ผูกพัน
"นี่ใช่ไหมอะไรๆที่เคยคิด ชีวิตที่มีแต่ฉัน
ต่อจากนี้คงตัวคนเดียวอย่างที่คิด นี้หรือที่ใจต้องการ... "

เริ่มต้นก็เศร้าเลย เพลงผูกพัน โดยพี่บอย ตรัย ภูมิรัตน

เพลงนี้ได้เข้ามากัดกินหัวใจของฉัน(อีกครั้ง)
เพียงแค่ดนตรี เพียงประโยคแรกของเนื้อเพลง
ก็ทำเอาฉันน้ำตาแทบหล่น
มันช่างทิ่มแทงหัวใจคนฟังซะเหลือเกิน
และอาจจะหลายๆคน
ที่มาอยู่ตัวคนเดียว
..อย่างฉัน
(หกระเหเร่ร่อน ออกมาทำงาน อยู่ไกลบ้าน)


ฉันเริ่มอยู่ด้วยตัวคนเดียวตั้งแต่สมัยมหาลัย
ฉันมั่นใจในการอยู่คนเดียว
ว่าฉันจะไม่เหงา
ว่าฉัน พร้อมที่จะอยู่ตัวคนเดียว
เดินหน้าต่อไป แม้จะด้วยเพียงลำพัง
ฉันสามารถอยู่ตัวคนเดียวได้แน่

การเริ่มต้นทำงาน
ฉันก็อยู่ตัวคนเดียว
เพื่อนสนิทของฉันยังเคยถามฉันเสมอๆ

"แกไม่เหงาหรอ"

ฉันก็บอกไปอย่างที่คิด

"ไม่เหงาหรอก เสาร์-อาทิตย์ก็ตื่น กินข้าว ดูการ์ตูน อ่านหนังสือ เดี๋ยวก็หมดวัน"

ฉันสามารถอยู่ด้วยตัวของฉันเอง
โดยไม่จำเป็นต้องออกไปพบปะสังสรรกับใครๆ
ณ เวลานั้น ฉันชินกับการอยู่คนเดียว ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ
ไม่ต้องเป็นห่วงใคร
ไม่ต้องรอใครกินข้าว
ไม่ต้องรอใครอีกคนกลับมา
ชีวิตที่ไม่ต้องมีกังวล
มันช่างดูเรียบง่าย

วันๆหนึ่งผ่านไป
โดยไม่มีอะไรสะลักสำคัญ

แล้วช่วงเวลานั้นก็หายไป
เมื่อ 2 ปี ที่ผ่านมา
ฉันมีเพื่อนสนิทเป็นรูมเมท
ฉันมีคนที่ต้องรอกินข้าว
ฉันมีคนที่ต้องไปรับ ไปส่ง
ฉันมีคนที่ต้องดูแล
ฉันมีคนที่ต้องรอการกลับมา
ชีวิตที่เคยตัวคนเดียวตลอดมา ได้หายไป


แต่วันนี้ ตอนนี้ "คนเดียว" ก็กลับมาอีกครั้ง
ฉันอยู่ห้องคนเดียว
ไม่มีใครให้ไปรับไปส่ง
ไม่มีใครให้กินข้าวด้วยกัน
ไม่มีใครให้ต้องดูแล
ไม่มีใครให้รอคอย
ฉันตื่นด้วยตัวของฉัน
ฉันไปทำงานด้วยแรงของฉัน
ฉันกินข้าว ด้วยปาก และตามท้องของฉัน
ฉันไม่กินข้าว ก็ไม่เดือดร้อนว่าจะมีใครที่ไม่ได้กินด้วย
ฉันกลับห้อง ก็ไม่ต้องรอคอยว่าจะมีใครกลับเข้ามาด้วย
ชีวิตกลับมาเรียบง่ายอีกครั้ง
ตื่น ไปทำงาน กิน และนอน
และอยู่ด้วย การ์ตูน และหนังสือ


ฉันคิดตลอดมาว่า "ฉันมีเพียงตัวคนเดียว"
(ไม่นับรวมครอบครัว เพราะฉันมีพวกเขาอยู่แล้ว)
ฉันสามารถอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ฉันไม่จำเป็นต้องมีใคร
และตอนนี้ ฉันก็ยังคิดเช่นนั้นอยู่เสมอมา

แต่
มันดูยากเย็นในวันที่รู้สึกเหนื่อยล้า
ความเหนื่อยล้าทำให้เราไม่สามารถมองเห็นซึ่งอนาคตที่วาดฝันเอาไว้อย่างชัดเจน
ความเหนื่อยล้า กัดกินแรงกาย แรงใจ

การ์ตูนที่เคยดูแล้วหัวเราะ ก็ดูจืดชืดซะเหลือเกิน
หนังสือที่อ่านจบแล้ว จบไปแบบจำอะไรไม่ค่อยจะได้
ลืมเลือนซึ่งเวลาที่เคยเพลิดเพลิน
อะไรๆก็ไม่ได้ดั่งใจ

แล้วในวันแบบนี้
จะมีใครมามอบกำลังให้เรา
...
ก็มีแค่ตัวเราเพียงคนเดียว

ความหมายในการมีชีวิต
ในวันๆหนึ่ง
ซึ่งการอยู่คนเดียวมันจะทำให้มองเห็นอะไรไม่ชัดเจน

แต่ฉัน
จะทำให้มันมีความหมาย
ด้วยตัวของฉันเอง

สู้ๆ เจียโหยว เติมน้ำมัน ^^


-หน้ากลม-
SHARE
Writer
NaaKomm
walker
โลกมันกลมนะว่าไหม?

Comments