"เห็นผ้าคลุมที่เขาห่มตัวไว้ตอนบริจาคเลือดมั้ย นั่นแหละเค้าเอาไว้คลุมหน้าเผื่อตาย"
"บริจาคเลือดแล้วตายคาเตียง"
"เห็นผ้าคลุมที่เขาห่มตัวไว้ตอนบริจาคมั้ย นั่นแหละเค้าเอาไว้คลุมหน้าเผื่อตาย"
ความเห็นของผมที่เกิดขึ้นทุกครั้งที่ไปบริจาคเลือด
(บทความนี้ไม่เหมาะสมกับคนที่กลัวเลือดหรือยังไม่เคยบริจาคเลือดและคิดที่จะบริจาค)

ผมมักจะวิตกกังวลทุกครั้งเมื่อต้องบริจาคเลือด จะว่าไปผมก็เคยบริจาคเลือดมาประมาณ 4 ครั้งแล้วนะ แต่ก็มักจะตื่นเต้นทุกครั้งและชวนให้ผวาอยู่เสมอ

อาจเป็นเพราะครั้งแรกผมมองเห็นเข็มสำหรับเจาะเลือด มันกลวงๆ และใหญ่มาก

ความรู้สึกเสี้ยววินาทีแรกที่เข็มมันทะลุผ่านผิวหนังบริเวณข้อพับ เหมือนผมจะได้ยินเสียงดัง "จึ๊ก" ดังอยู่ในหัว แล้วจากนั้นเสียงจะดังไปต่อว่า "ชีสสสส" คือเสียงที่เข็มกำลังเลื่อนเข้าไปในหลอดเลือด ทันใดนั้นเลือดก็พุ่งออกมาตามสายยางแล้ววิ่งไปอย่างรวดเร็วในถุงบรรจุเลือด (ขณะพิมพ์อยู่นี้มือกำลังสั่นมาก) แล้วผมจะต้องนอนนิ่งๆ บนเตียง ในขณะที่เข็มใหญ่ๆ กำลังเสียบคาไว้อยู่ พร้อมกลิ่นอ่อนๆ ของแอลกอฮอล์ มือผมแทบจะหมดแรงที่จะบีบลูกบอลที่คุณพยาบาลนำมาเป็นเครื่องมือช่วยให้เลือดพลุ่งพล่านมากขึ้น (คิดแล้วยังสยอง)

อีกประมาณ 7 นาที คุณพยาบาลก็กลับเข้ามา ซึ่งผมคิดว่า ช่วงเวลา 7 นาทีนั้นยาวนานมาก ความคิดผมมันฟุ้งซ่านแผ่กระจาย "ผมจะตายมั้ย" "ถ้าตายจริงๆ คนที่บ้านจะอยู่กันยังไง" "แล้วแก้วหมีบราวน์ที่แลกมาจากเซเว่นล่ะ จะยกให้ใคร"
ผมคิดไปเองว่าหัวใจผมกำลังเบาหวิวแปลกๆ พยาบาลมาใกล้ตัวผมพร้อมกับกรรไกร หลังจากนั้นเค้าก็ไดัใช้กรรไกรตัดสายยางดัง "ฉับ" พร้อมหนีบปลายสายยางนั้นไว้ สมองผมสั่งให้คิดและรู้สึกว่าเหมือนเลือดจะพยายามไหลออกจากปลายสายยางให้ได้ แต่ถูกสกัดไว้ ความดันเลือดช่วงต้นแขนมันรู้สึกแน่น อึดอัด บอกไม่ถูก ในใจภาวนาให้พยาบาลรีบดึงเข็มออกเสียที
พอๆ ไม่ขอบรรยายต่อแล้ว มือไม้สั่นไปหมด

กลัวขนาดนี้แล้วทำไมยังจะไปบริจาคอีก??
ผมเคยพบงานเขียนชิ้นหนึ่งในโลกออนไลน์ เขาบอกว่า "ความเจ็บที่ได้รับนั้นเล็กน้อย และเทียบไม่ได้กับความสุขใจที่คุณจะได้รับ ถึงคนที่คุณให้ไม่รู้ว่าเป็นใคร แต่ผมเชื่อว่าเขาต้องขอบคุณคุณอย่างสุดใจ อย่างแน่นอน" (CR.Ponky จาก storylog) http://storylog.co/story/55b4af7f5c6916be0c2588dd

ผมจึงฉุกคิดได้ว่า คงจะจริง ความรู้สึกกลัวของผมในวันนี้อาจจะน้อยกว่าความเจ็บปวดของผู้ป่วยอีกหลายๆ คน ที่กำลังรอความช่วยเหลือจากเพื่อนร่วมโลกด้วยกัน.

พูดแล้วรีบวิ่งไปถนนอังรีดูนังต์กันเถอะ...
SHARE

Comments

Silencewaltz
4 years ago
จั่วหัวซะน่ากลัวเลย 555 อ่านๆไปจะบอกให้ไปอ่านเรื่องของคุณ Ponky เหมือนกันค่ะ แล้วก็มาเห็นในวงเล็บซะก่อน :P มันเป็นสิ่งที่เราอยากทำมากเลย แต่เราน้ำหนักไม่ถึง ขอบคุณในความกล้าหาญนะคะ ^ ^
Reply
imonkey7
4 years ago
นั่นสิ.... ศิษย์ MR Ponky หรือเนี่ย!!!
#หึๆ
Seungsudjai
4 years ago
555. ได้รับแรงบรรดาใจครับ
Silencewaltz
4 years ago
ดังใหญ่แล้ว 555