ความไม่น่าจะเป็นบนเส้นไม่ขนาน

1
แม้ยามเช้าตะวันทรงกลดแผดเผาผิวหนังไหม้เกรียม
พอย่ำค่ำคืนฟ้ารั่วฝนพรำแสบซ่านผิวหนังไหม้เกรียม
นี่ท้องฟ้ากำลัง สอนเรื่องความไม่แน่นอน

ภูผา เทือกเขา พงไพร นิ่งเงียบ ไม่ไว้ติง อีก 1 วิต่อมา
แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด ป่าปูน พุ่มบ้าน พลังทลาย
จากรุ่งเรือง-สู่ล่มสลาย นี่ผืนดินก็สอนเรื่องเดียวกันกับฟ้า

หาดแสนสวยสายลมจากปารีส นำกลิ่นน้ำหอมมา กลายเป็น
หาดแสนซวย สินามิยักษ์ โผล่จากใต้น้ำ ก้องร้อง คำราม
ต้นปาล์มล้มลง แล้วปีศาจก็กลับมาตุภูมิ ทิ้งไว้แต่ซากความจำเริญ
นี่น้ำก็สอนเรื่องเดียวกันกับสหายทั้งสอง

สายลมแผ่วพริ้ว ต้นลิ้วลู่ลม น่าชื่น-ชม ลมกลมแท่งยาว
ก่อตัวขึ้นแล้วทางบูรพาทิศ กำลังเข้ามา มาเล่นกับเรา
นี่ลมก็กำลังบอกเรื่องความไม่แน่นอนอีกเช่นเคย

เมื่อกี้เขายังมีชีวิต เมื่อกี้เจ้ายังหายใจ ตอนนี้เจ้าเป็นสิ่งใด
ทำไมไม่มีชีวา นี่ก็เป็นหน้าที่ของไฟ ทำให้เจ้าสลายหาไป
นี่ไฟก็สอนความจริงของชีวิตข้อสำคัญ

ที่จริงก็ไม่ใช่แค่ ดิน-ฟ้า-อากาศ-วารีแล-อัคคี ที่พร่ำสอน ปรัชญาชีวิต
ที่จริงทุกสรรพสิ่งในในขอบเขตอันไร้ขอบเขตต่างหากที่พร่ำบอก
แต่ก็มีไม่ก็คนที่สามารถฟังภาษานั้นเข้าใจ
แลก็มีไม่กี่คนที่อ่านหนังสือเล่มนี้ออก
(อย่างน้อยก็มี 1คน และไม่ใช่ข้าพาเจ้าดอก)

2
มีจริงหรืออรุณรุ่งแห่งพรุ่งนี้ ข้าพฯเจ้าเคยเห็นแต่ในความฝันอัน เพ้อเจ้อ
มีจริงหรือยามเย็นแห่งวันวาน ข้าฯพเจ้าเคยเห็นแต่ในความทรงจำอันเลือนลาง

นี่คือเหตุผลที่
ลูกธนูไม่เคยเคลื่อน
สายธารไม่เคยไหล
กังหันไม่เคยหมุน
ลมไม่มีจริง
ไม่มีการเดินทาง
ฯลฯ ฯลฯ ฯลฯ

จะรอให้จุดนี่ไปอยู่ตรงไหนของเส้นตรงล่ะ
เส้นตรงที่ดูเหมือนยาวไม่มีที่สิ้นสุด บางทีมันอาจจะยาวไม่ถึงถึง ๑ เซนติเมตร

3
เส้นตรงมีอยู่ระหรือ
มีจริงหรือความไม่แน่นอน
SHARE
Written in this book
Plastic Poetry(PP) & Before

Comments