ในวันที่ชีวิตหลังเรียนจบก็เหมือนเล่นเกม Pokemon ตลับญี่ปุ่น
เราเสียบตลับเกม Pokemon ภาค Gold ใส่เครื่อง Gameboy เสียงพลาสติกกระทบเสียดสีกันกรอกแกรกทำเอาเราใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เปิดฝาด้านหลังยัดถ่านสองก้อนลงไป แล้วสับสวิทเปิดเครื่อง ไฟหน้าจอสว่างวาบ หัวใจเราเต้นโครมคราม เกม Pokemon โหลดขึ้นมา

ชิบหาย... ภาษาญี่ปุ่น

โอเค... ไม่เป็นไร... ลองเล่นดูก่อน... มี Dr.Elm ออกมาบ่นอะไรเป็นตัวหนังสือภาษาญี่ปุ่นให้เราฟังยาวเหยียด และแล้วก็มาถึงขั้นตอนที่ยากที่สุดในเกม... นั่นคือ...

ตั้งชื่อ!

จะตั้งชื่อว่าอะไรดีว่ะ!? เราลุกไปกินข้าว อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้า สิบห้านาทีผ่านไปยังโบ๋เบ๋ คิดจนจิกหัวตัวเองผมหลุดไปครึ่งนึงก็คิดไม่ออก ใส่ชื่อสาวที่เราชอบมันนี่แหละ!

กดเริ่มเกม

เราโผล่มาในหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่ทุกคนพูดภาษาญี่ปุ่น เราออกจากบ้านตรงไปที่สถานีวิจัยของ Dr.Elm แล้ว ดร. ก็ให้เราเลือกโปเกม่อน 3 ตัว... เลือกอะไรดีวะ มีตัวน้ำ ตัวไฟ ตัวพืช... ตัวไหนเก่งวะ... แล้วเราจะรู้ได้ไงวะ... แต่หน้าตาตัวพืชมันดูง่อยๆชอบกล เราเลือกเลยหยิบเจ้าเม่นไฟมาหวังว่าโตขึ้นมันจะเป็นเด็กดี

เราออกจากสถานีวิจัย ไม่รู้จะไปไหนต่อ เลยวิ่งไปคุยกับ NPC ทุกตัวในหมู่บ้าน และทุกตัวก็ตอบเราเป็นภาษาญี่ปุ่น เราเดินมั่วไปในทุ้งหญ้า ฆ่าหนู ฆ่านกรายทาง เดินไปเดินมาไปโผล่ยิม 1 เฉย ดีใจว่ามาถูกทางแล้ว กดคุยกับหัวหน้ายิม... โดนตบจอดำไปตื่นอีกทีอยู่โรงพยาบาล

พอฟื้นก็รีบวิ่งเข้าป่าไปเก็บเลเวลเพิ่ม ที่สุดก็ชนะยิม 1 ดีอกดีใจยังกับได้แชมป์โลก ได้เข็มกลัดยิมมาด้วย หูย... โคตรเท่! วิ่งดุ่ยๆชนะยิมไปได้เรื่อยๆ จนเจอต้นไม้ต้นหนึ่งยืนขวางทาง ไปต่อไม่ได้! วิ่งกลับไปกลับมา 2 ชั่วโมงก็ยังผ่านต้นไม้ไปไม่ได้ ทำไมฟะ! หัวเสียเว้ย! กระแทกเครื่องเกมบอยกับโต๊ะกินข้าว ถ่านหลุด เกมดับ!

เฮ้ย! ลืมเซฟ!

ฟ้าคคคคคคคคคคค

เรากลับมาเริ่มต้นใหม่ คราวนี้ไม่แคร์แล้วมันจะชื่ออะไร 'bb1234' ใส่ลงไป รอบนี้รู้แล้วต้องทำยังไง ไม่เสียเวลาคุยกับ NPC ตากลมให้เมื่อยมือ เลือกเม่นไฟแล้ววิ่งออกไป ไม่จับหนู นก หนอนให้เปลืองบอล คราวนี้ไม่ลืมเก็บเลเวลให้พอก่อนเข้ายิม 1 พอเข้าไปก็ชนะใสๆ วิ่งไปถึงต้นไม้... คราวนี้เรากดเซฟ ออกไปถามเพื่อนข้างบ้านว่าผ่านต้นไม้ยังไง เพื่อบอกให้เราใช้บัวรดน้ำ (ซึ่งแม้แต่เราเองก็ไม่รู้ว่าได้มาตั้งแต่เมื่อไหร่) พอรดต้นไม้แล้วฆ่าต้นไม้ทิ้ง เย่! จากที่คิดว่าเจอทางตัน... เราไปต่อได้

