เพื่อนถาปัตย์บอกว่า #09 : โชคดี
เพื่อนถาปัตย์บอกว่า "โชคดี"

เข้าอาทิตย์ที่สามแล้วที่ชีวิตเฟรชชี่ของเราเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และในครั้งนี้ต่างจากปีก่อน เรามาในคณะใหม่ มหาวิทยาลัยใหม่ นอกกรุงเทพมหานคร ไร้ความสะดวกสบายแบบที่เคยเจอ ไม่มีเพื่อนคนเดิมที่คอยมาดูแล ไม่มีเพื่อนถาปัตย์เลยสักคน

~ แดดตอนเช้า เงาบนพื้น ฉันจิบกาฟแล้วก็นั่งมองดูเงาไม้ที่หน้าต่าง
เหมือนทุกวันมันจะมองดูฉันทำงาน และทุกวันฉันก็มองดูมันทำงาน มันก็คล้าย คล้ายๆกัน ~

"เพลงนี้แม่ทำให้กูมีกระจิตกระใจทำงานจริงๆ"
"กูรู้สึกเรียนถาปัตย์แล้วเท่เหี้ยๆ ฮ่าๆ"
"แดดตอนเช้านี่ สัมผัสทุกเช้าจริงๆ เสียงก่งเสียงไก่ นกร่งนกร้องนี่คุ้นเคยสัด"
บรรยากาศเดิมๆ โต๊ะดราฟตัวเดิม ห้องๆเดิม คอมตัวเดิม เพลงๆเดิม เพื่อนกลุ่มเดิม ทุกอย่างเดิมๆ ที่เราเคยชิน การทำงานของเด็กคณะสถาปัตย์ เราชินกับมันจนในใจความรู้สึกปลอดภัย สุขใจ อบอุ่น สนุกสนาน ราวกับนี่คือครอบครัว

"มึงไปเมื่อไหร่ ?"
"กูหรอ"
"เออ"
"หมดนี่ก็ไปแล้ว"
"เอาจริงดิ"
"กูติดแล้ว"
"แต่มึงก็ยังไม่ได้ออกไง คิดใหม่ได้"
"เออ คิดดีแล้ว"
". . ."

~กระจกบานใหญ่ คอนกรีตเปลือย ฉันทำงานบนโซฟาดีไซน์ บาย เลอ คอบูซิเย
กาแฟก็มีแต่คราบบนซองน้ำตาล แบบร่างที่ยังไม่ลงตัวกับสเก็ตดีไซน์ก็เพราะฉัน
ฉันอยากจะให้มันเป็นอย่างนั้น ฉันอยากจะให้มันเป็นอย่างนี้ ฉันอยากจะให้มันเป็นอย่าง
อย่างที่ฉันต้องการ~

"เพลงนี้กับการ PIN-UP สุดท้ายของนังแมรี่"
"เดี๋ยวกูไปนู่นก็ไม่ใช่แมรี่ล่ะ"
"เห้ย ไปไหนก็เป็นแมรี่ของที่นี่ ฮ่าๆ"
"เออ สุดท้ายละ ช่วยกูทำสิ"
"แบบร่างที่ยังไม่ลงตัวกับสเก็ตดีไซน์ก็เพราะฉัน ฉันอยากจะให้มันเป็นอย่างนั้น ฉันอยากจะให้มันเป็นอย่างนี้"

เพื่อนคนเดิมเดินร้องเพลงกลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองที่มีแบบร่างฉบับยังไม่สมบูรณ์วางอยู่
"ของกูยังไม่ลงตัวเลยพวก"

"คืนนี้เมากัน"
"ดีล"
"ดีลล"
"ดีล!"
"ดีลลลลลล"
"ผมนี่รีบดีลเลยครับ"
"คนอื่นถือว่า ดีลหมด"

~จนคุณเดินเข้ามา อยู่ในสายตา ฉันย้อนนึกถึงดีไซน์ที่วางบนโต๊ะทำงาน ที่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น อยากให้มันเป็นอย่างนี้ อย่างที่ได้เคยได้ดูในแมกกาซีน ฉันหันมองดูคุณอีกที
ฉันก็ได้คำตอบ เพราะคุณคือคำตอบ คุณคือคำตอบ คุณคือคำตอบ~

เพลงนั้นยังคงลอยวนอยู่ในหัวท่อนต่อท่อน เพลงที่ชาวเรามักจะเปิดเวลาทำงาน แม้ตอนนี้เพลงที่บรรเลงอยู่จะเป็นเพลงอกหัก เรียกน้ำตา
"แก๊งงง"
เสียงน้ำแข็งถูกคีบลงแก้วทีละใบ ทีละใบ แม้เสียงดนตรีจะดังกลบ แต่ด้วยความใกล้ เราจึงได้ยินมันชัดเจน

