ชายขอบ กกน.
ชายขอบ..
มันเริ่มต้นจากเครื่องแบบการแต่งกายในวันทำงาน

บริษัทที่ฉันอยู่มีฟอร์มการแต่งการที่ค่อนข้างจะง่ายๆ เรียบๆ แบบโปโลๆ
โปโลนี่ไม่ได้หมายถึง "POLO" ยี่ห้อเสื้อผ้าราคาแพง
แต่เป็นโปโลเสื้อคอปก แขนสั้น สีน้ำเงินเข้ม
ปักโลโก้บริษัทที่หน้ากระเป๋าอกข้างซ้าย ตรงหัวใจพอดิบพอดี
(อาจมีนัยบอกให้พนักงานรักบริษัทก็เป็นได้)

ส่วนบนมีเสื้อฟอร์มเป็นเสื้อแขนสั้นคอปกสวมใส่
ส่วนล่างจึงไม่พ้นกางเกงขายาวสีเข้ม
ดำ กรม น้ำเงินเข้ม หรืออาจจะเป็นแดงเข้มก็คงจะไม่ผิด เพราะแดงเข้มก็เข้มเหมือนกัน
สุภาพไหม? แล้วมันไม่สุภาพตรงไหน ก็กางเกงยังเป็นกางเกงขายาวๆ
แต่..
ถ้าคุณกล้า ก็ใส่มา ถ้าฝ่ายบุคคลเรียกหา
ก็ฝากถามเขาด้วยว่า
"ฉันไม่สุภาพตรงไหน?" ฮ่าๆ

ถัดลงมาจากกางเกงก็ส่วนของรองเท้า
รองเท้าที่ใส่ควรเป็นรองเท้าหุ้มส้น ผ้าใบหรือหนัง หรือแฟชั่น ก็ว่าไป
แต่ของฉันนี่เพื่อความปลอดภัย
จัดเลยรองเท้าเซฟตี้เสริมหัวเหล็ก หนักข้างละ 0.5 kg รวมสองข้างก็ 1 kg
การเดินทำงาน จึงกลายเป็นการออกกำลังกายของฉันไปเลย
เพราะต้องลากรองเท้าหนักตั้งหนึ่งกิโลกรัมเดินไปเดินมาให้ขากระชับ
(หรือว่ามันจะบวมเป็นกล้ามนี่ก็ไม่แน่)
หากเวลาทำงาน 8 ชม. ฉันเดินไปเดินมา
เดินมาเดินไปสัก 3 ชม.ก็พอ
พอดีให้ดูดีมีกล้ามเป็นมัดๆ ฮ่าๆ

ชุดฟอร์มของฉันจบอยู่แค่นี้
มีแค่นี้จริงๆ ทำงานอยู่ 6 วัน ก็ใส่มันอยู่แบบนี้

มาถึงการทำงาน
ช่วงนี้งานที่โรงงานค่อนข้างจะยุ่ง
ต้องทำโน่นทำนี่นั่นเยอะไปหมด ไม่ว่าแผนกไหนๆ ก็ดูจะวุ่นวายไม่ต่างกัน
และงานที่เป็นกระบวนการต่อๆกันมา คนน้อย ไม่พอกับงานที่จัดว่าเยอะนี้
ฉันจึงต้องร่วมด้วยช่วยกันกับเขา
ลงมือช่วยเขาทำบ้าง
ตอนแรกก็แค่ทำนิดๆ เสนอตัวหน่อยๆ
ตอนนี้เลยกลายมาเป็นงานประจำ
ประจำจนกว่าชิ้นงานที่ลูกค้าสั่งจะครบ
ตอนนี้ก็ผ่านมาได้ครึ่งทาง อีกแค่อาทิตย์หน้าส่วนที่ฉันทำอยู่นี้ก็จะหมดไป

ฉันทำอะไร?
ฉันเป็นหัวหน้าแผนกผลิตวัตถุดิบยาง สำหรับการผลิตสินค้าทั้งหมดในโรงงาน
ฉันเป็นหัวหน้า จริงๆไม่ต้องทำอะไรมากเลย แค่สั่งๆก็พอ
แต่ไม่มีคนเตรียมงาน เตรียมยางสำหรับจะให้ขึ้นรูปส่งให้แผนกต่อไป
ความผิดก็จะมาลงที่แผนกของฉัน
ฉันก็เลยเสนอตัว ช่วยเตรียมในส่วนนี้
ด้วยหวังดี กลัวงานส่งช้ากว่ากำหนด

