เพื่อนถาปัตย์บอกว่า #07 : ทิชชู่
เพื่อนถาปัตย์บอกว่า "มันจะเป็นแค่เรื่องราวรายทางที่ผ่านไป หรือว่าความทรงจำที่ยังไม่ไปไหน มันอยู่ที่เรา เจ้าของเรื่องราว ผู้กำหนดความทรงจำ"

เมื่อสักครู่พี่ PIPPO แห่ง STORYLOG ได้ชักชวนให้ไป MEETUP กับ STORYLOG ด้วยความที่รู้สึกผิดมากเพราะห่างหายจากการเอาเรื่องราวรายทางมาฝากไว้เนิ่นนานแต่พี่ปิ๊ปโป้ก็ยังนึกถึง วันนี้วันดี เอาเรื่อง ทิชชู่ ของเพื่อนถาปัตย์มาฝาก

ในวิชาปรัชญาที่เราเลือกลงเรียนในวิชาเลือกเสรีเพียงเพราะสามารถเก็บเกรดได้ง่าย โดยที่ไม่ต้องเข้าเรียนครบทุกครั้ง ไม่มีวิชาเลือกไหนคุณสมบัติเหมาะกับชีวิตเด็กถาปัตย์เท่ากับ ปรัชญา อีกแล้ว ในคลาสสุดท้ายของการเป็นเฟรชชี่ การบ้านในครั้งนี้คือ " ชีวิต เหมือนอะไร ? "

มันดูเป็นคำถามดาษดื่นที่มีคู่มือให้คำตอบว่าชีวิตเหมือนอะไรถูกตีพิมพ์ขายเป็นเล่มๆ จากนักเขียนมากหน้าหลายตา ที่หาซื้อได้ง่ายดายตามร้านหนังสือ แต่ ชีวิตมันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ? เพียงแค่จับตัวอักษรของคนอื่น มันคัดลอกยัดใส่พรีเซนเทชั่นที่หน้าสุดท้ายถูกพิมพ์ชื่อเราลงไป เกรดตัวสุดท้ายก็จะสวยงาม และ จบปี 1 อย่างสบายใจ กลับมาที่คำถามว่า
" ชีวิตมันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ ? "

เนื่องจากนี้เป็นงานกลุ่ม ซึ่งเราก็พอจะเข้าใจได้ว่า อาจารย์คงไม่ได้ให้เรามาปาความเห็นใส่กันและกลายเป็นทะเลาะกันเล่นๆ อาจจะมีเหตุผลที่สวยหรูกว่านั้นเพราะคำพูดสุดท้ายก่อนเลิกเรียนของอาจารย์คือ "ผมรู้ว่าชีวิตของนักศึกษาแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่นั่นก็เป็นเหตุผลที่เหมาะสมที่สุดที่งานนี้จะเป็นงานกลุ่มไม่ใช่หรอครับ"

ทุกคนมารวมตัวกันที่ห้องๆเดิมที่เคยเป็นสตูดิโอตัดโมทุกครั้งที่มีงาน กลุ่มเด็กถาปัตย์ล้วนที่เปิดหัวพูดคุยกัยเรื่อง ปรัชญา

"พวกมึงคิดกันไปนะ กูรอทำสไลด์ละกัน"
"ไอสัด กูรู้ละชีวิตมึงก็เหมือน แก้วเหล้าเดินได้ ในท้องนี่มิกส์มันมัวเลยดิ"
"จ่ะ วางป๋องเบียร์ในมือมึงลงก่อนว่ากูไหมละ แหม่"
"เหมือน ทิชชู่!! เชื่อกูเหมือนทิชชู่"
". . . ."
". . . ."
". . . ."
". . . ."
"ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ มึงจริงจังปะเนี่ยยย"
". . .ไอสัด ขำซะความมั่นใจกูติดลบเลย"
"ฟังมันก่อนดี่ๆ เผื่อดี ได้ปิดจ้อบ"
"ไม่ อย่าเพิ่งเชื่อกู พวกมึงบอกว่าชีวิตมันเป็นไงมาคนละข้อ"
"ผ่านไปเรื่อยๆ ทีละวันๆ"
"วันนึงก็หมดลมหายใจ ตาย"
"มีเรื่องราว บันทึกได้ มีความทรงจำ"
"ย้อนเวลาไม่ได้"
"ไปอนาคตก็ไม่ได้"

