ไม่มีปิศาจที่ กม.21
ฮาฟเลี้ยวซ้าย มินิตรงไป เสียงตะโกนหนึ่งแว่วอีกเสียงคานต่อ ฮาฟซ้าย ฮาฟซ้าย ฝูงนักวิ่งทางบ้างเลี้ยวซ้าย บางตรงไปตามเส้นทางดูคึกคักยิ่งเมื่อผ่าน กม.1

กม.2 หลังผ่านเส้นทางแคบต้นไม้รายรอบหยดน้ำค้างหรืออาจเป็นน้ำฝนค้างจากเมื่อคืนที่เกาะใบไผ่แลดูชุ่มฉ่ำหัวใจนักวิ่งไม่น้อย เนินแรกมาทักทายเหล่านักวิ่งตั้งแต่ กม.2 เรียกเหงื่อและเสียงหายใจหอบเบาๆ จากนักวิ่งบางคนได้ไม่น้อย หากแต่ทุกอย่างเหมือนหายวับไปแค่พริบตาเพราะภาพวิวตรงหน้าคืออ่างเก็บน้ำที่มีทิวเขาสอดรับเป็นแนว หมอกหนาลอยลู่ลมบนยอดไม้สวยงาม นักวิ่งหลายคนหยุดเก็บภาพโดยไม่สนใจเวลาที่เดินไปเรื่อยบนเส้นทางนักวิ่งทาง รู้ตัวอีกทีเมื่อนาฬิกาหมุนผ่าน 20 นาทีไปแล้ว

เร่งจังหวะทำเวลาเสียงหัวใจกระซิบส่งผ่านไปยังจังหวะการวิ่งที่คุ้นเคยอีกครั้ง ผ่านนักวิ่งคนแล้วคนเล่าเพื่อชดเชยเวลาที่เสียไป กม.5 เพื่อนนักวิ่งทางระยะมินิกลับตัวมาแล้วดูจากจังหวะการวิ่งแล้วนี่คงจะเป็นกลุ่มผู้นำในระยะเป็นแน่ หนึ่งในนั้นจำได้ดีหญิงสาวหน้าตาดีฝีเท้าจัดที่เจอกันในงานมินิคราก่อนที่สวนหลวงนั่นเอง ทักทายเพียงยกมือให้กำลังใจกันและต่างวิ่งในเส้นทางของตัวเองต่อไป


กม.7 กลิ่นไก่ยางโชยมาแต่ไกลนักวิ่งทางเลี้ยวซ้ายตามเส้นทางแคบแนวหมู่บ้าน เด็กเล็ก คนหนุ่มสาว ผู้สูงอายุบ้างออกมายืนดูบ้างนั่งมองเหล่านักวิ่งทางอย่างเป็นมิตรด้วยรอยยิ้มที่ส่งมาให้ บนเส้นทางแคบสองข้างทางเป็นทุ่งนาเขียวขจีพริ้วไหวตามสายลมยามเช้าตรู่จังหวะการวิ่งยังคงสม่ำเสมอเรื่อยไปนักวิ่งทางไม่น้อยที่อดใจไม่อยู่ต้องชะงักจังหว่ะวิ่งเพื่อหยุดถ่ายภาพระหว่างทางเป็นระยะ

กม.9 Checkpoint ปล่อยใจสู่ระยะเทรล.... เมื่อผ่านจุดเช็คระยะมาเบื้องหน้าคือเส้นทางแห่งการผจญภัยอย่างแท้จริง ถนนลูกรังสีแดงเละจากสายฝนกระหน่ำ รอยเท้านักวิ่งทางที่ล่วงหน้าไปยังชัดเจนตรงหน้า แนวกั้นบอกเส้นทางให้นักวิ่งทางลัดเลาะแนวพุ่มไม้เชิงเขาผ่านร่องหิน อุโมงค์ต้นไม้เป็นระยะ นักวิ่งทางบางคนถึงกับต้องเดิน บางคนจังหว่ะการวิ่งเริ่มช้าลงอย่างเห็นได้ชัดเหงื่อท่วมตัวแม้อากาศยามเช้าพัดกระทบเป็นระยะ นักวิ่งหนุ่มหุ่นเท่จูงมือคู่รักสีเสื้อส้มรัดรูปวิ่งผ่านไปในช่วงลอดอุโมงค์ต้นไม้หนาเป็นภาพที่หาดูได้ยาก นักวิ่งทางอย่างเราก็แค่เดินและสูดหายใจแรงให้เต็มปอดและเริ่มวิ่งต่อไปอีกครั้ง

รับน้ำเย็นไหมครับ เสียงแว่วของเด็กชายเทน้ำรอบริการนักวิ่งทาง แก้วน้ำวางเรียงรายบนโต๊ะสีขาวยาว แก้วหนึ่งราดตัวแก้วสองจิบพอชุ่มคอเพื่อกระตุ้นหัวใจ นี่แค่ครึ่งทางของระยะวิ่งเองนะเฮ้ยยยยย หนทางยังอีกไกล วิ่งซิวิ่งต่อไปนักวิ่งทางเจ้าเอย

