็กคนไหนไม่รู้จักเกมพื้นบ้านที่ช่วยสานสัมพันธ์คนในละแวกนั้นได้ดีไปกว่า “มอญซ่อนผ้า” อีกแล้ว เพราะกติกาการเล่นนั้นเข้าใจได้ง่ายมากซะจนแม้แต่เด็กเล็กๆ ก็สามารถเล่นได้ สำหรับฉันแล้ว นั่นเป็นช่วงเวลาที่มีแต่ความสุข และคงรู้สึกดีทุกครั้งที่นึกถึงมัน

ถ้าเพียงแต่ในคืนเดือนมืดคืนนั้น
จะไม่มีคนตาย...

‘ทุกหมู่บ้านมีตำนาน..’ ใครคนหนึ่งเคยบอกฉันไว้อย่างนั้น เหมือนเป็นการบอกใบ้ให้ฉันรู้ว่า ที่แห่งนี้ก็ต้องมีเช่นกัน และความอยากรู้อยากเห็นแบบเด็กๆ ของฉันก็นำไปสู่เรื่องราวที่ฉันไม่มีทางลืมมันไปได้อย่างเด็ดขาด

ฉันค้นพบบันทึกเก่าแก่ในลิ้นชักห้องคุณย่าทวด มันเป็นหนังสือที่ปกถูกห่อหุ้มด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำ ฉันปัดฝุ่นที่เกาะหนาออก พบอักษรสีทองสลักไว้บนปกว่า ‘ตำนานหมู่บ้านแคทเธอรี่’ และด้านล่างก็เป็นรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่งใส่ชุดสีขาวพลิ้วยืนหันหลัง แต่ใบหน้าเธอกลับหันมาจ้องฉันตรงๆ ด้วยเบ้าตาที่กลวงโบ๋และริมฝีปากที่แสยะยิ้มถึงใบหู เธอกำผ้าสีแดงสดไว้ในมือ ฉันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันทีที่ได้เห็นภาพนั้นจนไม่กล้าแม้แต่จะเปิดหน้าแรกดู

ความกลัวที่พุ่งขึ้นมาอย่างฉุดไม่อยู่กำลังต่อสู้กับความอยากรู้อยากเห็นของฉันอย่างสูสี มือของฉันจับปกหนังสือไว้แน่น ฉันอยากจะเปิดมันออก แต่ก็เหมือนมีแรงกดดันอย่างหนักโถมเข้าสู่จิตใจของฉันจนมือข้างนั้นสั่นไปหมด

เพล้งงงง!!!

เสียงแจกันข้างหน้าต่างตกลงมาแตกทำให้ฉันสะดุ้งจนเผลอทำหนังสือหลุดมือ กระแสลมปั่นป่วนพัดเข้ามาทางหน้าต่างปะทะกับสิ่งต่างๆ ในห้องราวกับเกิดพายุขนาดย่อมขึ้นกะทันหัน กระดาษบันทึกปลิวว่อน ประตูตู้เสื้อผ้าเปิดปิดพึ่บพั่บ หนังสือก็กางออก

และฉันก็โดนคำสาปเข้าเต็มๆ

เสี้ยววินาทีที่ฉันเข้าใจตัวอักษรบนหน้าหนังสือที่เปิดค้างนั้น ฉันหันไปมองกระจกหน้าตู้เสื้อผ้าด้วยตัวสั่นเทา ก่อนที่ฉันกรีดร้องขึ้นดังอย่างสุดเสียง ปลดปล่อยความกลัวอย่างสุดขั้วหัวใจผ่านทางขา ฉันวิ่งด้วยความเร็วแบบที่ฉันไม่คิดว่าจะสามารถทำแบบนั้นได้ ฉันกระโดดลงจากบันได 6 ขั้น เพื่อที่จะออกจากห้องๆ นั้นให้ไกลที่สุด

ผลั่ก!!

ลมหายใจของฉันถูกช่วงชิงไป และตัวฉันก็ดิ้นพล่านๆ ขณะที่ขาลอยจากพื้น ฉันกระเสือกกระสนอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนที่ตัวฉันจะแน่นิ่งไป ความทรงจำสองอย่างสุดท้ายของฉันคือ ผ้าสีแดงที่ผูกเป็นห่วงเอาไว้ลอยอยู่ด้านหลังของฉัน และตัวอักษรที่อยู่ในหน้าหนังสือที่ถูกเปิดค้างไว้



“มอญซ่อนผ้า เชือกผูกคออยู่ด้านหลัง ถ้ายืนไม่ระวัง ฉันจะแขวนคอเธอ !!!”
SHARE
Written in this book
my Creepy Pasta !
Writer
PEACH-MSU
I WONDER WHY...
IN FRONT OF YOU, I CANNOT TELL THE TRUTH.

Comments

Imaginary18
4 years ago
ชอบๆ บรรยายได้เห็นภาพ และชวนน่ากลัวดีเลยทีเดียว
Reply
Pippo
4 years ago
T T หลอนเกิ้นนนนนนน
Reply