นิยายสักเรื่อง
อยากจะเขียนนิยายสักเรื่อง
ที่มีนางเอกชื่อ อันธิกา
มีพระเอก ชวินทร์

เรื่องราวความรักระหว่าง อัน และ วิน

แต่ก็ยังคิดไม่ตก เพราะแม้จะชอบดูละคร
แต่ก็ไม่ถนัดในการเล่าเรื่อง เรียบเรียงเรื่องแบบนิยาย

เวลาจะเล่าอะไรสักอย่าง
ภาพในหัวจะเห็นเป็นฉากๆคล้ายภาพยนตร์
หรือ trailer ของละคร ที่เน้นเพียงบางฉากเท่านั้น

แต่นิยายนี่ ใช้สกิลคนละแบบเลย

ก็เลยไม่รู้ว่า ถ้าเขียนแล้วจะตลอดรอดฝั่งไหม
ไม่อยากเขียนเป็นเรื่องสั้นด้วยสิ
ทำไมอยากทำอะไรที่ยากๆนะเรา

อยากลอง อยากฝึกตัวเองในสิ่งที่ไม่เคยทำ
อยากกลับมาละเมียดละไมกับการใช้ภาษา

อันที่จริง อาจเรียกได้ว่า
ฉันเคยเป็นนักใช้ถ้อยคำ เป็นนักกวี(สมัครเล่น) เป็นคนที่สื่อสารความรู้สึกนึกคิดผ่านตัวอักษรได้อย่างละมุนละไม และลึกซึ้งกับสิ่งที่คิดที่เขียนเหมือนเป็นตัวแทนของความเป็นฉันอย่างจริงใจ

แต่..บางเหตุการณ์..ทำให้ฉันปิดกั้นตัวเองไว้
ไม่ให้ลงลึกไปสัมผัสถึงความรู้สึกบางอย่าง
ที่มันทำให้รู้สึกเจ็บปวดจนเกินไป..
การร่ายคำ..เป็นเครื่องนำพาชั้นดี
ที่จะทำให้ฉันจมลึกลงไปในห้วงวงกลมสีเทา
ที่กลืนฉันลงไปในความเจ็บปวดที่กรุ่นเบาๆแต่ไม่มีที่สิ้นสุด

ตัวฉันจึงสร้างโหมดปกป้องตัวเองด้วยการ บล็อก โหมด นักกวีเพ้อฝันเอาไว้โดยอัติโนมัติ

ฉันกลายเป็นคนเอ๋อๆ ที่พูดไปเรื่อยเปื่อย
ทำตัวเหมือนมีความสุข สบายใจ

แต่เมื่อไหร่ที่ห้วงอารมณ์ของถ้อยคำ
กลับมาทวงถาม ว่ามันผิดอะไร
ทำไมฉันถึงไม่แยแสและไม่เฉียดใกล้

มันทำให้ฉันรู้สึกทรมาน...และอึดอัด

และกดมันกลับไปให้ลึกกว่าเดิม

ฉันใช้ชีวิตในโหมดตื้นๆ ไม่ลึกซึ้งมากมาย
ใครครวญตัวเองเพียงเผินๆ
ไม่ได้ปฏิบัติสมาธิ
เขียน mindmap เหมือนเดิมไม่ได้

เป็นแบบนี้มานานหลายปีแล้ว

นานจนฉันเริ่มปล่อยวาง

และลองเรียกศรัทธาของตัวเอง
กลับมาเผชิญหน้ากับความกลัวที่แอบซ่อนอยู่

แต่ไม่เร่งรัดและบังคับตัวเองเหมือนช่วงก่อนๆบางช่วง ที่พยายามเค้นให้กลับมาเขียนได้เหมือนเดิม อยากเป็นแบบเดิม

ทั้งการเขียนและการถ่ายภาพ

ตอนนี้ก็เริ่มดีขึ้น แต่ก็พบกับโหมดอัตโนมัติที่ตัดฉับปิดประตูใส่หน้าหลายครั้ง

หลายข้อเขียนถูกทิ้งเติ่งลอยแพ...และสุดท้ายก็ถูกกด Backspaces หรือบางอันที่บันทึกไว้ก็ถูก Shift + Delete ไป

ฉันก็คงพยายามเยียวยาตัวเองไปเรื่อยๆ

บางข้อเขียนธรรมดา น้ำตาก็อาจไหล

เมื่อพบว่าบางสิ่งเราสัมผัสได้แต่สถานการณ์
แต่ความลึกในความรู้สึก แทบจะไม่มีเลย

พบว่าตัวเองถูกรายล้อมไปด้วยความคิด ที่จืดชืด ไร้จินตนาการ เป็นเพียงความคิดที่มีเหตุผลต่อมรับรสความรู้สึกของฉันยังพร่องอยู่มาก

"ทุกความรู้สึกมีความงาม"
"ขอบคุณที่ทำให้ความรู้สึกของฉันเป็นกวี"

คือสิ่งที่ฉันเคยบันทึกไว้ ซึ่งตอนนี้ ฉันยังเข้าไม่ถึงคำที่ฉันเขียนขึ้นมาเองเลย

พักนี้ ฉันจึงลองเยียวยาตนเองด้วยการเขียนความจริงบ้าง เขียนความทรงจำบ้าง เขียนเฉยๆบ้าง ไม่ให้ห่างการเขียน

ที่นี่ storylog ฉันรู้สึกว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัย ให้ฉันได้ทำกายภาพบำบัดของสัมพันธภาพระหว่างความรู้สึก ความคิด ตัวตน ความกลัว ความกล้า การยึดมั่น การปล่อยวาง ฉันไม่มีเหตุผลให้ว่าทำไมจึงไว้วางใจ คงเพราะมาถูกจังหวะ และหน้าตาที่ใสซื่อ เรียบง่าย มีความตั้งใจ

อันที่จริงช่วงหลังนี้ ก็หวั่นไหว เพราะแอพเริ่มดัง และคนเริ่มเยอะขึ้นมาก ทำให้หลายครั้งก็เกิดความกลัวขึ้นมาในใจ ความกลัวที่ไม่ได้มีสาเหตุจากแอพเลย เป็นเพราะปมในใจล้วนๆ

มันทำให้อยากถอยห่างออกมา
กลัวรสคำทำให้ตัวเองเจ็บปวดอีก
เป็นการทำงานกับตนเองภายในที่เริ่มเข้มข้นขึ้นทีละนิด

เลยนึกอยากเขียน...นิยายสักเรื่อง

ถ้าฉันเขียนยังไม่จบแล้วหายไป..คือฉันแพ้(ตัวเอง)

แต่หากมันจบลงได้...ฉันอาจจะคลี่คลายบางอย่างในใจ..และยิ้มให้กับมันได้กว้างกว้าง
SHARE
Writer
passwayofwind
เป็ดสวยๆ
ป้าคนนึง หน้ามันๆ ดำๆ เตี้ยๆ มีกุมารสองตัวป้วนเปี้ยนอยู่รอบกาย

Comments

Pippo
4 years ago
ยังไม่ดังขนาดนั้นครับ ไม่ต้องกลัว มีเงียบ มีคึกคักเป็นพักๆ เขียนได้เลย ฮ่าๆๆๆ

ปล ถ้าเวอร์ชั่นหน้าจะเพิ่มบางอย่างให้เขียนนิยายได้จะดีไหมครับ
Reply