แต่เราก็ทำผิดพลาดอีกหลายอย่างทั้งหาท่า surf ไม่เจอ
ฝึกโปเกม่อนที่เหมือนจะเก่ง แต่ยิ่งโตยิ่งอ่อน
วิ่งวนไปมาในถ้ำน้ำแข็ง 5 ชั่วโมง
โปเกม่อนเราอย่างเก่ง แต่อัพท่าผิดหมด!
เสียเวลาวิ่งย้อนกลับไปมาระหว่างยิม เพราะอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออก

ทำอะไรได้ไม่มากนอกจากเดินวนคุยกับ NPC ซ้ำไปซ้ำมาจนจำได้หมดแล้วว่าตัวไหนให้ของอะไร ตัวไหนจำเป็นต้องคุย ตัวไหนควรจะช่างหัวมัน แต่ถึงอย่างนั้นโปเกม่อนแต่ละตัวเราก็ขี้ริ้วขี้เหร่มาก ชักจะผ่านยิมหลังๆไปไม่ไหว เอาไปเทียบกับเซฟเพื่อนแล้วยิ่งสลดใจ โอ้ย! ทำไมเซฟเรามันเน่างี้วะ!

เอาไงดีวะ มาไกลแล้วด้วย... เออเล่นใหม่ก็ได้!

รอบนี้ตั้งชื่อเท่ๆ เพราะรู้ว่าผิดมามากพอและเชี่ยวพอจะเอาจริงได้แล้ว เราผ่านทุกยิม ทุกเควส ทุกปริศนาได้ง่ายยิ่งกว่าปลอกกล้วย โถ... โถ... นึกว่าเล่น easy mode ที่ทำได้ไม่ใช่เพราะเก่ง แต่เพราะเคยผ่านมาหมดแล้ว เซฟนี้เราแทบไม่พลาด เลือกจับแต่ตัวเก่งๆ อัพแต่ท่าดีๆ แถมเรายังเข้าใจวิธีบาลานส์การฝึกทีละหลายตัวอีกต่างหาก เดินหน้าบุกยิม 8 ถล่ม league กระทืบวาตารุได้ในรอบเดียว

เราเริ่มเซฟใหม่อีกรอบ ครั้งที่แล้วแค่เล่นจบ แต่คราวนี้จะเอาให้เทพ!

เซฟนี้จับมาแต่โปเกม่อนที่ 'ใช่' สำหรับเราจริงๆ มันเป็นสไตล์เราจริงๆ มันอาจไม่เก่งที่สุด แต่เราชื่นชอบและภูมิใจใน 6 ตัวหลักของเราที่สุด เรารู้จักแต่ละตัวดีว่าตัวไหนเหมาะใช้กับสถานการณ์ไหน เหมาะสู้ยังไง ชนะทางตัวไหนบ้าง ท่าพิเศษอะไรบ้างที่เราควรใส่เพิ่มให้

รอบนี้เราผ่านทุกเควสได้สบาย ตอบคำถาม ผ่านปริศนายิงยาวรวดเดียว ไม่มีเสียเวลาเดินโง่หลงในถ้ำอีก เพื่อนถามว่าเรารู้ได้ไงว่าโปเกม่อนตัวไหนเก่งบ้าง เราตอบมัน 'กูเทพ' ความจริงคือจับตัวโง่ๆ มาเป็นร้อย เอามาลองฝึกหมดถ่านไปเป็นสิบๆ ก้อน เราเลยรู้ว่าตัวไหนใช่ ตัวไหนไม่ใช่ ซึ่งส่วนมากเราจะเจอแต่ตัวไม่ใช่ แต่ยิ่งฝึกเยอะ ยิ่งตัดชอยส์ออกไปได้เยอะ ที่สุดก็เหลือไม่กี่ตัวที่เราถนัดเล่นจริงๆ

