ฝึกงาน
"ฝึกงาน" เป็นคำที่ได้ยินบ่อยมากช่วงนี้ ทั้งเพื่อน ทั้งอาจารย์ รุ่นน้องรุ่นพี่เจอหน้ากันทีไรต้องถามหาที่ฝึกงานทุกที เราก็ตอบทุกครั้งจนเป็นแพทเทิร์นเดิม ๆ "เลือกไว้แล้วเค้าให้ส่งพอร์ทไป" หลัง ๆ มาเริ่มกังวลแล้ว เพราะพอร์ทยังไม่ได้ทำ ถึงทำก็ไม่รู้จะเอาอะไรไปใส่ ผลงานที่เคยทำตอนเรียนมาอยู่ในระดับห่วยถึงห่วยมาก จะเอาใส่ก็อาย กลัวส่งไปเขาไม่รับเราก็ไม่ได้เลือกที่สำรองไว้ด้วย จนตอนนี้มีเพื่อนวิตกจริตจนโทรมาร้องห่มร้องไห้เรื่องฝึกงานด้วยแล้ว จากที่เรามองว่ามันชิล ๆ เริ่มรู้สึกนอยด์ตามเพื่อน เห้ย พอเราไปฝึกแล้วเราไม่มีความรู้หล่ะ ? เขาให้ทำอะไรแล้วเราทำไม่ได้หล่ะ ? ทุกวันนี้ก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองด้วยคำของพี่ที่ว่า "เขาให้ไปฝึกไง ทำอะไรไม่เป็นก็ไปฝึกเอา" เออ ก็จริงของมัน แต่เลิกวิตกไปพักนึงก็จะวนมาที่คำถามเดิม แล้วถ้ากูทำอะไรไม่เป็นเลยหล่ะ ชิบหาย อาจจะโดนด่าลงพันทิปให้เสียชื่อเสียงกันทั้งมหา'ลัย เฮ้อออ ทั้งเรื่องที่อยู่ใหม่ สังคมใหม่ การกินอยู่ที่ต้องปรับตัว สายงานนิเทศแบบเราก็ต้องไปฝึกกรุงเทพฯ ทั้งที่เราโครตจะไม่ชอบกรุงเทพฯ ให้ตายเถอะ การไปใช้ชีวิตเร่งรีบขนาดนั้นตั้งสามสี่เดือนจะสูบพลังชีวิตเราไปแค่ไหนกันนะ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว เด็กชนบทใช้ชีวิตสโลไลฟ์มาตั้งแต่แบเบาะจนโต สัมผัสชีวิตเมืองกรุงเป็นครั้งคราว เคยไปเที่ยวนะ ไม่ได้ทำงาน เรายังคิดเลยว่าจังหวะชีวิตเรากับเมืองนี้คงปรับจูนกันยาก ทุกอย่างเหมือนถูกเร่งเหมือนวิดีโอถูกกรอให้ไปข้างหน้าเร็ว ๆ ภาพมันเบลอ ๆ ไปหมด กลัวไปทุกอย่าง จนตอนนี้เริ่มไม่รู้แล้วว่าไม่อยากฝึกงานหรือไม่อยากอยู่กรุงเทพฯกันแน่ ช่วงนี้แม่ง ลำบากใจ
SHARE
Writer
LP04
student writer
I don't know how I feel then I write it to know how I feel.

Comments