"ขอถามอีกทีได้ม่ะ ทำไมถึงมาเรียนสถาปัตย์วะ"
"กูอยากสร้างบ้านไง"
"ตอนนี้ไม่อยากสร้างแล้วหรอมึง"
". . . ก็อยาก"
"แล้วไปทำไม"
"กูรู้ตัว กูอยู่ที่นี่ กูทำได้ไม่ดี"
"พวกกูช่วยมึงอยู่ไง มึงก็เห็นว่าทุกครั้งพวกกูก็ช่วย"
"มึงช่วยกู อย่างมากก็ 4ปี 5ปี 6ปี แต่เป็น 10ปี มันเป็นไปได้หรอวะ"
". . ."
". . ."
"เป็น 10ปี คงเป็นไปไม่ได้ว่ะ"
". . ."
"เออ กูรู้ไง"
"มึงอยู่นี่ไม่สนุกหรอวะ"
"สนุกสัดๆ สนุกจนกูอยากให้คณะสถาปัตย์บังคับเรียนตลอดชีวิต"
"โฆษณาหรอวะ"
"เออ เรียนแอด"
"ใช่ซี่ เด็กนิเทศมันหล่อเหลาเอาการ"
". . . ไม่ใช่ละสัด"

เราเดินออกไปยังระเบียงห้อง ฟ้ามืดนานแล้ว แต่มองไม่เห็นพระจันทร์ที่อยู่อีกฝั่งของตึก มีลมเย็นของฤดูพัดเข้ามา พัดผ่านไป เรายืนนิ่งอยู่ครู่นึง
"แกร็กๆ ปึก"
ใครบางคนเปิดประตูกระจกออกมายังระเบียง เราไม่ได้หันไปมอง แต่กลิ่นบุหรี่ที่ติดตัวของคนที่เดินออกมาก็ฟุ้งลอยพัดมากับสายลมจนเราสัมผัสได้
"ยังอยากสร้างบ้านอยู่ไหม ?"
"อยากสิ. . ."
เราตอบโดยไม่หันไปมองเจ้าของคำถาม
"ไปเรียนโฆษณา. . .ก็ไม่เป็นไร"
". . ."
"เดี๋ยวกูสร้างให้เอง แปลนบ้านมึงอยู่กับกูนี่"
กระดาษเก่าๆ ยับๆใบนึงถูกยื่นมาตรงหน้าเรา แม้มันจะสะบัดพริ้วตามแรงลมที่ระเบียงชั้น 9 แต่ยังคงมองเห็นรอยปากกาชุ่ยๆของตัวเอง เราหันไปมองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ

เพื่อนคนแรกของเราที่นี่

"วันแรก ยังจำได้อยู่เลย"
"เหมือนกัน"
"มันเพิ่งผ่านมาเองนะ"
"อืม"
"ทำไมรีบไป"
"ไม่ได้รีบ เวลามันมาถึงเอง"
"กูอยากอยู่ที่นี่กับมึงอ่ะ"
"เหมือนกัน"
"กูเลิกสูบบุหรี่แล้วนะ"
"ก็ดีแล้วนี่"
"แต่ของมึนเมาพยายามอยู่ ฮ่าๆ"
"เออๆ ค่อยๆเลิกๆ"
"ที่มันบอกว่า ช่วย 10 ปีไม่ได้อ่ะ"
"อื้อ กูรู้แล้ว"
"ช่วยมึง ดูแลมึงไป 10ปี ไม่ได้จริงๆนะ"
"ฮ่าๆ เออๆ กูรู้แล้วๆ"
"แต่ ตลอดชีวิตอะ ได้"
". . ."
"ไปอยู่นู่น โทรหากูบ้างนะ"
"อื้ม"
"ชอบอะไร ไม่ชอบอะไร บอกกูได้นะ"
". . ."
"ว่างๆ พวกกูจะไปหานะ"
"มึงเป็นเพื่อนคนแรกของกูที่นี่เลยนะ"
". . .ทุกที่ต่างหาก"
"ก็ได้ๆ"

~ที่บอกบางอย่างไม่ต้องดีไซน์และไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไร เหมือนคุณไม่ต้องดีไซน์
คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไร~