"พอแล้ว. . .คือกูก็ไม่รู้มันจะเวิร์คปะนะ คือประมาณว่า ทิชชู่ 1 ม้วน มึง 1 ชีวิต ลองคิดว่าแบบ 1 แผ่น คือ 1 วันของมึงอะ มึงดึงมาใช้ เช็ดนู่นนี่ รอยเปื้อนก็เหมือนเรื่องราวที่มึงพบเจอ มึงดึงออกจากม้วนแล้ว เอากลับไปต่อเหมือนเดิม ทำให้เรียบ ให้ขาวสะอาดเหมือนเดิม ก็ไม่ได้ เหมือน 1 วันของมึงที่ใช้แล้วหมดไป ย้อนไม่ได้ ถูกป่ะ วันเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ทิชชู่ถูกดึงไปใช้ทุกวัน วันนึงก็หมดม้วน มึงก็หมดลมหายใจ เหลือไว้แต่รอยเปื้อนบนทิชชู่ที่อยู่ในขยะ เหลือไว้ก็แค่เรื่องราวที่มึงเคยทำและบันทึกไว้"

". . ."
"กูหล่อดิ เงียบกันหมดเลย"
". . ."
"ไอเหี่ย. . ."
"ด ด่ากูไม กูออกจะน่ารัก"
"ทำสไลด์เลยมึง เอานี่แหล่ะ ปิดจ้อบ นอน!"

เราเพิ่งจะเป็นนักศึกษามาได้ 1 ปี ม้วนทิชชู่ของเราก็คงยังใช้ไม่ถึงครึ่ง มีเรื่องราวมากมายผ่านเข้ามา ดีบ้าง ร้ายบ้าง บางเรื่องดีเสียจนอยากจะหยุดเวลาเอาไว้ตรงนี้ ไม่ให้พระอาทิตย์ขึ้นเพื่อบอกถึงแสงของวันใหม่ บอกว่าวันเวลาดีๆจากไปแล้วอีกหนึ่งคืน แต่บางเรื่องก็เลวร้าย เสียจนอยากจะ CLEAR HISTORY ทิ้งซะทั้งหมด เพื่อนทิชชู่คนนี้เคยบอกเราว่า
"ลืมให้หมดทุกทฤษฎี ใครบอกอะไรเกิดขึ้นแล้วลืมไม่ได้ อย่าไปฟัง ใครบอกเรื่องดีๆผ่านไปแล้วย้อนกลับไม่ได้ จะไปเชื่อทำเหี้ยไร มึงคือเจ้าของความทรงจำ มึงเลือกได้ว่ามึงจะเก็บมันไว้ตรงไหน จะฉายวนซ้ำในฝัน หรือ จะโยนทิ้งแล้วเหยียบซ้ำให้จมอยู่ในที่ที่มึงจะไม่ไปเหยียบอีก ก็เรื่องของมึง"

สถาปัตย์ กับ ปรัชญา
SHARE
Writer
_MAYSAH_
moon
เรื่องนี้เกิดขึ้นจริง.

Comments

MinkMink
2 years ago
มาลงชื่อว่ายังตามอ่านอยู่ :)
Reply
_MAYSAH_
2 years ago
ขอบคุณมากเลยข่าาาาา เย่
Pippo
2 years ago
โอววว เมสากลับมาเล่าแว้ววว ซีรี่ย์นี้ขอนานๆ อย่าพึ่งหนีตัดจบบบ
Reply
_MAYSAH_
2 years ago
เพื่อนโฆษณาบอกว่า 555555555555555
Jumdarin
2 years ago
ชอบมากเลยค่ะ #แฟนคลับ
Reply
_MAYSAH_
2 years ago
เย่ ขอบคุณมากเลยข่าาาาาาาาา :))
Jumdarin
2 years ago
เขียนต่อไปนะคะ ตามฉบับของคุณเมษา ^^
bdreamer
2 years ago
เพื่อนคนนี้ต้องแนวมากๆเลย
Reply
Anonymous
2 years ago
ตามมาอ่านตามเคย เรื่องเบาๆ แต่โครตได้อะไรหลายอย่างเลยค่ะพี่
Reply