วันหนึ่งในวันทำงาน
เผอิญว่าฉันใส่กางเกงหลวมไปหน่อย (หรือซูบผอมไปแล้วก็ไม่รู้) ไม่ได้รัดเข็มขัดมาด้วย
มันจึงค่อนข้างที่จะยากในการนั่งยองๆแล้วจะไม่ทำให้เห็นกางเกงชั้นในโผล่ชายขอบออกมาให้โลกได้เห็น
ฉันนั่งๆลุกๆ ก้มๆเงยๆ เอาชายเสื้อยัดเข้าไปในกางเกงก็แล้ว
ก็ยังต้องระแวดระวังอยู่ตลอดเวลา
หากโรงงานมีแต่ผู้หญิงฉันคงจะไม่อะไร
แต่นี่ไม่ใช่ คนที่เตือนฉันคนแรกให้ระวังเรื่องกางเกงนั้นก็คือผู้ชาย
"อย่าหาว่าพี่ทะลึ่งนะ นั่งระวังๆข้างหลังหน่อย"
ฉันไม่เห็นเป็นความทะลึ่งแต่อย่างไร ตอบกลับไปว่า
"ขอบคุณค่ะ"
แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่ออย่างระวังมากกว่าเดิม
พอลูกน้องเดินมาก็ถามว่า
"เนี่ยทำไมไม่บอกว่าโชว์กกน.ในโรงงาน"
ลูกน้องตอบกลับมาว่า
"ก็กลัวจะหาว่าทะลึ่ง"
นั่นไง มีคนคิดแบบนี้อยู่จริงๆ

หากจะว่าเขาไม่บอกก็ไม่ถูก
ไปว่าคนที่บอกก็ยิ่งผิด
แต่คนเรานี้ไม่เหมือนกัน
ผู้หญิงเราคิดไม่เหมือนกัน
บางคนก็เหมือนกับฉัน ที่น้อมรับการแจ้งเตือนด้วยความยินดี
หากแต่ก็ยังมีอีกหลายๆคน
ที่คิดว่าคำเตือนนี้คือความทะลึ่ง
ประมาณว่าถ้าไม่มองก็ไม่เห็น ไม่พูดออกมา
ยิ่งโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเข้าไปอีก
จึงไม่แปลกที่ผู้ชายที่เห็น เลือกที่จะไม่เตือน
เพียงแค่หลบสายตาทำเป็นไม่เห็นไป
(หรืออาจจะนั่งจ้องอ่านกินมันอยู่อย่างนั้นแหล่ะ โชว์ดีนัก ฮ่าๆ)

เมื่อพูดถึงความจริง
สิ่งที่เห็นก็คือเห็น
ที่รู้สึกก็คือรู้สึก
เห็นไปแล้วจะแกล้งมองไม่เห็นก็ได้
หลอกใครๆได้ แต่หลอกตัวเองไม่พ้น
จะไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ ถ้าเห็นชายขอบ กกน. ของผู้หญิงแล้วไม่เตือนเขา..?

อยากบอกจริงๆว่าเตือนเห๊อะ
อย่าน้อยๆชายขอบ กกน. จะได้ไม่เพ่นพ่านออกสู่สายตาโลก
แค่สายตาเราก็พอ
ยอมให้เขาโกรธสักนิด
ถ้าเขาอยากจะโกรธ
ยอมทะลึ่งไปเหอะ
เพื่อสันติสุขของโลก

วันนี้เห็นชายขอบ กกน.
วันไหนเห็นร่องตูด
ค่อยเอาเงินเหรียญไปหยอด ฮ่าๆ


-หน้ากลม-
SHARE
Writer
NaaKomm
walker
โลกมันกลมนะว่าไหม?

Comments

JD5555
6 years ago
นึกว่ามาจากกระทู้พันทิพ อิอิ จริงๆถ้าสนิทผมก็บอกนะครับ ถ้าไม่สนิมก็ไม่กล้าจริงๆ
Reply
NaaKomm
6 years ago
ยังว่าแหละค่ะ ก็คนทำโผล่มีหลายประเภท ประเภทอยากโชว์ก็มีนะ อิอิ :P