"ไม่มีอะไรให้เลย"
"มึงให้กูมาเยอะแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน รู้จักกัน"
สมุดเล่มนึงถูกยัดใส่มือเรา
"ไว้ไปใช้ที่นู่น ไม่มีไรจะให้ ไม่รู้จะให้อะไร"
"ให้ลามี่กูสักแท่งก็ได้พวก"
"ตลก"
"แต่ได้ก็ดี"
"เอาเงินซื้อบุหรี่ไปหมดแล้ว"
"ไหนบอกเลิกแล้วไงสัด"
"กูล้อเล่น"
"ค"
"ตรงนี้มองไม่เห็นพระจันทร์เลยว่ะ"
"มันอยู่อีกฝั่งไง"
"มึงไปอยู่นู่น มึงจะเห็นพระจันทร์จากระเบียงห้องมึงเปล่าวะ"
"ไม่รู้ดิ เดี๋ยวไปถึงก็รู้"
". . .แต่ดาวเห็นแน่นอน"
"คงมีเป็นล้านดวง ก็ต่างจังหวัดนี่หว่า แถมอยู่บนเขา"
"อากาศก็คงดีกว่านี้"
"แน่นอน"
"แต่บรรยากาศไม่ดีเท่านี้"
"ฮ่าๆ แน่นอน"
"ดาวที่เห็นก็คงสว่างสวยกว่านี้"
"คงงั้น"
"แต่ไม่มีความหมายเท่านี้"
"อืม เห็นด้วย"

ชีวิตเฟรชชี่ครั้งที่สองเริ่มต้นขึ้น ทุกอย่างเปลี่ยนไป ไม่เหมือนเดิมเลยสักอย่าง ไม่มีอะไรคล้ายเดิมเลยสักอย่าง
"กู สถ"
ใครบางคนทักท้ายเราด้วยประโยคคุ้นหู เรารีบหันกลับไปยังต้นเสียง แล้วพบกับ
"ไอเหี้ยยยย มึง อยู่นี่ได้ไง"
"กูคณะเดียวกับมึง"
"เอ้า ซิ่วอ่อ"
"ไม่มั้งสัด"

ที่นี่ยังมี เพื่อนถาปัตย์หลงเหลืออยู่

วันนี้เข้าอาทิตย์ที่สามที่เรามาอยู่ที่นี่ เราเปิดสมุดเล่มนั้นที่ยังมีกลิ่นบางๆของบุหรี่
* คุณไม่ต้องดีไซน์ คุณไม่จำเป็นต้องเปลี่ยนแปลงอะไร
กูชอบธรรมชาติของมึง และกูเชื่อว่า คนที่นู่นก็คงหลงรักธรรมชาติของมึงเหมือนกับกู
ที่ระเบียงมองเห็นพระจันทร์ไหม? หรือเห็นแต่ดาวกับฟ้าสีมืด เหมือนที่นี่ เมื่อไหร่ที่คิดถึงความหมายของดวงดาว ก็กลับหากูนะ มามองมันด้วยกันจากระเบียงห้องเดิมที่มึงคุ้นเคย *

โชคดี

#ขอบคุณเพลง พระจันทร์วันนี้ - YOKEE PLAYBOY , ขอดาว - JOFAX และ POSTMODERN - BOY IMAGINE ที่ทำให้นึกถึงสมุดเล่มนั้น แล้วเปิดมันดู

โชคดีมึง

(ถ้างงว่ากระดาษที่เพื่อนถาปัตย์ยื่นให้คืออะไร ให้กลับไปอ่านเรื่อง "เชื่อเรื่อง ซานตาครอส จนถึงอายุเท่าไหร่ ?" ใน STORYLOG ของเมษา นะคะ)
SHARE
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

Krub
2 years ago
ชอบครับ
Reply
khaikung
2 years ago
เยเย กลับมาแล้วๆ
Reply
_MAYSAH_
2 years ago
หนูจะขยันเขียนค่ะๆ 5555
Pippo
2 years ago
หายไปนานเบย ชอบเรื่องนี้มาก : )
รอติดตาม "เพื่อนโฆษณา" ต่อเบย
Reply
_MAYSAH_
2 years ago
เพื่อนถาปัตย์ต่อดีกว่าาา เจอเพื่อนถาปัตย์หนึ่งคนที่นี่ ซีรี่ย์นี้จะมีต่อไปปปป เย้ 5555555
Anonymous
2 years ago
หนูรักเรื่องราวของพี่จัง 555555555
Reply
_MAYSAH_
2 years ago
ขอบคุณที่ยังรออ่านเรื่องของเรานะะะ