ในที่สุดเราก็เป็นเทพเกมโปเกม่อน มีเพื่อนๆ ยำเกรงและบูชา ต่อให้เราเล่นอีก 100 รอบ ก็ทำได้ดีร้อยรอบ เรายังอ่านภาษาญี่ปุ่นไม่ออกเหมือนเดิม แต่เข้าใจเกมนี้ทะลุปรุโปร่งหมดแล้วเพราะลองผิดลองถูกมานับครั้งไม่ถ้วน

ชีวิตหลังเรียนจบก็เหมือนการเล่นเกมโปเกม่อนตลับญี่ปุ่น

เราจบมาก็ไม่รู้อะไรเลย ไม่รู้ว่าจริงๆ เราชอบงานอะไร มีงานน่าสนใจตั้ง 3 อย่างให้เลือก แต่จะรู้ได้ไงว่างานไหนที่เราทำแล้วรุ่ง ขนาดอ่านหนังสือ "เรียนจบมาทำงานไหนดีถึงจะรุ่ง" ซึ่งเป็นโคตรพ่อ bestseller เราก็ยังไม่รู้... วิธีที่จะรู้มีแต่ต้องไปลองทำดู ถ้าใช่ ก็โชคดี ถ้าไม่ใช่ ก็เสียใจสักพัก อย่าท้อ ลุกขึ้นมา แล้วเริ่มต้นเล่นเซฟใหม่

ความคิดหลังเรียนจบนั้น เราอยากทำงานที่เรารัก ได้เจองานที่ใช่ เราหวังว่าทุกอย่างจะเป็นเส้นตรง คือ ทำงาน > เจองานที่ใช่ > ได้เงินดี > ธุรกิจขยายใหญ่ > มีเพื่อนร่วมงาน เจ้านาย ลูกน้องในฝัน > มีความสุขตลอดเวลาแสนแฮ้ปปี้ > กลายเป็นเศรษฐีหลังจากทำงานได้ 3 ปี

มันมีมั้ยแบบนี้?

อาจจะมี แต่มันใช้ได้กับทุกคนมั้ย?

กว่าจะเล่นโปเกม่อนเก่งได้เรายังต้องเล่นตั้งหลายเซฟ ทำผิดตั้งหลายรอบ ลองมั่วตั้งหลายอย่าง แต่ทำไมในชีวิตจริง ซึ่งยากกว่าในเกมตั้งเยอะ เรากลับคาดหวังว่าเราจะสำเร็จจากการทำงานแค่ครั้งเดียว โดยไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลย และไม่ต้องมั่วอะไรเลยสักอย่าง

สายตาเราจับจ้องอยู่แต่เหรียญตราความสำเร็จ จนลืมไปว่าชีวิตคือการเก็บประสบการณ์ด้วย

จนกว่าเราจะหยุดสักนิด มองชีวิตอย่างมีสติ งานทุกอย่างที่เราทำ ไม่ว่ามันจะเป็นงานที่โง่และห่วยแตกไม่น่าภาคภูมิใจที่สุดในโลกแค่ไหน อย่างน้อยมันก็ทำให้เราได้รู้ว่าเราไม่เหมาะกับงานแบบนี้!

พอเราเปลี่ยนไปทำอย่างอื่น เราจะค่อยๆ รู้ว่า อ้อ! อันนี้ก็ไม่ใช่วะ เอ้อ! อันนี้ก็ไม่ใช่อีก เชี่ย! เมื่อไหร่จะใช่วะ อ้า! นี่เข้าท่าวะ เรามีความสามารถเรามีตรงนี้วะ เราทำตรงนี้ได้ดีแหะ คนรอบข้างแฮ้ปปี้กับผลงานเราเวลาเราทำงานนี้แหะ อ้อ! ธุรกิจนี้มันเป็นอย่างนี้เองแหะ เขาวางกลยุทธ์การตลาดแบบนี้เองแหะ ทีละนิดๆ เราค่อยๆ รู้จักตัวเองและสนามที่เราเล่นอยู่

ทีละก้าวๆ ความสามารถพิเศษ ความถนัด อาชีพที่ใช่จะค่อยๆ เผยออกมาให้เราเห็น บางคนมาช้า บางคนมาไว ขึ้นอยู่กับความพยายามผสมด้วยโชคอีกนิดหน่อย