ระวังระเบิด ระวังกับดักด้วย เสียงนักวิ่งชายร้องลั่น เสียงหัวเราะลั่นตามมาเมื่อนักวิ่งทางคนหนึ่งเจอระเบิดเข้าเต็มฝ่าเท้า ขี้ควาย ใช่ ไม่ผิด กลิ่นขี้ควายตลบอบอวล พลานุภาพแห่งขี้ควายเจอน้ำฝนส่งกลิ่นแรงหนักกว่าเดิมหลายเท่า นักวิ่งทางกระโจนหลบกันจ้าละหวั่น บ้างใจดีเอากิ่งไม้มาปักให้ชัดขึ้นเพื่อนักวิ่งทางคนหลังๆ จะได้สังเกตุชัดและไม่ต้องติดกับระเบิดแห่งขี้ควายกองแล้วกองเล่าเป็นระยะ เมื่อผ่าน กม.13 ฝูงควายฝูงใหญ่กำลังเล็มหญ้าริมทาง หญิงสาววัยรุ่นแห่งนักวิ่งทางไม่ลืมเก็บภาพ Selffy เป็นที่ระลึกแลดูน่ารักไม่น้อย

เนิน=เดิน ผ่านเข้าสู่ กม.14 เนินสูงชันขาสั่นกันเป็นแถวหลายคนวิ่งเหยาะแต่ส่วนมากเลือกเดินเพื่อเก็บพลังไว้ใช้ในระยะถัดไป เมื่อผ่านเนินมหาโหดมาได้ เงยหน้าขึ้นมาสิ่งที่เจอมันช่างต่างกันลิบ แนวสันคอนกรีตของอ่างเก็บน้ำหนองปรือสูงตระหง่านด้านซ้ายน้ำที่เหลือน้อยนิดความจุของอ่าง ด้านขวาเทือกเขาทุเรียน หมอกยามสายยังหนาชัด นักวิ่งหลายคนตั้งหน้าวิ่งตามจังหว่ะต่อไป และอีกหลายคนใช้เวลาไปกับภาพความทรงจำสวยงามนี่นานเนิ่นลืมเวลาที่หมนุนไป

น้องหมา3ขาผู้ต่อเติมพลังและแรงฮึด น้องหมาดำลายทางวิ่งคล่องปรือตามนักวิ่งทางบนสันคอนกรีต ภาพตรงหน้าทำให้จังหว่ะการวิ่งมีพลังขึ้นหลายเท่าตัว ขนาดน้องหมาพิการ3ขายังวิ่งได้สบายขนาดนี้ นักวิ่งทางอย่างเราถ้าถอดใจนี่อายหมาเลยนะนั่นว่าแล้วก็เอ่ยลาน้องหมาและเร่งจังหว่ะห่างออกไป

ชนกำแพงเมื่อผ่าน กม.18 เสียงฝีเท้าเพื่อนนักวิ่งทางคนแล้วคนเล่าผ่านไป ผ่านไป ทำไมจังหว่ะวิ่งเราช้าลงไปขนาดนี้ พยายามก้าวแต่เหมือนหนักอึ้ง ยิ่งพยายามก้าวกลับยิ่งช้า "สู้หน่อยๆๆ อีกนิดเดียว" เสียงเล็กตามหลังมาใกล้หันไปมองจึงรู้ว่าพี่นักวิ่งคนงามนามว่านะมลคนนี้นี่เอง ไปเลยพี่ผมไม่ไหวแล้ว!! ตอบกลับเสียงเบาพร้อมส่งสัญญาณให้แซงไปด้านหน้า น้ำใจระหว่างทางหยิบยื่น ลูกอมหวานส่งมาให้พร้อมเสียงแว่วเพิ่มพลังแล้วตามมานะ สิ้นเสียงพี่นะมลคนงามก็เร่งจังหว่ะห่างออกไปไกลแล้ว

ไม่มีปิศาจที่ กม.21 - บนเส้นทางแห่งนักวิ่งทาง ชัยชนะที่ยิ่งใหญ่คงเป็นการชนะหัวใจตัวเอง ความเจ็บปวดและความทรมานของร่างกายเป็นดั่งเสียงกระซิบของปิศาจที่คอยหลอกหลอนตามติดทุกฝีก้าว ยิ่งเร่งจังหวะวิ่งเสียงกระซิบยิ่งก้องดัง หนทางยิ่งไกลปิศาจยิ่งก้องคำราม แต่นั้นเราจะพบความจริงที่ว่าปิศาจร้ายไม่เคยมีอยู่จริงเสียงปรบมือต้อนรับในก้าวสุดท้ายที่ กม.21 ดังก้องพร้อมกับหัวใจที่พองโตความสุขอาจไม่ใช่ถ้วยรางวัลชนะเลิศหากเป็นเพียงเหรียญที่ระลึกคล้องคอสีชมพูสวย กม.21 จบลงแล้วเสียงปิศาจเงียบไปเหลือเพียงเสียงหัวใจที่ยังดังไม่หยุดจนกว่าการกม. ต่อไปจะเริ่มอีกครั้ง!!!!

SHARE

Comments

khaikung
4 years ago
โอ้ววว งานหน้าฟูลมาราธอนเลยครับ :)
Reply