ใช้ความคิดมากไป
วันนี้ผมได้มีโอกาสไปร่วมการศึกษานพลักษณ์ และได้บทเรียนที่น่าสนใจอยากจะนำมาแชร์กัน

คือก่อนอื่น ศาสตร์นี้เป็นศาสตร์การศึกษาคน เค้าบอกว่าคนเรามี 3 ศูนย์ คือ กาย ใจ และ หัว

แล้วส่วนมากคนเราก็มักจะดำเนินชีวิตโดยอิงตามศูนย์ใดศูนย์หนึ่ง

คนศูนย์กายจะดำเนินชีวิตอิงตามสัญชาตญาณหรือ Instinct

คนศูนย์ใจจะดำเนินชีวิตตามความรู้สึกหรือ Feeling

คนศูนย์หัวจะดำเนินชีวิตตามความคิดตรรกะหรือ Thinking

โดยหลักแล้ว เรามักจะใช้เทคนิคอย่างใดอย่างหนึ่งจนชินเสมอ

ทุกคนมีวิธีถนัดในการแก้ปัญหา คนกายมักจะแก้ปัญหาด้วยการลงมือทำเยอะๆ ทำๆๆๆๆ ไปจนกว่ามันจะดี ทุกปัญหาแก้ได้โดยการลงมือทำจนกว่าจะดี เน้นไปเจอเหตุการณ์จริงและลงมือแก้ปัญหา

ส่วนคนหัวนิยมแก้ปัญหาโดยการคิดแผนการที่เทพและรัดกุมที่สุด คนหัว (รวมถึงผม) มีความเชื่อว่าทุกปัญหาแก้ได้โดยการคิดให้ละเอียดรอบคอบและค้นหาวิธีการที่ดีตรรกะที่ถูกต้องแล้วลงมือทำไม่จำเป็นต้องมาก แต่จะต้องตรงจุด

คนใจก็จะนิยมแก้ปัญหาโดยความเห็นอกเห็นใจ เอาใจใส่ ใช้การมอบความรู้สึกดีๆ ให้กับตัวเองและคนรอบข้าง สร้างความรู้สึกดีๆ ให้แก่กัน

ซึ่งทั้งหมดนี่เป็นแนวโน้มนะครับ ไม่มีใครใช้พลังกายเต็ม 100% ไม่คิดอะไรเลย ไม่สนใจความรู้สึกเลย ลงมือทำล้วนๆ ไม่มีใครใช้พลังหัว 100% คิดอย่างเดียวแต่ไม่ลงมือทำและไม่สนใจความรู้สึก ไม่มีใครใช้พลังใจ 100% เน้นความรู้สึกอย่างเดียวไม่คิดและไม่ลงมือ

แต่เป็นแนวโน้มความถนัด สิ่งที่ "ชอบ" ใช้จน "ชิน"

------------------------------

ความทุกข์ของคนหัว คือ เรายึดติดกับแผนการและความคิดค่อนข้างสูง

ถ้าอะไรก็ตามไม่เป็นไปตาม Simulation ชั้นดีที่เราวิ่งไว้ในหัว แผนการชั้นยอดที่เราคิดอย่างชาญฉลาด เราจะรู้สึกเสียการควบคุมและเป็นทุกข์

ยิ่งถ้าเจอปัญหาที่ไม่สามารถสร้างแบบจำลองการแก้ไขในหัวได้ จะรู้สึกว่ามืดแปดด้าน ขนาดในความคิดเรายังแก้ไขอะไรไม่ได้เลย มันเป็นอะไรที่ยากมากๆ

ผมอยากเชิญชวนคนช่างคิดทุกท่านว่า เมื่อถึงเวลาแบบนี้ ที่พลังของ "หัวสมอง" ของเราไม่สามารถแก้ปัญหาได้ เราจมอยู่กับพลังของหัวสมอง การคิดไตร่ตรอง คิดๆๆๆๆ ยิ่งคิดยิ่งไม่ได้อะไร เราลองไปใช้ศูนย์อื่นในการแก้ปัญหาดีมั้ย

อาจจะลองทำแบบกายดู คิดไม่มาก เอาแค่นิดเดียว แล้ววิ่งไปหน้างานแล้วลงมือทำตามสัญชาตญาณและสถานการณ์ปัจจุบัน

อาจจะลองทำแบบใจ แทนที่จะคิดหาไอเดีย ลองมองดูคนรอบข้าง ลองดูความรู้สึกต่างๆ ที่วิ่งวนในปัญหานั้น แล้วแก้ไขที่ความรู้สึก

ผมเรียนศาสตร์นี้มาประมาณ 1 ปีกว่าๆ ผมได้ลองแก้ปัญหาโดยใช้ศูนย์ใจ ซึ่งเป็นศูนย์ที่เก่งเรื่องความสัมพันธ์มากๆ แล้วก็แก้ไขปัญหาความสัมพันธ์ได้ดีจริงๆ นะ

ผมเปลี่ยนวิธีการมอง จากเดิม เวลามีปัญหาเรื่องความสัมพันธ์กับใคร แทนที่เราเคยถามว่า "คนๆ นี้ต้องการอะไร" ผมลองมองว่า "คนๆ นี้รู้สึกยังไง" แทน แล้วโฟกัสกับการจัดการความรู้สึก มากกว่าความต้องการรูปธรรม

ซึ่งก็ช่วยได้เยอะครับ

แล้วตอนนี้ก็กำลังจะลองหัดใช้ "กาย" ในการแก้ปัญหาบางอย่าง ที่หัวหาทางออกไม่ได้

เป็นไปได้มั้ยที่ลองลงไปหน้างานโดยไม่เตรียมแผนล่วงหน้าเลย ในเมื่อตอนนี้เราไม่มีปัญญาเตรียมแผน ก็ทำได้ดีที่สุดแค่นี้นี่หว่า

แน่นอนในฐานะคนศูนย์หัว ผมก็ยังเชื่ออยู่ดีว่า การเตรียมแผนที่รัดกุม ใช้สมองมองสถานการณ์ทุกอย่างให้ทะลุ แล้วลงมือให้ตรงประเด็น นี่เป็นจุดเด่นของเรา และผมก็ไม่คิดจะทิ้งมันหรอก

แต่แค่บางครั้ง เวลาที่เราใช้หัวแก้ปัญหาไม่ได้ มองไม่ออกว่าอะไรเป็นอะไร เตรียมแผนการที่ดีในการลงมือทำไม่ได้

เราก็ยังมีกายและใจให้ใช้นี่หว่า

ลองดูนะครับ สำหรับ "นักคิด" ทุกท่าน

ผมลองแล้ว หลายครั้ง มันช่วยให้เราทุกข์และติดกับปัญหาน้อยลงมากเลยครับ
SHARE

Comments