ก็เหมือนโปเกม่อนที่เราต้องเล่นหลายเซฟ แต่ถ้าเราท้อง่ายตั้งแต่เซฟแรกแล้วเราจะไปรอดไหม ถ้ามีเป้าใหญ่กำลังใจก็ต้องใหญ่ตามใช่รึเปล่า กำลังใจครึ่งๆ กลางๆ มันจะพอส่งเราไปได้ตลอดรอดฝั่งไหม

มีอะไรบ้างหนอบนโลกนี้ที่ได้มาง่ายๆ โดยไม่ต้องใช้ความพยายามมาก ขนาดเล่นเกมโปเกม่อนยังยาก ชีวิตจริงก็คงไม่ง่ายเท่าไหร่มั้ง
SHARE
Written in this book
ในวันที่เรียนจบแล้วโว้ย แต่ยังหาตัวเองไม่เจอเลยเฮ้ย!
ในวันที่เรียนจบแล้วแต่ยังค้นหาตัวเองไม่เจอ

Comments

mamanaw
4 years ago
จ๊าบมากๆ คนที่สามารถมองสิ่งรอบตัวมาเป็นแนวคิดให้ตัวเองได้
Reply
gryffindort
4 years ago
ไม่น่าเชื่อว่าจะยังมีคนโกงแล้วไม่ยอมรับและยังแถได้อีกว่าลองผิดลองถูก

สำหรับผมการใช้บทสรุปเรียกว่า"โกง"ครับ ซึ่งตอนเล่นโปเกม่อนผมก็"โกง" ใช้บทสรุปเพราะการลองผิดลองถูกใช้เวลามากเกินไป

ถ้าจะเรียกว่าลองผิดลองถูกจริงๆ ต้องไปคุยกับ NPC ทุกๆตัวในทุกๆที่ ไม่ใช่เปิดบทสรุปดูว่าต้องไปคุยกับตัวไหนนะครับ

สุดท้าย ถ้ามีบทสรุปแล้วยังเล่นหลายเซฟอีกนี่เรียกว่า "กระจอก" นะครับ ถ้าเทพจริงเซฟเดียวตัวเทพๆมาครบ ไม่ต้องเสียเวลาเล่นหลายเซฟ เพราะบทสรุปมีบอกวิธีการได้โปเกม่อนระดับเทพมาทั้งหมด

ปล. ภาค Gold/Silver/Crystal มีรูปแบบเหมือนกัน มีโปเกม่อนกลุ่มเทพเหมือนกันทั้ง ลูเกีย,โฮโอ,เอ็นเต้,ไรโค,ซุยคุน ส่วนเรื่องเซเลบี้กับศาลเจ้ากลางป่าระหว่างยิม 2 (หัวหน้ายิมใช้สไตรค์) กับยิม 3 (หัวหน้ายิมใช้มิลค์แทงค์) เป็นเรื่องดักควายนะครับ
Reply
MXMM
3 years ago
อ้าวว เราไปรอเซเลบี้ที่ท่าน้ำทุกวันเลย 55555555 #เพิ่งรู้นะนี่ว่าโดนหลอกมาตลอดสิบกว่าปีนี้ 5555
kntpng
4 years ago
Nan :)
Reply
Bushy
4 years ago
เฮ้ย 555555555 ความจำมึงดีมาก
MXMM
3 years ago
เก็บเวลให้ชีวิตมันไม่ง่ายเลย
Reply
Yoksin
8 months ago
อ่านแล้วรู้สึกว่ามันโครตใช่ที่สุด ทุกวันนี้ยังลองผิดลองถูกหางานที่ใช่อยู่ค่ะ 555 คิดซะว่าตัวเองกำลังเล่นเกมโปเกม่อนตลับญี่ปุ่นอยู่ก็ไม่เลวเนอะ แต่ตอนเราเล่นเกมโปเกม่อนเราเล่นภาคภาษาอังกฤษแล้วค่ะ 555 แถมมีคู่มือประกอบตอนเล่นไปอีกต่างหาก อ่านคู่มือซะยิางกว่าอ่านหนังสือสอบด้วย 555
Reply