ไดอะรี่เรื่องเศร้า
ใกล้จะหมดปีแล้วนะคะ
ใกล้จะหมดปี หน้าสมุดไดอะรี่ก็เริ่มจะหมด นับถอยหลังเพื่อปิดเล่ม

พอใกล้จะหมดปี สิ่งที่หลายๆคนคงจะทำเหมือนกันคือการนั่งหลับตาและย้อนนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้น ไล่เรียงตั้งแต่ต้นปี 

เริ่มตั้งคำถามถึงเรื่องราวที่ผ่านมา
ปีใหม่อยู่ไหน? 
วาเลนไทน์อยู่กับใคร? 
เดือนห้าเรายังเศร้าอยู่ไหม? 
จำได้ว่าเดือนนั้นตกหลุมรัก? 
ท้ายสุดแล้วปีนี้มันดีรึป่าว?

ละละแล้วแล้วไง.. จะมีสักกี่คนจะจำเหตุการณ์ ความรู้สึกได้หมดล่ะทีนี้
และฉันเองก็เป็นหนึ่งในนั้นล่ะ
ที่หลงลืมเหตุการณ์ต่างๆที่พบเจอ ความรู้สึกที่เกิดขึ้น 
ความทรงจำฉันขาดหาย

พอจำอะไรได้ขาดๆเกินๆ ก็เลยหยิบไดอะรี่สมบัติส่วนตัว(เขตสงวน)ขึ้นมาอ่าน เพื่อว่าเรื่องราวจะปะติดปะต่อ ความทรงจำจะได้สมบูรณ์บ้าง

แต่...
เรื่องราวที่ได้อ่าน
กลับเป็นเรื่องเศร้าแทบจะทั้งเล่มเลยนี่สิ

ทำไมฉันถึงมีเรื่องเศร้าได้มากมายขนาดนี้
ความสุขของฉันไปหล่นอยู่ตรงไหนในความทรงจำ
...??

แล้วฉันก็พบว่า
ความสุขฉันไม่ได้หล่นหายไปไหนหรอก
ความสุขฉันยังมีอยู่
เพียงแต่..
ความเศร้าที่ปรากฎอยู่มากมายบนหน้ากระดาษไดอะรี่
มันคือความเศร้าส่วนใหญ่ที่ฉันเลือก.. เลือกที่จะระบายมันออกมา

เราทุกคนมีความเศร้าเหมือนกันนะ
แม้รายละเอียดจะแตกต่าง แต่มันก็คือความเศร้าที่ไม่ต่างกัน
มีก็เพียงวิธีจัดการที่แตกต่าง
บางคนเก็บไว้ในหัวใจ
บางคนบอกกล่าวออกมา
ส่วนฉัน... แค่ไม่ได้เลือกที่จะเก็บหรือพูดให้ใครฟัง
ไดอะรี่เลยรับเคราะห์ไปเต็มๆ ก็เท่านั้น
ทั้งเก็บและฟังความทุกข์ของฉันไว้.. อย่างเงียบงัน

ขอบคุณนะไดอะรี่ของฉัน.. ที่รับฟัง
ก็ฉันมันชอบเศร้าคนเดียวนี่นา
SHARE
Writer
NaaKomm
walker
โลกมันกลมนะว่าไหม?

Comments