ปมเกิดที่สนามกีฬา...
เรื่องมันมีอยู่ว่า...

คาบพละศึกษา
ตอนม.2 ณ สนามกีฬาแห่งหนึ่ง

ยังจำวันนั้นได้ไม่ลืม

วันที่เรียนวิ่ง...
ลู่วิ่งใหม่ๆ กับนักเรียนหญิงจำนวน 8 คน / 1 รอบ
ฉันเป็น 1 ในนั้น

วันที่แดดร้อน...
นักเรียนหญิงวิ่งกันอย่างตั้งใจ
บ้างก็วิ่งเร็ว บ้างก็วิ่งช้า

วันที่แดดร้อน
นักเรียนชายยืนขอบสนาม
ให้กำลังใจหรือแกล้งนักเรียนหญิงกันแน่??

วิ่ง วิ่ง วิ่ง
จนขาเริ่มอ่อนแรงแล้ว
วิ่ง วิ่ง วิ่ง
จนเริ่มเหนื่อยแล้ว

100 เมตรสุดท้าย....กำลังใกล้เข้ามา
เหลือฉันและเพื่อนอีกคน
เรากำลังวิ่ง วิ่ง วิ่ง อย่างช้าๆ เพราะขาที่หมดแรง

เพื่อนนำหน้า ฉันตามหลัง

เสียงหัวเราะดังขึ้น
ประกอบกับนักเรียนชายทำท่าเลียนแบบการวิ่งของฉัน

ฉัน....วิ่ง วิ่ง วิ่ง
นักเรียนชาย....วิ่ง วิ่ง วิ่ง

ฉัน....อาย อาย อาย

ความไม่มั่นใจเกิดขึ้น เกิดปมในใจ ภาพเพื่อนชาย 2 คนเลียนแบบท่าวิ่งของฉัน

ติดตา ติดตา ติดตา

20 เมตรสุดท้าย ฉันรั้งท้ายอยุ่
และแล้วเพื่อนสะดุด...ล้มลง

ฉัน...วิ่ง วิ่ง วิ่ง
ถึงเส้นชัยแล้ว....

ควรดีใจใช่ไหม ที่เพื่อนล้ม ทำให้ฉัน ไม่เป็นที่สุดท้าย

ถึงตอนนี้
จะได้ที่เท่าไหร่ ก็ไม่สำคัญ
จะวิ่งได้ที่สุดท้าย ก็ไม่สำคัญ

ใจความสำคัญคือ
พวกแกๆๆๆๆๆๆๆๆๆ สร้างปมในจิตใจฉันแล้ว ฉันไม่กล้าวิ่ง ฉันไม่กล้าวิ่ง

หลังจากวันนั้น จนถึงวันนี้
ฉันจะประหม่าทุกครั้งเวลาต้องวิ่งในที่คนเยอะๆ หรือมีคนรู้จัก

พวกแกๆๆๆๆๆทำร้ายฉัน
SHARE

Comments

Silencewaltz
4 years ago
ง่าาาาา โดนแกล้ง > - < ถ้าเป็นเรามันจะกลายเป็นความแค้นมากกว่าความอายค่ะ ^ ^"
Reply
andant
4 years ago
55555555555555 จริงๆ ก็ทั้งแค้น ทั้งอายนะคะ
วันนี้แอนไปวิ่งกับเพื่อนผู้ชาย ก็ยังอายอยู่ ต้องให้เพื่อนวิ่งนำหน้า เราวิ่งตาม ก็มันยังฝั่งใจอะเนอะ ^^
Silencewaltz
4 years ago
5555 ;)