ถ้ามีไทม์แมชชีน อยากกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งมั๊ย......
เมื่อสี่ห้าวันก่อน/ ผมได้พูดคุยกับสาวน้อยคนนึง/ เธอได้คุยให้ฟังเรื่องเกี่ยวกับชีวิตในวัยเด็กของ
เธอว่า เธอเป็นเด็กเอาแต่ใจตัวเอง /เมื่อถูกขัดใจหรือมีใครทำอะไรไม่ถูกใจ /เธอมักจะประท้วงและต่อต้านด้วย/ การกลั้นหายใจและเป็นลมหมดสติ/ ผมได้ฟังแล้วก็คิดว่า /มันจะเป็นไปได้ยังไง คน
************************************************************************************************
เราสามารถบังคับตัวเองให้หมดสติได้ด้วยเหรอ ผมจึงถามเธอว่าเธอทำได้อย่างไร เธอตอบว่าไม่รู้
เหมือนกันว่าทำได้ยังไง รู้แต่เพียงว่าพอเริ่มทำมันก็สามารถหมดสติได้เองโดยอัตโนมัติ หมดสติ
****************************************************************************************************
ไปจริงๆ ไม่ใช่แกล้งหมดสติด้วย ผมจึงถามเธอต่อว่า ถ้าวันนี้ให้เธอทำแบบนั้นเธอจะทำได้ไหม เธอตอบว่าทำไม่ได้แล้ว ด้วยเดียงสา ความคิด ความฝัน อารมณ์ จินตนาการ วุฒิภาวะ ณ วันนี้ ไม่สามารถทำอย่างนั้นได้อีกแล้วผมมาคิดดูว่า ความคิดความฝันของเด็กกับผู้ใหญ่ช่างแตกต่าง
***************************************************************************************************
กันนัก บางสิ่งบางอย่างผู้ใหญ่คิดและทำได้ดีกว่าเด็ก แต่ก็มีบางสิ่งบางอย่างเช่นกันที่เด็กเท่านั้นที่คิดได้และทำได้ โดยที่ผู้ใหญ่คาดไม่ถึงด้วยซ้ำไป ผู้ใหญ่เองมักมองสิ่งต่างๆเป็นคณิตศาสตร์ เช่น ผู้ใหญ่มักจะบอกว่า ผมมีบ้านสามหลัง ในขณะที่เด็กจะมองเป็นภาพและจินตนาการ เด็กจะไม่
***************************************************************************************************
สนใจว่าบ้านมีกี่หลัง แต่เด็กจะบอกว่า บ้านน่าอยู่ บ้านสวยงาม บ้านนี้มีความสุขในจินตนาการของเด็กบางครั้งผู้ใหญ่ก็ไม่เข้าใจ กลับมองเป็นกฎเกณฑ์ มองเป็นเรื่องที่เด็กผิดไปเสียได้ เช่น เด็กระบายสีของดอกกุหลาบเป็นสีเทา เมื่อผู้ใหญ่เห็นก็จะบอกว่าดอกกุหลาบในโลกนี้มีสีเทา
************************************************************************************************
ที่ไหน กลับดุหรือต่อว่าเด็กด้วยซ้ำ ซึ่งจริงๆนั้นหารู้ไม่ว่านั่นคือจินตนาการของเด็ก ซึ่งเราที่เป็นผู้ใหญ่เองอาจจะคิดไม่ถึงหรือคิดไม่ได้แบบเด็กด้วยซ้ำไป แถมยังไปปิดกั้นจินตนาการของเด็กทางอ้อมด้วยความคิดแบบผู้ใหญ่อีกด้วยจินตนาการของเด็กเป็นสิ่งน่าสนใจไม่น้อย เคยมีคนถามผม
***************************************************************************************************
ว่าถ้าวันนี้มีเราสามารถย้อนเวลา แล้วให้กลับไปสู่วัยเด็กได้ ผมจะกลับไปมั๊ย คำถามนี้น่าคิดนะ เมื่อย้อนคิดกลับไปผมยังจำความรู้สึกได้ดี วัยเด็กเป็นวัยที่สนุกสนาน ไม่ต้องคิดอะไรมาก ไม่ต้องรับผิดชอบอะไร การกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งน่าจะมีความสุขดีออก แต่ในความเป็นจริง ณ ความ
*************************************************************************************************
เป็นผู้ใหญ่วันนี้ให้กลับไปสู่ช่วงเวลานั้น ความรู้สึกไม่มีทางเหมือนเดิม เอาง่ายๆ แค่หาหนังการ์ตูน หรือมนุษย์แปลงร่างเวอร์ชั่นเดียวกันกับที่เคยดูในวัยเด็ก ที่ตอนนั้นรู้สึกว่าสนุกนักหนา มาดูในวันนี้ หรือให้กลับไปเป่ากบ ทอยตัวการ์ตูน กระโดดหนังยาง กระต่ายขาเดียว ยังไงก็ไม่
***************************************************************************************************
สนุกและไม่ได้ความรู้สึกแบบวัยเด็กแน่ๆ แล้ววันนี้ความฝัน จินตนาการ ความรู้สึกในวัยเด็กของเราหายไปไหน มีใครตอบได้บ้าง หรือว่ามันถูกแทนที่ด้วย การเรียนรู้ การแข่งขัน การมีชีวิต การดำรงชีวิต ความซับซ้อนของสังคม หรือมันถูกแทนที่ด้วยประสบการณ์ วุฒิภาวะ ของเราที่เพิ่มขึ้น
************************************************************************************************
ไปตามวัย หรือจริงๆแล้วมันไม่ได้หายไปไหน แต่ถูกเก็บซ่อนไว้ หรืออะไรกันแน่เพราะฉะนั้นคำถามที่ว่า ถ้าเป็นไปได้อยากกลับไปเป็นเด็กอีกมั๊ย สำหรับผมแล้วมันเป็นความทรงจำอันสวยงามและที่จะคงอยู่ในใจตลอดไป ผมคงไม่กลับไปหรอก เก็บความทรงจำที่ดีเหล่านี้ไว้ในใจตลอดไปดีกว่า แล้วถ้าเป็นเพื่อนๆล่ะ อยากกลับไปเป็นเด็กอีกมั๊ย
***********************************************************************************
SHARE
Writer
Yutthaphichai
story
Happiness is an attitude. We either makes ourselves miserable or happy and strong. It is your choice.

Comments

passwayofwind
5 years ago
จะอ่านได้ง่ายขึ้นมาก ถ้าเคาะบรรทัด แหะแหะ
Reply
Yutthaphichai
5 years ago
ขอบคุณ สำหรับ คำแนะนำครับผม
Reply